Tanita Tikaram - To Drink the Rainbow (2019)

Een nieuwe verzamelaar (tweede ?) van Tanita zonder de 3 bekendste 'hits' lijkt me gewaagd.

Nou, zeg dat wel. Haar eerste twee albums, de meest succesvolle en naar mijn idee ook haar beste, worden compleet genegeerd (al is een akoestische versie van Valentine heart een van de bonustracks). Ook aan het album dat mijn top-3 completeert, Lovers in the city, wordt hier compleet voorbijgegaan.

Het mag allemaal, want de meeste fans zullen die albums allang hebben, en wellicht is dat ook de doelgroep van deze release: juist de fans die de meeste van haar reguliere albums al bezitten. Maar het blijft een gewaagde keuze. Al zal Tanita niet door commerciële motieven geïnspireerd zijn, lijkt het, en doet ze gewoon wat ze het beste acht.

Ik ken niet alle nummers, maar kan me voorstellen dat het als album best lekker wegluistert. Maar noem het dan geen Anthology 1988-2019. Want in dat opzicht is dit een hopeloze misser...

Hier wat meer info, en nogal uiteenlopende reacties van fans:

Tanita Tikaram / To Drink The Rainbow: An Anthology 1988-2019 | superdeluxeedition

Voor een compilatie vond ik ook de speelduur aan de korte kant. Een dubbel-CD met eental nieuwe songs, obscure B-kantjes of akoestische versies had meer voor de hand gelegen, lijkt me. Maar, zegt de samensteller, alles draait kennelijk om de vinyl-editie: So if we were to maintain those standards (CD-lengte dus) and make this release a full double album, we’d be looking at a retail price approaching £40.

Yeah, right...

Verderop in de reacties legt de samensteller de achterliggende gedachte uit: "The idea of this collection was to re-present her to an audience that hasn’t kept track of her progress since those early hits and to say, “Look what you’ve been missing!” With that in mind, it made more sense to weight it towards more recent releases. Also, most of Tanita’s recent releases haven’t been released on vinyl, so this was a good chance to make some of those songs available on the format for the first time."

(...)

"If you exceed around 25 minutes on a side of vinyl, then the sound starts to deteriorate – that’s why there are six songs per side on the vinyl (with the other two on the extra seven-inch). And, obviously, once you’ve established that there are 14 songs on the vinyl set, it’s unfair to exceed that total on the CD."
Waarom niet?, denk ik bij dat laatste. Pas de keuze van het materiaal aan op de mogelijkheden van het medium, zou ik zeggen. Ik blijf het een rare gedachtengang vinden.

Gemiste kans dit, over vrouwen gesproken die eind 80's/begin 90's veel succes hadden... de net verschenen verzamel van Shakespears Sister is een voorbeeld hoe het ook kan.

Ze hadden een betere titel moeten meegeven: "personal favorites" oid.

Als je de CD langer maakt dan de vinyl versie dan worden je min of meer verplicht om beiden te kopen.

Het lijkt er dus op dat het hen vooral gaat om de vinylofiele fans te behagen. Maar ja daarmee zal je met deze tracklist niet meteen nieuwe fans mee aantrekken. Voornamelijk fans die na de eerste 2/3 albums zijn afgehaakt.

Overigens is haar meest recente album Closer to the People (2016) gewoon goed, wel meer Jazz invloeden. En als ik de nummers van deze verzamelaar zo hoor dan heeft ze hier gekozen voor vergelijkbare Jazzy nummers, daarmee mooi aansluitend op haar recente werk. Zou me niets verbazen als deze nummers ook op de setlist zullen staan van recente optredens.