Coney Hatch - Outa Hand (1983)

Toen ik in 1984 Don't Say Make Me hoorde was ik er helemaal weg van. Nu ben ik wel minder onder de indruk nu ik het zoveel jaar later hoor, maar ik geef toe, dit is een hele degelijke hardrock-plaat met geen enkel zwak nummer.

Deze moet ik nog eens op de kop zien te tikken. Heb wel een ander album (Friction) van ze en die vind ik zeer aardig.

Een van de gaafste lp hoezen. Heb altijd een zwak gehad voor deze band. Waarschijnlijk door het gitaargeluid en de solo's van Steve Shelski. Na het goede debuut is dit een waardige opvolger. Iets beter van geluid en wat uitgebalanceerder. Staan enkele knallers op zoals Dont' say make me, Too far gone en het rustige Music of the night.

Op cd gezet door rockcandy

Zag net dat de band ook weer actief is.

Deze LP heeft meer dan 20 jaar in de kast doorgebracht maar is onlangs toch nog eens bovengekomen bij het digitaliseren van mijn vinylplaten. Ik was aangenaam verrast over sommige nummers (Don't Say Make Me, First Time For Everything en Some Like It Hot) maar voor de rest toch maar een jaren 80 Amerikaanse hard-rock plaat van 13 in een dozijn.

Ja maar toen waren die 13 in een dozijn nog zo goed! Ik bedoel; in de decennia die volgden werden de 13 in een dozijn albums minder en minder. De standaard lag in de jaren 80 gewoon erg hoog. Zeker in het hardrock wereldje. Deze mag er absoluut wezen. Goeie sound ook! Eigenlijk heeft de band geen echt slecht album afgeleverd.

Ik ken ze alleen van deze verzamelaar Various - Hardrock '83 (Vinyl, LP) at Discogs
Daar vielen ze een beetje in het niet bij de andere grote sterren, maar een lekker nummer is het wel.

Probeer het eens zou ik zeggen. Als je dat nummer weet te waarderen dan zal er vast meer zijn wat je goed vind van ze. Wellicht vind je een heel album wat teveel van het goede.