Aoife Nessa Frances - Land of No Junction (2020)

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Aoife Nessa Frances - Land Of No Junction - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Aoife Nessa Frances - Land Of No Junction
Bijzonder debuut van de Ierse singer-songwriter Aoife Nessa Frances, die een bijzonder eigen geluid weet te creëren dat steeds weer weet te verrassen en te bezweren

Er komt momenteel veel moois uit Dublin. Het is ook de thuisbasis van Aoife Nessa Frances, die met Land Of No Junction een ijzersterk debuut heeft afgeleverd. De Ierse singer-songwriter maakt op haar debuut indruk met folky muziek vol bijzondere accenten. Het is muziek die vaak wat psychedelisch aan doet, maar het is ook muziek die op bijzondere wijze verschillende instrumenten combineert. Het past allemaal prachtig bij de mooie en bijzondere stem van de Ierse singer-songwriter. Aoife Nessa Frances overtuigt makkelijk met haar debuut, maar het is ook een debuut dat nog lang beter en indrukwekkender wordt.

Land Of No Junction is het debuut van de Ierse singer-songwriter Aoife Nessa Frances. Het debuut van de uit Dublin afkomstige muzikante, die de muziek thuis met de paplepel kreeg ingegoten, verschijnt in een week met heel veel nieuwe releases, waardoor een album onmiddellijk indruk moet maken om niet op de stapel te belanden.

Aoife Nessa Frances doet dit op Land Of No Junction onmiddellijk in de openingstrack. Mooi gitaarwerk wordt in deze openingstrack gecombineerd met licht vervreemdende elektronica en een drummachine, waardoor de muziek van de singer-songwriter uit Dublin anders klinkt dan die van de meeste andere vrouwelijke singer-songwriters van het moment.

Hier blijft het niet bij, want ook de stem van de jonge Ierse muzikante is bijzonder. Het is een wat donkere stem die zich vrijwel onmiddellijk opdringt en die verrassend goed past in het bijzondere geluid op het debuut van Aoife Nessa Frances.

Dit bijzondere geluid blijft zeker niet beperkt tot de openingstrack. De instrumentatie op Land Of No Junction bestaat steeds uit klanken die in eerste instantie niet zo goed bij elkaar lijken te passen, maar als je er eenmaal aan gewend bent, zijn het steeds klanken die elkaar versterken.

Aoife Nessa Frances speelt op haar debuut met contrasten. Het zijn contrasten tussen akoestische instrumenten en elektronica, maar ook contrasten tussen betrekkelijk spaarzame klanken en een overvol en stevig aangezet geluid. Het doet vaak wat psychedelisch aan, maar over het algemeen genomen is Land Of No Junction toch een album dat ik in het hokje folk zou stoppen.

Het bovenstaande suggereert misschien dat de muziek van Aoife Nessa Frances niet heel toegankelijk is, maar dat valt reuze mee. De singer-songwriter uit Dublin maakt lekker in het gehoor liggende songs die zijn voorzien van een subtiele twist, die maar zelden tegen de haren in strijkt. Het ene moment kiest ze voor zwaar aangezette strijkers, het volgende moment voor zweverige elektronica of juist voor mooie gitaarlijnen.

Het zorgt er voor dat het samen met producer en in multi-instrumentalist Cian Nugent gemaakte Land Of No Junction steeds net wat anders klinkt en ook steeds weet te verrassen. Op hetzelfde moment beschikt de jonge Ierse singer-songwriter over een consistent eigen geluid dat afwisselend aards en zweverig is.

Aoife Nessa Frances raakt met haar debuut aan de eigenzinnige folkies van het moment (denk aan Aldous Harding en Cate Le Bon), maar haar debuut heeft ook passages die zo lijken weggelopen uit de jaren 60 en herinneren aan de psychedelische folkzangeressen uit deze periode (onder wie Karen Dalton, Linda Perhacs).

Land Of No Junction heeft vaak iets looms en bezwerends, maar vergeet zeker niet te luisteren naar de prachtige gitaarlijnen op het album of naar de fraaie gitaarsolo in het fraaie Heartbreak, voor mij een van de prijsnummers op het album.

Het debuut van Aoife Nessa Frances is door de bijzondere instrumentatie en de indringende vocalen geen album dat je rustig op de achtergrond kunt laten voortkabbelen, maar is een album dat de aandacht nadrukkelijk opeist. Ik was er op voorhand niet van overtuigt dat het album ook bij tweede en derde beluistering leuk en interessant zou blijven, maar dat is zeker het geval.

De gerenommeerde Britse muziektijdschriften schaarden het album eind vorig jaar al onder de memorabele debuten van 2020 en daar valt niet zo gek veel op af te dingen. Erwin Zijleman

Prachtdebuut! Mooie eigen sound (die ongetwijfeld referenties oproept maar toch) die absoluut het beluisteren waard is. Opener Geranium is al bijzonder fraai qua stemgeluid en sound. Het eerder genoemde Heartbreak is een ander hoogtepunt. De lijzige zang van Aoife is een blijvertje wat mij betreft.

Ja, ik ben hier ook heel erg over te spreken. Frances overstijgt de grauwe singer-songwritermiddelmaat (wat zijn ze toch met velen de laatste jaren) gemakkelijk met deze fraai gearrangeerde, dromerige en licht-psychedelische liedjes. Als je je folkplaat begint met zo'n primitief tikkende drumcomputer heb je al mijn aandacht, maar als je er ook nog eens zulke lekkere orgeltjes tegenaan gooit hou je mijn aandacht ook nog eens goed vast. Beetje vreemd dat hier op MuMe niet veel meer aandacht voor is.

Het is al lang geen groot afgeschermd geheim meer dat Dublin op dit moment the place to be is in het veelzijdige muzieklandschap. Deze Ierse hoofdstad beleefde de afgelopen jaren een gigantische opleving met de een na de andere veelbelovende act die van zich liet horen. Aoife Nessa Frances is de volgende in de overspoelende rij. Deze singer-songwriter heeft haar basis gevonden in de dromerige folk, en levert met haar debuut Land of No Junction een buitengewone goede plaat af.

De kracht zit hem hierbij vooral in het feit dat het haar lukt om in alle opzichten de eigen roots door te laten klinken, zonder deze de overhand te geven. Als de violen het in Here In The Dark van haar overnemen, proef je weer een heerlijk stukje Ierse delicatesse. Toch is haar gezichtsveld een stuk breder georiënteerd dan ons alleen maar smakelijk te laten genieten van deze traditionele keuken. Je krijgt de indruk dat ze vooral aan het bladeren is geweest in een oud vintage receptenboek uit de jaren zeventig, en erg dicht bij deze basis ingrediënten blijft. Het is een vastgelegd tijdsmonument die het retro gevoel van vergeelde vakantiefoto’s weet op te roepen.

Met beperkte middelen als gitaar en drumcomputer geeft Geranium de rust van een lome hete zomerdag weer. Met kristalheldere akkoorden die in een samenspel tussen eb en vloed als muzikale golven je weten aan te raken om vervolgens met gepaste afstand dienst te doen. Daartussen zweven gewichtsloos de relaxte vocalen van Aoife Nessa Frances welke als een ontspannen liggende badhanddoek verkoeling bied tegen de overspelige warmte. Onbewust weet ze je mee te laten voeren in deze bedrieglijke valkuil waarbij de eenvoud van het lied overheerst. Want daarin schuilt ook het grote gevaar. Het komt net te gewoontjes over, waardoor de aandacht al snel zich verplaatst naar de dagelijkse gang van zaken.

Ondanks de kleine ingetogen liedjes lukt het ze wel om met haar karakteriserende zwoele vocalen genoeg diepgang over te brengen. De sobere strijkers in Blow Up illustreren schetsmatig een natuurlijke hang naar vergeten herinneringen, die hun nostalgische waarde blijven behouden. Het frisse Libra wijkt wat af van de rest en mag zich categoriseren onder de noemer sprankelende indie popsongs, die de herkenbare Velvet Underground gitaarsound als uitgangspunt nemen. Een aangename wending op Land of No Junction die ik alleen maar kan toejuichen. Zo ook die huilende gitaaruitloop die Heartbreak passend mag afronden. Aoife Nessa Frances betovert je niet, maar wiegt je wel als een lieve fee in slaap met vreugdevolle beminnende songs.

Aoife Nessa Frances - Land of No Junction | Pop | Written in Music - writteninmusic.com