Dit is het tweede album van Pictish Trail dat mij goed bevalt. Mijn indruk is dat Thumb World subtieler is dan zijn voorganger, maar ook gelaagder. De muziek roept een beeld op bij me van iemand die in zijn eentje muziek maakt en alles alleen doet. Of dat klopt, weet ik niet. Zo voelt het in ieder geval.
Pictish Trail is de Schot Johnny Lynch. In zijn werk weet hij muziek te combineren die dat in mijn belevenis niet kan en toch doet. Sombere liedjes onder een zweem psychedelia tegenover zeer traditionele singer-songwriterachtige songs. Het zijn de sonische experimentjes die het album omhoog tillen. Echte verrassingen die zorgen voor sprankeling.
Dan ineens is het alsof Mark Linkous uit de dood is opgestaan. De hardste song op 'VivaDixie ...' en de rest staat niet op dat album maar op Thumb World. Een liedje verder zit de bas van 'Moon Safari' verwerkt en ontspoort 'Bad Rails' in een mislukte, psychedelische trip. Het mooie is dat het allemaal werkt en samensmelt tot een geheel.
Dit is een bewerking van een Engelstalige post op
WoNoBloG.