Buddy Terry - Awareness (1971)

Jongens wat een plaat. Later meer. Wel om alvast nieuwsgierigheid bij bepaalde personen op te wekken. Met ondermeer: Cecil Bridgewater, Stanley Cowell, Buster Williams en Mickey Roker.

Voel me niet aangesproken hoor... Denk Strata-East? Deep spiritual jazz? Ik ken alleen de leider van dit stel niet... Is dat erg??

Ja zeker helemaal in dat straatje. Funky baslijnen, stevige postbop, bij tijd en wijlen waar druk getoeter maar ook zeer gestructureerd. Ik ken hem ook pas sinds kort. Hij heeft een zeer kleine discografie. Stuitte op zijn naam bij het doorspitten van Woody Shaw’s discografie. Shaw speelt mee op Terry’s ‘Pure Dynamite’. Dat lijkt me ook geen verkeerde plaat (Shaw, Kenny Barron, Eddie Henderson, Stanley Clarke, Billy Hart enz.) Terry is vorige maand overleden trouwens. Hoop dat ik 1 deze dagen iets meer tijd heb om wat meer over deze plaat neer te pennen

Met: Buddy Terry (tenor sax, soprano sax, flute). Cecil Bridgewater (trumpet), Roland Prince (guitar), Stanley Cowell (piano, electric piano), Buster Williams (bas) Victor Gaskin (bas), Mickey Roker (drums), Mtumé (congas)

Een onbekende man dus die Buddy Terry. Leuk om op dit soort namen te stuiten door de discografieën van andere muzikanten door te pluizen. Soms levert het niet veel bijzonders op, maar in sommige gevallen ook pareltjes. Dat laatste is hier zeker het geval.

Terry speelt hier met een supergroep. Bridgewater (broer van Didi) was één van de meer spraakmakende trompettisten uit de jaren ’70 en te vinden op menig spiritueel free funk plaatje uit die tijd. Cowell is samen met John Hicks leidend op de piano binnen datzelfde genre. Datzelfde geld voor Buster Williams op de bas. Mickey Roker is de uitstekende drummer die ook in het laatste quintet van Lee Morgan zat. En de kwaliteit drupt dan ook van deze plaat af. Er zijn constant tempo-wisselingen, interacties tussen de verschillende musici en vooral de basis van deze fantastische ritme sectie is smullen geblazen.

Terry blijkt een zeer begenadigde saxofonist te zijn met een uitstekende techniek. Invloeden vind ik niet heel duidelijk hoorbaar in zijn spel en ik had niet verwacht dat hij zo’n unieke speler zou zijn. Hij speelt ontzettend goed in ieder geval: houdt de spanning er constant in en zoekt naar grenzen maar vliegt nergens echt uit de bocht.

De thema’s zijn vaak funky en soulvol (Cowell op elektrische piano), de solo’s neigen eerder naar harde postbop. Een enkele keer durft men wat freejazz aan te tikken maar het blijft allemaal prima behapbaar. Maar een spannend plaatje dus wel. Vooral de afwisseling in thema’s, tempo en stijl maakt dat de plaat constant spannend blijft. Afsluiter ‘ Abscretions’ is één van de lekkerste composities uit de jazz (Tolliver).

De kwaliteit is zo hoog (de plaat is ook gewild op internet) dat je je afvraagt waarom Terry het bij een paar platen in een paar jaar liet. Hij is vorig jaar pas overleden en schijnt hier en daar nog wel gejamd te hebben. Misschien was het muzikantenbestaan niet aan hem besteed? Jazz raakte tenslotte op zijn retour en de meeste hadden het in de jaren ’70 en ’80 behoorlijk zwaar. Wel jammer want ik hoor veel potentie bij deze meneer.

Het Strata-East gehalte op deze plaat is hoog, enerzijds door de bezetting die bestaat uit enkele iconen van dat label, anderzijds ook door de algehele vibe en sound van het album natuurlijk. Heb 'm op CD in huis gehaald en hij klinkt prima, ondanks dat ik dat Mainstrem label totaal niet ken is het een verzorgde release. Dit had zo door Strata-East uitgebracht kunnen zijn en prima in de discografie van het label gepast, misschien wel als een van de sterkste albums te boek gestaan. Aanrader van jewelste dus en meteen maar met een halfje verhoogd.