Jaded Heart - Inside Out (1994)

Behoorlijk over the top stadion rock album.
Er staan wel een aantal lekkere nummers op, zoals opener en titelnummer Inside Out, maar helaas staan er daarnaast ook wat minder sterke nummers op. Zo vind ik persoonlijk afsluiter Missing You behoorlijk zeikerig overkomen.
Een gemiddeld Rock album, maar zeker geen hoogvlieger.

In hun begindagen deed Jaded Heart de 80's periode van Bon Jovi dunnetjes over. Gat in de markt zou je zeggen. Immers, de grote voorbeelden waren zelf na These Days hard op weg om volgevreten autopilootshelden zonder ziel aan te worden. Daarin slaagden zij cum laude overigens.

De Jaded Heart mét Michael Bormann aan het roer is die passionele 80's hardrock die weliswaar heel erg lijkt op de oude Bon Jovi maar dusdanig aanstekelijk is dat het eigenlijk fantastisch is.

Glorieuze synthloopjes, triomfantelijke riffs, emotioneel zangwerk. Pompeus, bombastisch en meeslepend. Je moet er van houden maar dan gaat het dak eraf hoor.

Succesvol werd de band nooit. Daar was het de tijd niet naar. Bormann stapte eruit en wanhoopte wat bij de Duitse Voice en Jaded Heart ging verder zonder hem ...als autopilootband. Het kan verkeren.

Op YouTube staat ook Michael Bormann's optreden als Bon Jovi in de Duitse Soundmixshow met Linda de Mol in 1995. Dus dat Duitse Voice optreden is weinig nieuws voor hem eigenlijk. Hij hoeft zich er niet voor te schamen, maar hoe NIET rock and roll is dat allemaal? Verder prima zanger, in de jaren 90 was het zelfs in Duitsland geen doen in dit genre... Jaded Heart is wel een naam in de melodieuze rock geworden, al is Bormann al zo'n 15 jaar niet meer de zanger.

Weet ik allemaal. Maar Jaded Heart vind ik veel minder interessant sinds Bormann weg is.