Soulsplitter - Salutogenesis (2019)

Progressive rock met een mooie mix van klassiek, jazz en metal invloeden in een mooi concept gegoten. Avontuurlijk van begin tot eind, zonder dat het onsamenhangend of een allegaartje wordt; knap gedaan

Verrassend debuut van deze jonge Duitsers !

Inmiddels bevestigd voor Loreley deze zomer
#zin in...

Inderdaad een erg sterk album. Al duurde dat bij mij wel even voordat ik dat door had.

Lol, lees net deze treffende recensie op Progwereld; die moet haast wel van jou zijn.

Dit verdient het toch om door meer mensen opgepikt te worden...

Inderdaad
Toch is dit geen makkelijke kost, vandaar dat het misschien (nog) niet direct breed opgepakt wordt. En de band doet ook niet heel veel aan promotie.

Misschien dat hun komende optreden op Loreley daarbij wat gaat helpen...

Laten we hopen dat dat door kan gaan.

Inderdaad; normaal gesproken heb ik de kaartjes rond deze tijd vaak al wel in huis, maar ik wacht toch nog maar even af in deze bijzondere situatie...

Volgens mij is het de onvoorspelbaarheid van dit album, die het luisteren spannend maar ook wat vermoeiend maakt. Dat vind ik altijd een groot goed bij het luisteren naar muziek die ik niet ken. Het is misschien dat laatste wat maakt dat je niet zo snel weer gaat luisteren, het moet even bezinken. Ik beluister het album nu voor het eerst en ik heb steeds dat 'wow gevoel'. Wat een creativiteit! Er gebeurt gewoon heel veel, misschien iets teveel. Maar dit is grote klasse!

Eindelijk meer aandacht en waardering voor dit mooie album; zeer verdiend Ik begrijp je gevoel wel; je moet het na de 1e luisterbeurt even wat tijd geven en dan in alle rust nog een aantal keren aandachtig luisteren en je zult zien dat alles op z'n plaats valt, het vermoeiende aspect verdwijnt en de pure muzikale kwaliteit overblijft...

Weer een luisterbeurt verder. Als deze band in deze samenstelling bij elkaar blijft, kunnen ze heel groot worden, te meer daar dit hun debuut is. Ik heb nu wel meer: hé dit doet me ergens aan denken, is helemaal niet erg. Met 500 jaar muziekgeschiedenis in je achterhoofd, is het ook wel heel moeilijk met een eigen geluid te komen. Ik zeg niet dat ze dit niet hebben maar ik hoor nog weleens Haken voorbij komen, Rush, Gentle Giant, Allan Holdsworth en landgenoten Seven Steps to The Green Door. Laat ik daar nou ook fan van zijn.....En het begint met Sjostakovitsj.

In tegenstelling tot de opvolger heeft deze wat meer moeite om hier echt te beklijven merk ik. Het is allemaal, zoals verwacht wat minder gestroomlijnd en fragmentarischer/experimenteler. Maar waar de opvolger mij wel goed mee weet te nemen wil het hier niet helemaal lukken. De vermoeiendheid waar Ozark het over heeft kan ik mij wel in vinden. Probleem is dat het ook na meerdere luisterbeurten nog zo vermoeiend blijft, terwijl dat over het algemeen juist verdwijnt bij meerdere luisterbeurten.

Het is wel een intrigerende plaat waar veel interessante dingen gebeuren, maar ik merk dat ik de opvolger toch wat liever beluister.