Bud Powell Trio - Bouncing with Bud (1962)

Een van de meest welkome verrassingen tijdens mijn eerste kennismakingen met Jazzalbums overviel me bij mijn eerste luisterbeurt van Jazz at Massey Hall: ik keek er halsreikend naar uit om Parker en Gillespie te leren kennen via wat geprezen wordt als "een van de beste Jazz-optredens aller tijden", maar het was voornamelijk die - voor mij toen volsterkt onbekende - stomdronken pianist die de show stal met zijn adembenemend spel. Er is ooit een tweede volume verschenen van datzelfde optreden met quasi louter opnames van hem, maar daar zwijgen we maar beter verder over. Gelukkig zijn er dan weer opnames als deze

Dit optreden van 26 januari 1962 geeft ons een kleine indruk van hoe Powell wel niet in zijn nopjes moet geweest zijn. Een soort tijdelijke wedergeboorte, blijkbaar zou hij op de laatste avond zelfs staan zingen hebben. Ooit wil ik het Jazzhus Montmarte bezoeken en vragen hoe dat klonk

Als je in het pianojazz-spectrum aan de ene kant Art Tatum en aan de andere kant Bill Evans zou plaatsen; dan zit Powell ergens mooi tussenin naar mijn gevoel. Op Bouncin With Bud hoor je dat klassieke energieke spel, op I Remember Clifford dat andere karakteristieke emotievolle spel. Iedere pianist kan natuurlijk gelijkaardige stukken opvoeren, maar enkel bij Powell ben ik tot nu toe écht overtuigd geraakt door beide zijden.

Virtuoos, gevoelig, en op dit album bijzonder frivool. Bud Powell in zijn "happy place" en wij kunnen ons enkel gelukkig prijzen dat er eindelijk een mooie volwaardige heruitgave (onder de albumtitel In Copenhagen) uitgebracht is van zo'n gouden Jazz-moment.

Met: Bud Powell (piano), Niels Henning-Orsted Pedersen (bass), William Schioppfe (drums)

Bud in Denemarken. In de jaren '60 zwierf hij rond over het oude continent. Scandinavie en Frankrijk waren zijn favoriete verblijfplaatsen. Tientallen concerten werden opgenomen plus het nodige studiomateriaal want waar Bud in de VS werd weggezet als een gekkie die was blijven hangen in de jaren '40 kreeg hij in Europa nog steeds het respect dat hij verdiende. Bovendien was het hele leefklimaat een stuk vriendelijker voor een Afro-Amerikaanse jazz-pianist met de nodige psychische problemen. De opnames uit deze tijd verschillen bijna per dag wat betreft kwaliteit.

Maar bij deze opname had Bud zijn dag wel! Hij is werkelijk in bloedvorm: virtuoos, eigenzinnig en met humor. Nooit eerder heb ik hem zelf zo hard horen meeblaten met zijn eigen spel maar het geeft denk ik vooral weer dat Bud zelf ook wel doorhad dat hij keihard swingde deze middag in de Deense hoofdstad. De selectie van composities is ambitieus maar Bud maakt het prima waar hier. Het zijn stuk voor stuk ingewikkelde bebop composities incluis ouder werk van hemzelf maar hij houdt zichzelf prima staande. Hetzelfde geldt overigens voor de piepjonge bassist Pedersen die zelf nog zou uitgroeien tot misschien wel de bekendste jazz bassist uit Europa. Zijn potentieel is hier al hoorbaar in ieder geval. Hij voelt Bud uitstekend aan en anticipeert op al zijn gekke uitschieters.

Leuk plaatje dus en van zijn latere werk mijn inziens het beste dat er te krijgen is. Ik heb em op Japans vinyl maar dan op het Storyville label. Lekker hoor.