Sonny Grey/Alain Hatot/Mal Waldron/Gus Nemeth/Kenny Clarke - Skippin' (1971)

Met: Sonny Grey (trompet), Alain Hatot (tenor sax), Mal Waldron (piano), Gus Nemeth (bass), Kenny Clarke (drums)

Mal weet zo vaak te verassen. Skippin' is weer zo’n totaal andere plaat dan zijn andere uit 1971. Met een uiterst bekwame maar wel redelijk veilige band laat hij de freejazz achter zich en duikt eenmalig het bop-territorium in. Behoorlijk geavanceerde bop, maar zeker bop. En in deze meer traditionele setting klinkt hij nog steeds fris en zeer op zijn gemak. Toch is de muziek in zijn eigen composities weer vrijer en daar gaat de rest van de band verrassend goed mee om.

Deze release stond oorspronkelijk onder de naam van Sonny Grey. Grey, een Jamaicaan van nationaliteit, is een vrij obscure trompettist die niet op veel platen te vinden is. Hij woonde in Parijs en nam platen op met Daniel Humair, Kenny Clarke en deed een gastoptreden naast Dexter Gordon en George Arvanitas. Hij speelt braaf binnen de lijntjes, met vooral een enorme invloed van grootmeester Clifford Brown. Tenorist Alain Hatot bracht zelf nooit een plaat uit, maar maakte honderden optredens met andere muzikanten. Gus Nemeth is ook een meer obscure naam en Kenny Clarke…. Nou, ik neem aan dat iedereen die wel kent. Kenny woonde natuurlijk in Parijs: een logische keuze als je een potje wilde jammen.

De meeste bandleden weten echt aangenaam te verrassen. In de meer traditionele bop-compositie Skippin' (van Grey) lijken alle mannen zich goed op hun gemak te voelen met het repertoire. Grey klinkt uitstekend, speelt een mooie solo al klinkt zijn trompet een beetje... roestig of zoiets. Alsof het geluid niet helemaal helder is. Hatot klinkt vooralsnog prima, maar klinkt niet erg origineel in deze setting. Hij klinkt als een Dexter Gordon-imitator. Clarke is Clarke, hij speelt gewoon strak als een m*therf...

Het geheel wordt interessanter op Mals eigen compositie ‘Journey Without End’, die later dat jaar met Steve Lacy in een veel vrijere setting zou worden opgenomen. Maar de versie hier is ook bepaald geen traditionele bop. Dit gaat meer het vrije terrein in en de hele band anticipeert daar enorm goed op! Het is Alain Hatot die me het meest verrast. Hij heeft hier echt iets te zeggen. Hij klinkt geïnspireerd en origineel. Hij durft een beetje naar buiten te treden maar verliest zich niet in het spelen van willekeurige noten of het suf imiteren van een freejazz saxofonist. En ook Nemeth en Kenny Clarke, die een meer bop-georiënteerde speler is, klinken echt alsof ze weten wat ze doen. Kenny heeft natuurlijk meer opgenomen met freejazz muzikanten, zoals Noah Howard.

Op kant B wordt dit alles voortgezet in een andere compositie van Mal Waldron: 'The Fire is Now', een nogal rusteloze compositie met heel veel energie. Kenny Clarke stuwt de band op met zijn constante riffs en rolls op de snaredrum. De laatste compositie is meer conventioneel en in de bop-stijl. Niet slecht maar toch de meest saaie op deze plaat. Een wat slappe afsluiter.

De originele Numera LP is een collectors item. Ze gaan niet voor minder dan 200 dollar. Persoonlijk maakt het me nooit uit welke versie ik heb, zolang de geluidskwaliteit maar goed is wel op een gerenomeerd label. Een originele persing vind ik minder belangrijk. Ik heb de Japanse release uit 1974 op Mercury van deze plaat met een andere cover en Mal vermeld als sessieleider (waarschijnlijk omdat zijn naam meer zou verkopen in Japan). Hij klinkt uitstekend en is betaalbaarder dan het origineel.