Joe Bonner Trio - Parade (1979)

Met: Joe Bonner (piano), Johnny Dyani (bass), Billy Higgins (drums)

Uitstekende plaat van deze Joe Bonner. Vooral bekend als het heerlijke warme piano-bad dat je vaak aantreft in de modale muziek van Pharoah Sanders, Woody Shaw en Billy Harper. Het is een pianist in de traditie van Tyner net zoals een Stanley Cowell, Onaje Allan Gumbs of John Hicks. Pianisten naar mijn hart. En hoewel de invloed van Tyner inderdaad herkenbaar is, heeft Bonner wel degelijk een eigen sound die je er zo uitpakt. Hij speelt lekker hard en percussief maar de melodieën zijn tegelijkertijd vaak heel liefelijk. De akkoorden met de linkerhand zijn lekker diep en vol zodat alles gevuld wordt met zijn piano klanken. Het is toegankelijke muziek maar saai is het nooit.

Opener Change It is meteen ook het beste nummer van de plaat. Heerlijk pakkende melodie die steeds weer een andere kant op duikt. Soms speelt Bonner vloeiend, daarna gebruikt hij weer zware clusters a la Taylor. Toch zijn ze hier altijd wat gemoedelijker dan die van die laatste. En ja, ook Monk komt soms nog even om de hoek kijken. Het daaropvolgende Au Privave is prima maar dit soort standards mogen in dit soort postbop toch liever gemeden worden. Het brengt de muziek direct een tijddimensie terug en dat is nergens voor nodig. Toch is Bonner's benadering prima en interessant genoeg om het niet echt storend te krijgen. Het poppy nummer Sunny is dan weer geen misgreep. Het valt prima samen met de zachte melodieën uit Bonner's piano. De nummers daarna zijn allen originelen en daar komt Bonner het beste op uit. Het zijn prachtige en fris klinkende composities. Het luistert heerlijk weg maar tegelijkertijd is er heel wat gaande.

En dat is de hele plaat zo. Er is een constante dialoog tussen Bonner en Dyani. Over helden gesproken: Dyani is er zeker één. Hij plukt zo hard aan zijn bas dat je eigen vingers er pijn van doen. Hij volgt Bonner maar zoekt tegelijkertijd steeds de interactie met Billy Higgins. De drie mannen zijn meer dan goed op elkaar ingespeeld. Het mooiste nummer is het titelnummer waarvan de melodie voor een groot deel volledig samen wordt gespeeld met Dyani en Higgins. Prachtige volle tonen, ontspanning ten top.

Zoals meestal bij SteepleChase koop je het best de cd versie. Die heeft drie extra tracks die de moeite waard zijn en het artwork van dit label is zelden tot nooit de moeite waard. Lekkere plaat die tegen de 4,5 aan schuurt.