Son Little - Aloha (2020)

Wat een lekker album, zeg. Ik kende de beste man niet, maar ik ga zeker wat meer van zijn muziek luisteren. Echt een lekker en variërend Soul album. Het rauwe randje in zijn stem bevalt mij ook prima. 4 sterren vooralsnog.

Wat een heerlijk album zeg!! Geweldige stem en sound.
Heerlijk op deze zondag onder het genot van een Cubaanse sigaar en goede whisky. Genieten!

Proost, Marco. Past prima bij dit album.

Hier op de site niet te zien, maar het is toch zo: hip zijn door alleen maar kleine letters te gebruiken. Dat is het geval op aloha.

Echt hip wil ik Son Little (wel met hoofdletters) dan weer niet noemen: tijdloze soul met wat rauwe randjes en snufjes blues.

Een album dat vrij snel gemaakt is als ik het verhaal mag geloven. Hierdoor klinkt het losjes en ontspannen voor mijn gevoel, dus het heeft het zeker geen slecht gedaan.
Is het baanbrekend? nee, niet echt. Maar dat geeft niks. Voor mij een aangename kennismaking met 's mans werk.

Wel geinig maar pakt me niet Zo.

Goede eerste indruk van deze plaat,
maar dat verrast me ook weer niet. Volg Son Little al een tijdje en deze gast heeft gewoon heel veel in z’n mars. Hij weet op een natuurlijke manier een brug te maken tussen soul, rock&roll en blues. Hij speelt ook nog eens alle instrumenten zelf. zo’n artiest die z’n “eigen lane” creëert. Ik trap af met 3,5* maar hij kan nog omhoog

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Son Little - aloha - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Son Little - aloha
Son Little kan uitstekend uit de voeten met vintage soul, maar durft op zijn nieuwe album ook nadrukkelijk buiten de lijntjes te kleuren

Son Little volg ik al een paar jaar, maar hij maakte nog nooit zoveel indruk als met zijn nieuwe album aloha. De Amerikaanse muzikant kan uit de voeten als een authentieke soulzanger die zo lijkt weggelopen uit de jaren 60, maar hij durft zijn soulmuziek ook te vernieuwen met meer eigentijdse invloeden. Het houdt het album spannend, maar aan de andere kant is er ook altijd een heerlijk broeierig soulgeluid, dat geen last lijkt te hebben van de experimenten met eigentijdse elektronica. Integendeel zelfs. De vorige albums van Son Little gingen me na een tijdje vervelen of zelfs tegen staan, aloha wordt alleen maar beter.

Son Little, het alter ego van de Amerikaanse muzikant Aaron Livingston, bracht deze week zijn derde album uit. De vorige twee vond ik in eerste instantie interessant, maar wisten me na een paar keer horen niet meer zo te boeien. Ik had al een tijdje een promo exemplaar van de man’s nieuwe album in handen en ben daarom vroeg begonnen met het beluisteren van aloha (zonder hoofdletter).

Net als bij beluistering van de vorige twee albums maakte Son Little ook dit keer snel indruk. De muzikant uit Los Angeles, die volgens zijn bandcamp pagina tegenwoordig vanuit Philadelphia, Pennsylvania, opereert, beschikt over een heerlijk soulvolle stem en maakt laid-back soul vol flarden uit het verleden.

Zeker in de eerste tracks op het album neemt Son Little je mee terug naar de hoogtijdagen van de soul. Het geluid op aloha is ingetogen en broeierig, maar ook moddervet en soulvol. Het kleurt allemaal prachtig bij de stem van Aaron Livingston, die laat horen dat hij een groot soulzanger is.

Probleem in dit genre is dat het aanbod enorm is en dat er heel veel geweldige soulplaten uit het verleden liggen. Nieuwe albums moeten zich niet alleen onderscheiden van die van de concurrentie, maar moeten ook iets toevoegen aan alles dat er al is. Daar slaagde Son Little op zijn eerste twee albums wat mij betreft onvoldoende in. Het waren absoluut prima albums waarop in muzikaal en vocaal opzicht veel klopte, maar na een paar keer horen greep ik toch liever naar een soulplaat uit een ver verleden.

Op aloha zoekt Son Little net wat nadrukkelijker de grenzen van de vintage soul op. Het album is verrijkt met invloeden uit de blues, invloeden uit de hedendaagse R&B en hier en daar hoor ik ook een klein beetje reggae. Op de momenten waarop aloha niet klinkt als een vergeten soulklassieker, en dat is in het merendeel van de songs het geval, valt het album op door een even tijdloze als speelse instrumentatie, waarin fraaie elektronische accenten zijn aangebracht en probeert Aaron Livingstone ook in vocaal opzicht voldoende variatie aan te brengen.

Son Little maakte zijn nieuwe album met de Franse producer Renaud Letang, die ik zelf vooral ken van Jamie Lidell en Feist, en dat is een prima keuze geweest. Op het in Parijs opgenomen album klinkt Son Little authentiek en soulvol, maar ook fris en eigentijds. Niet alleen in muzikaal opzicht zet Aaron Livingstone flinke stappen op zijn album, maar ook de songs zijn beter. Het zijn songs die overigens in zeer korte tijd werden geschreven, nadat een harddisk crash werk van de afgelopen twee jaar verloren deed gaan.

Door het lage tempo en de vrij ingetogen instrumentatie en zang was ik nog even bang dat aloha snel zou gaan vervelen, maar dat is vooralsnog niet het geval. De nieuwe songs van Son Little doen het heerlijk op de achtergrond, maar het zijn ook songs die iedere keer nog iets nieuws voor je in petto hebben.

In het genre is het de afgelopen jaren gebruikelijk om te kiezen voor vintage soul die teruggrijpt op de soul uit de jaren 60 en 70 of voor veel moderner klinkende neo-soul en R&B, maar Son Little laat horen dat je beide uitersten ook best kunt combineren en er nog meer invloeden aan kunt toevoegen en nog altijd een album kunt maken dat het predicaat soul verdient, want dat doet aloha. Erwin Zijleman

Dat laatste vind ik vooral tof aan dit album. Ik vind een heel Neo-Soul album vaak wat eentonig itt het oude Soul geluid. Wanneer je het zo combineert als op dit album wordt het allemaal wat spannender. Verfrissend album.

Toch nog met een halfje verhoogd. Na het album meerdere keren beluisterd te hebben word hij nóg beter.

Sowieso is de geweldige stem van Son Little al de moeite waard, maar dit album is ook nog eens zo gevarieerd dat het niet gaat vervelen.

About her. Again vind ik echt een top nummer! Als die voorbij is gekomen op het album zet ik 'm altijd nog een keer op repeat.

Echt een tof album. Son Little maakt louter goede muziek, dus het verrast mij niet. Ik durf zelfs te stellen dat dit zijn beste album is tot nu toe. Op naar meer van dit!

Zijn eerste album vond ik bij de eerste luisterbeurt redelijk, zijn tweede album vond ik bij de eerste luisterbeurt goed, maar dit album vind ik echt top! Er zit wat mij betreft dus zéker een stijgende lijn in de albums van Son Little. Ik kijk nu al uit naar nieuw werk van Son Little, ff kijken of hij die stijgende lijn door kan zetten.

Zowel album 1 als album 2 van Son Little waren bijzonder fijn en daarom is het bijna een vanzelfsprekendheid dat ik ook deze plaat ging beluisteren. En ik kan je vast verklappen: het is weer raak hoor.
Met opener Hey Rose zit je er meteen lekker in door die onderliggende groove. Verder is het nummer ook relaxed en warm. About Her.Again is breekbaar en intiem in de zang. Een mooi rustig opgebouwde song met een bluesy instrumentatie en ook de zang is on point. Mahalia is een eigentijdse samenhang van modern en vintage. Sowieso hoor je hier goed wat een topstem hij heeft. Een heel fijne track. Bbbbaby is een laidback track. Fijne rasp op de stem en een zomers gevoel. Suffer is een warme intieme song. Van een mooie rustig opbouw naar een aanstekelijk refrein. That's the Way is een rustige meer bluesy song. Warmte genoeg in dit nummer. Fijne muziek. 3rd Eye Weeping heeft wat meer tempo, meer groove en meer funkyness. Hier word ik vrolijk van. Lekker lui gezongen ook. Don't Wait Up kent fijne sfeervolle muziek met ook weer een wat bluesy inslag. Belladonna kent wat tempowisselingen, veel sfeer en ook iets mystieks. O Clever One is intiem, kaal, gevoelig en vooral heel erg mooi. Neve Give Up is er eentje die wel blijft hangen. Sterk en aanstekelijk nummer met een fijne onderliggende groove. Afsluiter After All (I Must Be Wrong) is een soort lange relaxte outro. Mooi gedaan om het album af te sluiten.