Deacon Blue - City of Love (2020)

Nieuw album van Deacon Blue aangekondigd inclusief een jubileum tour in het volgende najaar: de band bestaat dan alweer 35 jaar.

Helaas nog geen single, maar met begin maart als releasedatum is het aannemelijk dat er nog voor de kerst eentje verschijnt.

Titelnummer is gisteren uitgebracht als eerste single. Het heeft wat meer pit dan het gemiddeld nummer van het vorige album. Verder klinkt het gewoon heel vertrouwd.

Deacon Blue - City of Love - YouTube - audio

Titelnummer klinkt prima, mijn nieuwsgierigheid is gewekt.
Moet nog eens een inhaalslag maken inzake deze band, voorganger Believers staat ook nog op mijn lijstje.

Deacon Blue is terug!

Eigenlijk al sinds de comeback met The Hipsters in 2012. Maar daarna zakte het toch iets wat in met elk volgende album. Nu komen ze terug op hun oude niveau... niet zo indrukwekkend als dat van hun eerste 2 albums maar even sterk als The Hipsters en hun 3e en 4e album: Fellow Hoodlums / Whatever You Say, Say Nothing.

De 3 singles City of Love / Hit Me Where It Hurts / Wonderful klonken al lekker en een goede indicatie voor de rest van het album. Het klinkt als een consequent even sterk album met genoeg variatie. Wel is Ricky's pianospel iets minder dominant aanwezig. De gitaar (elektrisch & akoestisch) heeft iets meer ruimte gekregen waardoor het op een nummer als Keeping My Faith Alive een beetje de kant van Bon Jovi op gaat. Op andere nummers is dan weer het typische Piano Rock van Billy Joel is niet ver weg. Het lijkt me ook dat de stem van Lorraine wat meer vooraan in de mix staat. Kort door de bocht: iets meer Pop Rock invloeden.

De afsluiter is het meest afwijkende en unieke dat Deacon Blue heeft vast gelegd waarin Ricky deels een verhaal voordraagt naast de gezongen refreinen. Is even wennen (spoken word passages zijn meestal niet zo mijn ding) maar uiteindelijk wel een verrijking.

Van de warme melancholie op de eerste 2 albums is hier niet veel terug te vinden, die stonden meer op de Poppy voorganger Believers uit 2016 (die volgens mij niet breed aansloeg). Gelukkig spelen ze live nog steeds heel veel nummers van die eerste 2 albums + The Hipsters en daar zullen de singles van dit album ongetwijfeld ook te horen zijn.

Toch begin ik wat voorzichtig met 3,5* al vermoed ik dat dit al snel nog wat omhoog gaat.

Wat fijn om een Deacon Blue te horen die weer urgent klinken. Ook aan de productie is meer aandacht besteed; eindelijk weer wat ruimte tussen de instrumenten. Believers was maar tam en dicht gesmeerd. City of love klinkt niet als vanouds, maar slaat wel precies de brug tussen oud en nieuw.
Heb je ooit iets goed gevonden van Deacon Blue, maar ben je ze uit het oog geraakt? Stap hier maar in.

Ook verrast door deze plaat, klinkt weer helemaal prima en vertrouwd. Ga er deze week wat uitgebreider naar luisteren maar de eerste indruk is meer dan positief!

Ik vind het een erg mooi nummer, mede door het spoken word gedeelte. Altijd mooi dat Schotse accent. Mike Scott doet dat tegenwoordig ook wel eens op een Waterboysplaat. Daar kan Ricky nog niet aan tippen maar hij komt een eind zeker aan het einde waar de drums opgevoerd worden

Had vandaag 'whatever you say, say nothing' weer eens op staan. Een voor mij subliem pop-album met mooie herinneringen. Ik luister het niet meer zo vaak maar blijkt wat mij betreft kwalitatief op zeer hoog nivo (niet vergeten te checken of ik daar niet minimaal 4* voor heb gegeven...)

Aangezien rondneuzen op MuMe een zeer welkom tijdsverdrijf is (vroeger heette dat SOG-en, studie ontwijkend gedrag, nu meer WOG-en) kwam ik er achter dat ze nog lang niet opgehouden zijn! Ik ben ze na dat jaar tamelijk uit het oor verloren maar kennelijk doen ze het nog volop! Net de single City of Love geluisterd en dat is zoals E-Clect-Eddy schrijft vergelijkbaar met WYSSN. Ik koop niet zoveel cd's meer en ben ook nog niet helemaal into spotify e.d. maar moet dit toch maar eens wat vaker ter ore laten komen. Klinkt goed!

Deze vanavond weer op de speler gegooid. Dit is na Fellow Hoodlums en Whatever You Say toch wel een van mijn meest favoriete Deacon Blue platen. Echt een lekkere plaat met alle ingrediënten wat Deacon Blue als band zo goed maakt. Misschien mis ik het elektrische gitaarwerk wat, maar dat is hier niet storend. Staat geen slecht nummer op en ik gooi er toch nog een halve punt bij. Zo goed als de late jaren 80/ begin jaren 90 wordt het niet meer maar een kniesoor die hier bij deze plaat over valt.