Liturgy - H.A.Q.Q. (2019)

Scoort wel hoog op RYM, ken deze nog niet maar vind de vorige albums bedroevend slecht, maar goed misschien toch nog maar weer eens proberen, ze hebben er wat meer electronica door gegooid lees ik.

Deze plaat doet me zo op het eerste gehoor denken aan Aesthethica, maar dan met de rijke/ambitieuze instrumentatie en electronic van The Ark Work.

Het lijkt erop dat Liturgy eindelijk met H.A.Q.Q. de erkenning krijgt die ze al een flinke tijd verdient. The Ark Work was een vreemd zijspoor waarin met allerhande nieuwe instrumentatie, monotone cleane vocalen en zelfs wat hip-hop werd geëxperimenteerd. Dat had wisselende resultaten, maar het lijkt erop dat Hunter (Hunt-Hendrix) meer verfijnde uitwerkingen van de klassieke instrumentatie naar H.A.Q.Q. heeft gebracht. De cleane vocalen zijn het raam uitgegooid en de schreeuwen nemen weer de overhand. H.A.Q.Q. zit qua sound precies tussen Aesthethica en The Ark Work: hoekige blackmetal/mathrock, maar met een ronduit episch en weelderig geluid.

Liturgy trekt op deze plaat alle registers open. Orkestrale crescendo's en koorzang tuimelen over elkaar heen, de hoekigere, meer riff-gebaseerde stukken zijn ontzettend meeslepend en de composities laten je op het puntje van je stoel zitten. De drie interludes (Exaco) zijn goede adempauzes in het geheel. H.A.Q.Q. is een spektakel om naar te luisteren, maar de ambitie is soms net iets te groot qua instrumentatie waardoor het een kakofonie wordt waarin het overzicht niet meer te houden is. Daarom geen 4,5*, maar dit is toch één van de spectaculairste platen van het jaar.

Als dit woord één plaat in mijn platenkast(je) beschrijft is het deze wel en precies daarom houd ik zoooooo veel van H.A.Q.Q. Zelfs temidden alle razende harsh noise en chaotische hardcore waarmee H.A.Q.Q. het plankje deelt steekt ze er - op momenten - met kop en schouders bovenuit, en op die beste momenten piept er van alles, blast drummer Didkovsky zich de tyfus, gilt en galmt HHH zich de pleuris, glitcht alles naar de klote, verzandt alles in één grote bak dissonante takkeherrie die bovendien óók nog eens belachelijk mooi is. Onder, tussen, achter, bovenop en middenin de chaos dwarrelen koortjes, orkestjes en melodietjes die van H.A.Q.Q. (nog) meer maken dan herrie pur sang (al zou dat natuurlijk nooit een bezwaar zijn).

Hoewel HHH natuurlijk nooit wars is van geweest van een experimentje of twee (laten we immers ook dit vage plaatje niet vergeten) pakte dat in het verleden lang niet altijd even goed uit. Als er dan tussen het blasten door opeens een trapbeat langs kwam stuiteren kromden mijn tenen zich onvermijdelijk; echt boteren tussen mij en Liturgy wilde het voor (en na) deze plaat dan ook niet. Op H.A.Q.Q. is dat echter gelukkig absoluut anders.

Het is verleidelijk en bijna (te) gemakkelijk de Exaco-tracks als intermezzo's weg te zetten - als momentjes van respijt tussen het geweld dat zich eromheen voltrekt. In mijn eerste luisterbeurten ervaarde ik ze als niet veel anders en moest ik soms de neiging onderdrukken ze te skippen - op naar de volgende uitbarsting! Je zou deze tracks er bijna teniet mee doen: in het grote geheel zijn ze essentieel en ik ben inmiddels van mening dat als ze ontbraken H.A.Q.Q. een mindere plaat was geweest. Niet alleen geven ze meer detail en nuance aan de idiosyncratische wereld van geluid en compositie die de band hier neerzet, niet alleen versterken ze de beleving van de thema's en grote lijnen die de plaat haar cohesie geven, ook vergroten ze de impact van de chaos zoals die wordt afgezet tegen het idee en de ervaring van ordening en rust. (Wellicht is dit een onnodig uitgebreide beschrijving van 'adempauze' - het zij zo. )

Al met al is H.A.Q.Q. voor mij één van de meest fascinerende, unieke en fantastische platen van de afgelopen jaren.

Dit album is cool omdat je de glitch en de piano en de gitaar en de glitch en de synth en de drums en het geschreeuw en de opera en de gitaar en de glitch en je de coole filosofie erachter hebt en de echt coole persoon die dit album heeft gemaakt en dit album is echt cool en super super, dit album zuigt.