Sarah Mary Chadwick - Please Daddy (2020)

recensie op de krenten uit de pop:
review on: De krenten uit de pop: Sarah Mary Chadwick - Please Daddy - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Sarah Mary Chadwick - Please Daddy
Sarah Mary Chadwick levert een ruw en intens album af, dat overloopt van pijn en melancholie, maar dat ook van een bijzondere schoonheid is

Een ieder die het leven uitsluitend met een roze bril wil bekijken, loopt bij voorkeur met een grote boog om Please Daddy van Sarah Mary Chadwick heen. De vanuit het Australische Melbourne opererende maar vanuit Nieuw-Zeeland afkomstige singer-songwriter heeft immers een aardedonker album gemaakt. Het is een intens en indringend album, maar het is ook een album met een bijzonder fraaie instrumentatie waarin vooral de bijdragen van fluit en trompet opvallen. Het combineert allemaal prachtig met de expressieve en emotievolle vocalen van Sarah Mary Chadwick, die met haar zang diep onder de huid kruipt. Bijzonder indrukwekkend.

Sarah Mary Chadwick is een uit Nieuw-Zeeland afkomstige singer-songwriter, die tegenwoordig vanuit het Australische Melbourne opereert. Ze heeft al een aantal goed ontvangen albums op haar naam staan, waaronder het vorig jaar verschenen The Queen Who Stole The Sky, maar desondanks is Please Daddy pas mijn eerste kennismaking met de muziek van Sarah Mary Chadwick.

Het is gek dat ik niet eerder in aanraking ben gekomen met de muziek van de Nieuw-Zeelandse singer-songwriter, want Please Daddy had maar heel even nodig om een onuitwisbare indruk te maken en dat geldt inmiddels ook voor haar andere albums.

Sarah Mary Chadwick maakt donkere en wat dramatisch aandoende muziek. Het is muziek die bij mij associaties oproept met Patti Smith, PJ Harvey en Siouxsie Sioux, terwijl uit het heden vooral de naam van Torres opduikt. Please Daddy klinkt wat conventioneler dan zijn voorganger, waarop Sarah Mary Chadwick zich liet begeleiden door een imposant kerkorgel, maar de intensiteit van de muziek van de voorganger is gebleven.

Please Daddy opent met door piano gedragen en verder subtiel met toetsen versierde klanken en het zijn klanken die overlopen van weemoed en melancholie. Sarah Mary Chadwick heeft het leven nooit door een roze bril bekeken en doet dit ook op haar nieuwe album niet. Dat hoor je in de instrumentatie op het album, maar je hoort het vooral in de zang.

De zang op het nieuwe album van Sarah Mary Chadwick is opvallend intens en komt flink aan, zeker wanneer de singer-songwriter uit Melbourne het uitschreeuwt. Zeker wanneer de muziek uitermate donker klinkt en Sarah Mary Chadwick van haar hart geen moordkuil maakt heeft Please Daddy wel wat van de donkere albums van Nick Cave, maar ook Mazzy Star draagt meer dan eens relevant vergelijkingsmateriaal aan.

Op haar vorige album trok de Nieuw-Zeelandse singer-songwriter nadrukkelijk de aandacht met een imposant kerkorgel, maar ook de instrumentatie op haar nieuwe album is indrukwekkend. Please Daddy klinkt uiterst donker of zelfs gitzwart, maar de instrumentatie is hier en daar ook van een bijzondere schoonheid, bijvoorbeeld wanneer donkere en sobere klanken gezelschap krijgen van een trompet of een fluit die prachtig door de muziek snijdt en deze muziek voorziet van nog wat meer weemoed.

In muzikaal opzicht is Please Daddy van Sarah Mary Chadwick donker maar prachtig en deze kwalificatie is ook van toepassing op de zang op het album. De zang van de singer-songwriter uit Melbourne snijdt hier en daar dwars door de ziel en voorziet de songs van Sarah Mary Chadwick van een bijzondere intensiteit en lading.

Het zijn songs waarvoor je in de stemming moet zijn, maar als je er voor in de stemming bent maakt Please Daddy diepe, diepe indruk. Please Daddy is een rauw en hier en daar flink rammelend album, maar het is ook een album zonder opsmuk dat puur en eerlijk klinkt. Zeker geen album om vrolijk van te worden, want er wordt nogal wat melancholie over je uitgestort, maar wel een album dat je weet te raken door alle emotie en intensiteit. Wereldberoemd gaat Sarah Mary Chadwick er vast niet mee worden, maar ik ben vanaf nu fan. Erwin Zijleman

Als je jezelf een beetje verdiept in de persoon Sarah Mary Chadwick is het niet zo lastig te verklaren waar ze haar trieste voordracht vandaan haalt. Als lievelingetje van de postgrunge doemband Batrider weet ze al de nodige indruk te maken met het negatief geschepte zelfbeeld. Nu ze de band niet meer naast zich heeft staan durft ze zichzelf al zes albums lang kwetsbaarder en naakter op te stellen. Het beschermende oorverdovende schild is als een last van haar afgevallen, en daaronder openbaart zich een mottige nachtvlinder die schuchter als het daglicht verdwenen is haar cocon verlaat.

Deze uit Melbourne afkomstige zangeres is een pessimist, maar wel eentje die de nodige ironie aan haar tragiek weet toe te voegen. Gehard door het leven verwoord ze zichzelf in zwartgallige smartlappen waar de innerlijke pijn van af druipt. Please Daddy laat zich luisteren als een persoonlijk dagboek waarbij de tranen de bladzijdes bedekken tot een inktzwarte waas. Haar verhalende betoog heeft iets van een sentimentele crooner in zich. Door deze slepende wijze weet ze je in haar pijn mee te trekken.

Het werkt therapeutisch en bevrijdend. De zangeres heeft zoveel breekbare lading in haar stem, waardoor ze de hele tijd het randje van draagbaarheid opzoekt. Hoe ver wil ze de luisteraar mee laten voeren in de diepte van haar verdriet. Als je het toe laat dan ben je getuige van een prachtig beklag van een gekwelde geest die adembenemend mooi haar woorden kracht bijzet. Ze gaat hiermee terug naar de oorsprong van een jammerend klaaglied. Zo rauw, oprecht en puur hoor je een vocaliste zelden.

Ook de muzikale begeleiding is zo klein mogelijk gehouden. Hank Clifton-Williamson weet sierlijk met zijn dwarsfluit de meest melodieuze tonen tevoorschijn te toveren in het melodramatische muziekstukken When Will Death Come en I’m Not Allowed in Heaven. Het is bijna uitvaart waardig wat zich hier afspeelt. Dat de keuze voor het instrument de tracks een vintage seventies gevoel meegeeft wordt versterkt door de emotionele snik in de galmende zang.

Het trompetgeschal van Joel Robertson in combinatie met de pianotoetsen in Please Daddy komen dan een stuk luchtiger over. Mevrouw Chadwick laat zich hierdoor niet afleiden en van de wijs brengen. Nog steeds laat ze geen sprankje hoop toe in haar bijna rouwende overgave. Het dromerige The Heart and Its Double komt wat surrealistisch over waardoor ze zich meer in de rol van observator lijkt te plaatsen.

Ook het shoegazer rockende Let’s Fight mag je gerust een stuk minder serieus nemen. Hierdoor ervaar je wel gelijk dat de zang wat op het randje balanceert. Make Hey is tevens onder deze categorie te plaatsen, al heeft deze veel meer pastorale soul in zich, wat wel weet te overtuigen. Nothing Sticks verraad haar roots, en is zelfs nog zwaarder dan het vergelijkbare werk met Batrider. De onversterkte gitaarakkoorden willen er een kaal stemmig nineties unplugged tintje aan toevoegen.

Bij If I Squint weet ze de soul van Make Hey als in een tranenval samen te smelten met het desolate oproepende gevoel van de eerste twee tracks. De trompet omarmt de treurnis van de dwarsfluit om er gezamenlijk de nodige dimensie aan te koppelen. En Sarah Mary Chadwick doet gewoon voor de zoveelste keer haar ding. Als een geloofsverkondiger wint ze ook nu weer genoeg tere zieltjes.

My Mouth My Cunt is tekstueel een stuk heftiger en shockerender. De begeleiding houdt zich bewust wat afzijdig, al blijft de toon grimmig en zwaarmoedig. Onopgemerkt gaat dit over in het door de trompet opgezette eindconclusie, toepasselijk All Lies genaamd, waar ook die fraaie dwarsfluit weer om de hoek komt kijken. Sarah Mary Chadwick legt met Please Daddy al vroeg in het jaar de lat hoog voor haar vrouwelijke collega’s. Kom hier nog maar eens overheen.

Sarah Mary Chadwick - Please Daddy | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com