Max Roach - Members, Don't Git Weary (1968)

Niet te missen parel van Max Roach dit.

Het is 1968, er is veel onrust in de VS, de Kennedy's, Martin Luther King, Malcolm X, Vietnam, rassenrellen en Max Roach was geëngageerd, had een mening. En die ventileerde hij via zijn zeer krachtige en dynamische drumspel, ook hier weer van absolute buitencategorie. Samen met een absolute sterrencast is dit half uur durend juweel opgenomen, waarin geen favorieten zijn aan te geven. Hou je vast: Gary Bartz op alt sax, Charles Tolliver op trompet, Jymmie Merrit op elektrische bas en Stanley Cowell op akoestische en elektrische piano (Fender Rhodes? I don't know...). In 1971 zouden Tolliver en Cowell het black consciousness label Strata East oprichten en samen in Music Inc. prachtige platen maken. En daar hoor je hier al wel wat van terug. Dit album had zo op Strata East uitgebracht kunnen zijn. De bijdragen zijn van Cowell, opener Abstrutions is een heerlijke funk compositie, de opbouw naar een climax op Effi is verbluffend, ik heb alleen Hannibal Peterson dat beter horen doen, Gary Bartz, Roach zelf en Merritt, wiens Absolutions ook op Lee Morgan's Live at the Lighthouse staat. In het titelnummer zit een chant van Andy Bey, die later met Gary Bartz NTU Troop zou oprichten, ook al zo'n top band.

Als je het zo leest zou je haast zeggen dat dit een sleutelplaat moet zijn in de jazz ontwikkeling van na 1970.

Ik ben het met je eens Tony. Op de eindeloze lijst met vergeten jazzparels mag dit album in de bovenste regionen staan. En Effi is een topnummer

Korte maar krachtige plaat.

Net als je bericht...

Meanwhile pas 6 stemmen voor dit belachelijk goede album, 6 composities van de absolute buitencategorie en daarmee een van Max' allergrootste meesterwerken.

Ik heb niet altijd zin in een epistel. Soms ook gewoon de tijd niet voor.

Ik wil deze nog steeds op vinyl scoren maar dat is verrekte moeilijk/prijzig. Nu gaat Mssr. Renard mij waarschijnlijk vertellen dat hij em lekker wel op vinyl heeft?

Nee, zo gemeen ben ik niet.

Ik heb deze toevallig gestreamd.

Halfje erbij, want deze gaat echt erg lekker, met Gary Bartz, Charles Tolliver, Jymie Merritt en Stanley Cowell.

Alle songs zijn door het kwintet geschreven (drie door Cowell en één door respectievelijk Merritt, Bartz en Roach).

De hoorn-combi van Bartz en Tolliver was ik nog niet eerder tegengekomen maar past wat mij prima, zoals op de prachtige Libra en de wals Effi. Het electrische basgeluid stort nergens en hoort ook gewoon een beetje bij die tijd.

Met: Gary Bartz (alto saxophone), Charles Tolliver (trumpet), Stanley Cowell (piano), Jymie Merritt (bass), Max Roach (drums)

Dit mag met recht een klassieker genoemd worden, een essentiële plaat uit de late jaren '60. Max Roach was altijd als geen ander in staat om uitstekende jonge muzikanten om zich heen te verzamelen. Eigenlijk is alleen bassist Jymie Merritt echt een gevestigde naam in die tijd. Tolliver, Bartz en Cowell begonnen pas net. En dat is wat deze plaat vandaag de dag nog steeds ademt: iets fris en moderns. En dat terwijl het toch 'gewoon' een postbop plaatje is.

Elke compositie is raak op deze plaat waarvan een groot deel door Cowell werd geschreven. Grote favoriet van mij is 'Effi'. Een juweeltje van een modale compositie die ook op Bobby Hutcherson's Patterns verscheen. Diezelfde sound hoor je door het hele album heen. Ook op bijvoorbeeld Equipoise. Het ademt iets relaxts maar is spannend tegelijkertijd. Catchy en zeker in staat lekker door je hoofd te blijven dansen. Roach zorgt er zelf voor dat het ritmisch interessant blijft. Daarnaast is de hele plaat een showcase voor het verse talent van Bartz, Tolliver en Cowell.

Zelf heb ik de vinyl versie uit 2002. Die klinkt heel oké maar gaat bij gebrek aan alternatieven voor idiote prijzen tegenwoordig. Deze verdient een mooie Pure Pleasure uitgave. Maar wat zou het dan wel mooi zijn als er nog twee bonustracks worden opgeduikeld. Want na een half uurtje verlang ik zelf altijd nog naar meer!

Voor degenen die nog op zoek zijn naar een fatsoenlijke (hetzij prijzige) versie op vinyl, ik hoor op internet goede dingen over de komende reissue van Real Gone Music (Nederlandse releasedatum 17 juni).
Ik moet eerlijk zeggen dat ik deze nog niet echt goed heb kunnen beoordelen, ga hem eerst nog een paar keer luisteren.

Belevenissen uit het Spotify-tijdperk: Ik heb deze plaat en Bobby Hutchersons Patterns momenteel in één playlist staan (met nog een zootje andere platen). Stanley Cowell speelt op beide platen mee, en elke keer als op een van beiden zijn compositie 'Effi' langskomt, denk ik al weken: wacht, dit klinkt als iets wat ik eerder heb gehoord. Gisteren viel het kwartje pas. Humor.

Dit is wel de superieure versie, sterker nog als deze hele plaat me al zo greep als 'Effi' had ik zonder twijfel 4,5 sterren uitgedeeld, met misschien wel uitzicht op meer. Vanavond ben ik even wat platen uit die playlist aan het aftikken die ik al een tijdje geregeld beluister, maar die me nog niet écht hebben ingepakt. Dit is daar één van, wel één van de beteren overigens. Zo nog maar eens Patterns draaien.