Clan of Xymox - Creatures (1999)

nog zo een dijk van een plaat van CoX
nooit gesnapt waarom 'jasmine and roses' niet even bekent is als pakweg 'temple of love'. het is misschien nog een tikkeltje ontoegankelijker, maar ja... in de jaren 80 ging dat nog zeker...

Na Medusa de beste plaat van COX tot nu toe! Overigens dit album werd mede geproduceerd door Adrian Hates(Diary of Dreams)

Iemand die niet weet hoe donker COX kan klinken moet dit album eens beluisteren. Wat is dit toch ook weer een geweldige plaat! Die stem zo donker en tegelijkertijd ook hoopvol. Favorieten liedjes: Jasmine & Rose, Waterfront(klinkt erg als Medusa) Crucified, Taste of Medicine, Creature, Falling Down, Undermined en All I Have.

Maar favoriet liedje van dit album is toch WATERFRONT een liedje dat alle elementen van COX in zich herbergt. Rock,Wave, Goth en Electro en natuurlijk een hoop melancholie

Mijn favoriete Clan of Xymox album.

bij vlagen briljant

Kan iemand mij vertellen wat voor soort muziek dit is? Rock is mij iets te algemeen.

De waterscheiding is heel duidelijk. Vanaf deze release legt Ronny Moorings alias Clan of Xymox de nadruk op inktzwarte gothrock met bijbehorende grafzang. Vooral buiten Nederland heeft de band nog steeds een grote schare trouwe fans die hier van smult. Ik ben vanaf dit punt echter afgehaakt, omdat ik in de verstikkende, zwaargeproduceerde logheid van het totaalgeluid geen toegankelijke en aanstekelijke nummers meer kan ontdekken. Ik ben van nature meer een synthpop liefhebber en geef daarom de voorkeur aan de eerste 4 à 5 albums. Het titelloze debuutalbum en de opvolger Medusa zijn uitgebracht onder de vlag van het Londense kwaliteitslabel 4AD en blinken uit in atmosferische en melancholische pop/rock. Daarna volgde de overstap naar het major label Polygram en werd de muziek beduidend commerciëler, maar niet per definitie slechter. Persoonlijk vind ik de albums Twist of Shadows en Phoenix een zeer geslaagde combinatie van gothic wave en meer traditionele synthpop. Omdat het commerciële succes van Phoenix tegenviel trok Polygram al na 2 albums de stekker eruit. Ook mede-oprichter Anka Wolbert verliet de band in 1991. Ronny keerde in 1992 echter verrassend terug met een groovy dance album vol heerlijk donkere randjes en stuwende ritmes, een album dat goed paste in het toenmalige tijdsbeeld.

Oké, bedankt Edwin. Je hebt me niet enthousiast gemaakt om deze muziek te gaan beluisteren. Ligt denk ik niet in mijn straatje.

Rock is dan ook niet echt wat het is. Het valt onder de noemer darkwave, maar dat "bestaat niet om MuMe", dus wordt het onder rock geschaard. (Het moet immers ergens onder vallen)
Darkwave kom voort uit new wave en valt onder de brede stroming gothic, waar ook ebm (meer elektronisch) en industrial onder vallen.
Bij het grote publiek is echter vooral nu-wave bekend (bands als Editors, Franz Ferdinand e.d.), wat voortkomt uit alternatieve rock en waar dus ook mer aandacht in de media voor is.
In bijvoorbeeld Engeland werd new wave in de jaren 80 al gothic genoemd, in Nderland denkt men bij de term gothic vooral aan vampieren, metal en fantasy bagger, maar daar heeft het dus allemaal niets mee van doen. En nu-wave weer niets met gothic.

Persoonlijk vind ik zowel de perioden die Edwin beschrijft als hetgeen daarna kwam zeer de moeite waard, met dit album als hoogtepunt. Wellicht voor velen minder toegankelijk, maar niet zonder ook de gevoelige snaar te raken, met name in nummers als 'Consolation', 'Creature' en 'All I have'.
Het minpuntje voor mij, het nummer 'Jasmine and rose' is inderdaad "Gothrock met grafstem", wordt nog regelmatig door de band gespeeld.
Op de albums die na 'Creatures' verschenen laat Moorings een gevarieerder geluid horen, ook mooi, vind ik; darkwave met net wat meer electro dan gothrock invloeden.

Jasmin and Rose, waan nummer als opener. Pracht plaat. Eigenlijk alles in de Pandaimonium jaren.