Helen Merrill - Helen Merrill (1955)

Wat is dit een leuk plaatje zeg.
Mevrouw Merrill heeft een prachtige stem. De begeleiding en de trompet die we horen zijn ook bijzonder prettig voor mijn poezelige oortjes.

4*

Goh wat toevallig, staat ook al in mijn jazz top10

fijntjes he ?

Dat trompetje is dus Clifford Brown . en in combinatie met de sexy coole stem van Ms Merrill....fijntjesfijntjesfijntjes...en geen noot verkeerd

betoverend !!

Ja ik was een beetje aan het neuzen in jouw 5*-albums, want ik moet bekennen dat je een bijzonder fijne smaak hebt over het algemeen Volgende in de rij is Krzysztof Komeda. Ooit al eens geluisterd n.a.v. hoge rating op RYM, maar moet ik nog een serieuze herbeluistering geven.

Hmm..Komeda is minder fijntje aangelegd als ms Merrill en haar begeleiding.....tip!! stereo hard, niet op de koptelefoon.

Komeda's Astigmatic heeft wel wat progresieve trekjes, Het zou wel eens wat voor je kunnen zijn.

Helen Merrill heeft een stem als een klok, en het trompetspel van Clifford Brown klinkt erg leuk. Dit plaatje duurt ook nog eens niet te lang, wat allemaal positief is. Ga ik zeker meer opzetten in de toekomst, en dan van een cijfer voorzien; nu is het nog wat vroeg na 1 luisterbeurt..

Fantastisch debuutalbum van Helen Merrill. Een echt jazz album met ook veel ruimte voor de band. Wat een heerlijke stem. Het openingsnummer Don't Explain is een uitvoering die zich goed kan meten met die van Billy Holiday. Deze plaat is een mooie afwisseling van langzamere ballads en meer luchtige uptempo nummers, en misschien is het daarom wel haar meest geliefde - zeker haar meest verkochte. Er zouden echter nog veel mooie albums volgen.

Zeer vernuftige 'vocal jazz'. Zo'n plaat waar je direct op verliefd wordt.

Verder nog weinig over te zeggen, want ik ken hem net pas, maar dat hier al bijna 2,5 jaar niets gezegd is, is een schande.

Nou ja, zeg ik toch nog wat.
Een tikje valse lucht doet het altijd wel met Jazz ballads of bijvoorbeeld Bossa.
Hoewel, vooral tegenwoordig op die zogenaamde Lounge Jazz verzamelaars hoor je meer lucht dan toon, vinden ze kennelijk geil.
Enfin, bij Helen Merrill is het niet zo overdreven en ze interpreteert de nummers prima.
Een dik halfje erbij voor Clifford Brown. Wat een geweldige trompettist vind ik dat toch!

Ben doorgaans geen groot liefhebber van vocale jazz, maar deze glijdt er prima in. Geen extreem hoog cijfer omdat ik What's New, Yesterdays en Born to Be Blue als valse lucht langs mij heen glijden, maar dat ontneemt niets van de kracht van vijfsterren-songs als Don't Explain en You'd Be So Nice to Come Home To.