Kevin Braheny - Galaxies (1988)
mijn stem
2 stemmen
Verenigde Staten
Electronic / Avant-Garde
Label: Hearts Of Space
-
Galaxies Main Theme (4:42)
-
Starflight 1 (3:00)
-
Ancient Stars (6:21)
-
Milky Way Rising (2:56)
-
Galactic Sky (5:38)
-
The Southern Cross (1:59)
-
Starflight 2 (0:45)
-
The Pleaides (2:10)
-
Starflight 3 (0:58)
-
Winds (Proxima Centauri) (4:47)
-
Intergalactic Space (3:03)
-
Ice Forests of Orion (5:02)
-
Lookback Time (4:19)
-
Going Home (3:26)
-
Starflight 4 (3:12)
-
Down to Earth (4:41)
0
geplaatst: 28 april 2009, 00:37 uur
Binnen de electronische muziek zijn er veel albums die over de andere zijde van de dampkring gaan. Veel ruimte dus en de blauwe bol zien waar ergens je huis staat. Het blijft een thema wat om de zoveel tijd terug komt binnen de electronische muziek. Niet dat dat erg is maar het is wel een feit.
Ja, en daar doet Kevin Braheny een schepje bovenop. Alleen de hoes is al om door een ringetje te halen. En dan even kort wie Kevin Braheny is. Hij zat toen hij 4 was al achter de piano en begon met componeren vanaf zijn zevende levensjaar. Op zijn elfde begon hij met fluit spelen en in zijn tienertijd speelde hij in diverse jazz, funk, rock, big bands en klassieke enembles. Een man dus die van vele markten thuis is.
En dan de muziek op dit album. Het is heerlijke rustige muziek, die zonder een verdovende drug me al aan de andere zijde van dampkring brengt. Uit fraaie lange lijnen bestaat de openingstrack Galaxie Main Theme. Als dit later wat uitgroeit in iets wat een tikje bombastisch overkomt doet het wat denken aan een tune voor de NASA. Ja en daarmee is al duidelijk de toon gezet. In gedachte ben ik in een sciencfiction film beland die over de mooie gebieden van de ruimte gaat. De camera zoomt in op zaken die lichtjaren ver van ons afstaan en het is fascinerend wat voor beelden ik krijg te zien.
En zo krijgen zaken die nutteloos lijken ineens een functie. Kleine deeltjes groeien langzaam maar zeker uit tot planeten En een ster vervult een centrale rol en zal later door het leven gaan met de naam Zon. Hiermee wordt goed duidelijk dat de kleinste deeltjes nodig zijn om een groot bestaan te realiseren. Een onderwerp wat als een golfbeweging te horen is op dit album. Hier en daar met wat spanning, maar wat overheerst is de ruimte die door muziek en klanken naar voren wordt gebracht.
Als het album dan na een klein uur stopt heb ik dan ook het gevoel dat het verhaal nog niet uit is en dat er nog veel valt te ontdekken. Daarmee, voor mij althans, een prima album om te draaien om van mijn stress af te raken. Voor mijn gevoel is Kevin Braheny er dan ook prima in geslaagd om me een mooie voorstelling van het universum te geven.
Ja, en daar doet Kevin Braheny een schepje bovenop. Alleen de hoes is al om door een ringetje te halen. En dan even kort wie Kevin Braheny is. Hij zat toen hij 4 was al achter de piano en begon met componeren vanaf zijn zevende levensjaar. Op zijn elfde begon hij met fluit spelen en in zijn tienertijd speelde hij in diverse jazz, funk, rock, big bands en klassieke enembles. Een man dus die van vele markten thuis is.
En dan de muziek op dit album. Het is heerlijke rustige muziek, die zonder een verdovende drug me al aan de andere zijde van dampkring brengt. Uit fraaie lange lijnen bestaat de openingstrack Galaxie Main Theme. Als dit later wat uitgroeit in iets wat een tikje bombastisch overkomt doet het wat denken aan een tune voor de NASA. Ja en daarmee is al duidelijk de toon gezet. In gedachte ben ik in een sciencfiction film beland die over de mooie gebieden van de ruimte gaat. De camera zoomt in op zaken die lichtjaren ver van ons afstaan en het is fascinerend wat voor beelden ik krijg te zien.
En zo krijgen zaken die nutteloos lijken ineens een functie. Kleine deeltjes groeien langzaam maar zeker uit tot planeten En een ster vervult een centrale rol en zal later door het leven gaan met de naam Zon. Hiermee wordt goed duidelijk dat de kleinste deeltjes nodig zijn om een groot bestaan te realiseren. Een onderwerp wat als een golfbeweging te horen is op dit album. Hier en daar met wat spanning, maar wat overheerst is de ruimte die door muziek en klanken naar voren wordt gebracht.
Als het album dan na een klein uur stopt heb ik dan ook het gevoel dat het verhaal nog niet uit is en dat er nog veel valt te ontdekken. Daarmee, voor mij althans, een prima album om te draaien om van mijn stress af te raken. Voor mijn gevoel is Kevin Braheny er dan ook prima in geslaagd om me een mooie voorstelling van het universum te geven.
* denotes required fields.
* denotes required fields.