The Blues Project - Projections (1966)

De band van Al Kooper en Steve Katz van de latere groep Blood, Sweat and Tears die big-band rock maakte. Beiden hadden al meegewerkt op platen van anderen. Kooper schreef 'This diamond ring' voor Gary Lewis & The Playboys dat in Amerika in 1964 een echte knaller was. Hij speelde ook mee op de platen van Bob Dylan toen die van akoestisch naar elektrisch overging.
Hij speelt mee op het album 'Super session' met Stephen Stills en Mike Bloomfield. Steve Katz produceerde ook platen van anderen en ontdekte een latere zanger van de groep Toto, waarvan mij nu even de naam ontschoten is.
Dit album bevat gave blues-rock en is te vergelijken met bands zoals Paul Butterfield's Blues Band die rond dezelfde tijd platen uitbrachten. Ze geven een aardig staaltje van hun kunnen weg, vooral in de covers die op dit album te vinden zijn.
De mooiste nummers vind ik 'Steve's song' en 'Flute thing', dus de nummers die wat minder bluesig zijn en van eigen hand zijn.
In 1973 brachten ze hun reunie-concertalbum uit.

Lekker gevarieerd album. Je vindt er alles op terug Blues(Two Trains Running, Caress My Baby), Jazz(Flute Thing),R&B(You Can't Catch Me, Wake Me, Shake Me) en Rock/Pop (Steve's Song, Cheryl's Going Home, Fly Away). Geen klassieker, maar zeker een goed album.

Dit album kan ik heel vaak draaien zonder dat het me verveelt. Het ademt de sfeer van de sixties, en is me daardoor zeer lief. Verder vind ik het in instrumentaal opzicht lang niet slecht; vooral het orgeltje van Alan Kooper kan me zeer bekoren. Minpuntje: de zang van Danny Kalb, waardoor Two Trains Running me te lang duurt. Cheryl's Going Home (een liedje van Bob Lind),I Can't Keep from Crying, maar vooral het door Steve Katz gezongen Steve's Song zijn voor mij de nummers die er uitspringen.

Beetje verbaasd door de ietwat lauwe waardering. Erg potent plaatje, vol met fijne sixties bleekscheten blues. Fijn spul!

En alweer een leuke ontdekking op nummer 43 in de 100 Greatest Albums of 1966. Het is voornamelijk blues wat er op dit album te genieten valt. Maar wel soms met een wat eigen invalshoek.
Erg mooi is Steve's Song dat wat aan Moody Blues doet denken. Van de bluesnummers bevalt het lange Two Trains Running mij het best. Wake Me, Shake Me valt mij vervolgens wat tegen. Zoals bekend ben ik ook niet van de jazz. Flute Thing is daarom not my thing.
3* met groeipotentie voor de huidige 234 in Best Ever Album chart 1866.