Ásgeir - Sátt (2020)

En ja hoor, deze versie bevalt beter dan Bury the Moon. Net als bij In the Silence en Dýrð í Dauðaþögn geef ik de voorkeur aan zijn eigen taal.

John Grant zal ongetwijfeld zijn best hebben gedaan op de Engelstalige versies, zodra Ásgeir het gaat zingen verliest het aan kracht en vooral magie. Zijn Engels komt ook niet helemaal lekker over.
En ook hier hoor ik dat terug. Ineens pakt het me wat beter, ik stoor me nergens aan en het klinkt gelijk wat mysterieuzer.

Bijzonder dat slecht de taal dit voor elkaar krijgt, maar ik hou dan ook van andere talen in muziek en ben nooit echt een groot 'man van teksten' geweest. En dan is Sátt gewoon aantrekkelijker voor mij om naar te luisteren.

Eens. In het IJslands klinkt Ásgeir een stuk beter, ingeleefder zelfs. Deze plaat komt dichtbij het debuut, al vind ik dat album toch een stuk betovender. Vooral de eerste helft van Sátt vind ik prachtig. De manier hoe de horns bijvoorbeeld op veel tracks ingezet worden vind ik fraai. De tweede helft van Sátt vind ik (nu nog) minder sterk. Hier heeft Ásgeir de neiging de liedjes iets teveel te willen inkleuren met electronica, iets waar z'n vorige album ook onder te lijden had. Zo is er een veel mooiere versie van Lifandi Vatnið te vinden op YouTube en Spotify, op het album is dat liedje wat teveel dichtgesmeerd. Al met al wel een mooie terugkeer naar de basis, na het matige Afterglow.