Madredeus - Os Dias da Madredeus (1987)

't Is niet eerlijk, die ElMeroMero komt hier wat rondneuzen en strooit als de rattenvanger van Hamelen prachtalbums rond op de site

Wat gebeurt er? Heer Mero raadt me dit album aan, ondergetekende luistert naar Os Dias ... en sukkelt als bij haverklap in een fado-onderstroom. Mijn oren zijn nog steeds aan het recuperen van deze prachttrip

Ik denk dat ik hier nog erruug lang kan naar luisteren.

P.S. Advies volgen van ElMeroMero kan eventueel resulteren in een prompte muziekverslaving. U bent gewaarschuwd!

Tsss...wat een onverantwoordelijk gedrag toch van mij, mensen zomaar "verslavingen" aanpraten. Hopelijk leidt het niet tot verdere complicaties, Zach.

Maar zonder dollen, met die "fado"-hype van een tijd geleden was voor mij de glans van dit subgenre verloren gegaan. Plots werden alle registers open getrokken om de platen zo gepolijst mogelijk af te leveren voor de livings, woonkamers en terrassen van het kooplustige voetvolk dat zich had laten verleiden door de zoetgevooisde stemmen van Cristina Branco, Misia en ja, helaas ook Teresa Salguiero van Madredeus.

En dat terwijl de "saudade" in deze muziek centraal staat. Ofschoon dit begrip niet echt is te vertalen naar het Nederlands, komt het gevoel van een soort nostalgisch verlangen dat zweemt van de melancholiek misschien toch wel het meest in de buurt. Thematisch is bijvoorbeeld het smachten naar een liefde die ooit mooi en magisch was maar die in het heden óf door het noodlot(de dood, aftakeling, ziekte) getroffen is geweest óf door omstandigheden verzuurd is geraakt, erg populair.

Zoals de fado vertolkt is geweest door de grote Amalia Rodrigues, komt deze muziek volgens mij het best tot zijn recht. Dat wilt zeggen: zo rauw en ongepolijst als het maar mogelijk is.

Gelukkig heeft Madredeus, bewust of onbewust, met dit album deze ruwe schoonheid in ere gehouden. Alhoewel de muziek dan Madredeus moeilijk volbloeds "fado" genoemd kan worden (er zijn nogal wat moderne foefjes en klassieke opleidingen te horen in het spel van de muzikanten), klinkt het wel puur en fris.

Dat is tot op zekere hoogte te wijten aan de ietwat gebrekkige productie. Desondanks weet Madredeus, net als een oude bluesneger op een krakende elpee, hun songs vol te proppen met schitterende en emotievolle arrangementen.

Daarnaast is de stem van Salguiero een erg zware plus. Zelden eigenlijk heb ik iets mooiers of breekbaarders mogen aanhoren. Adeus..E Nem Voltei bijvoorbeeld is voor mij één van de mooiste liedjes in dit genre, vanwege de bundeling van ruimtelijkheid en schuchtere schoonheid in het samenspel tussen zang en instrumentatie van dit vijftal.

Het enige nummer dat deze plaat in mijn boekje van een 5* notering afhoudt, is het schel klinkende Fado do Mindelo . Dat Salguiero hierop klinkt alsof ze last heeft van een koudje, doet dit nummer ook niet veel goeds.

Gelukkig staat deze plaat gelukkig tsjokvol met liedjes zoals A Vaca de Fogo en het eerder genoemde Adeus...E Nem Voltei.

Op de latere platen van Madredeus("O Espírito da Paz" uitgezonderd) kun je eigenlijk heel goed het kernbegrip van de 'saudade' toepassen. En dat is:de muziek was ééns mooi, erg mooi zelfs, maar in deze moderne tijd met al die geavanceerde technieken om muziek te filteren en te polijsten, gaat toch een hoop van de vroegere zeggingskracht verloren.

Amalia Rodrigues - die naam zocht ik al maandenlang Bedankt, Mero (en ook bedankt voor het prachtige berichtje ).

Op 16 juli hoorde ik op de autoradio (op de Belgische zender Klara) één of andere fado-connaisseur laaiend enthousiast palaveren over die Amalia. Dat ze geen platenopnames wou maken ... na veel vijven en zessen deed ze het uiteindelijk toch ... en ze haatte het opnameprocedé.

Maar, man ... was ik even tevreden dat ze het toch had opgenomen, dat ik het kon beluisteren op die bewuste avond

Nu ... er iets voor te zeggen ... het opnameprocédé kan alle spontaniteit "vermoorden", denk ik. De naam van het spelletje is niet voor niets "muziek spelen", hé?

Ik luister dan ook af en toe eens graag naar die Harry Smith-opnames vol illustere onbekenden - rechtstreeks opgenomen vanop hun veranda. Schitterend materiaal