Le Grand Sbam - Vaisseau Monde (2019)

Le Grand Sbam is met Vaisseau Monde de gekte voorbij. Met een overschot aan geschoold talent gaat men over de grenzen van de gangbare muziekbeleving heen. Dit is totale wanorde in een structuurloze gedachtegang, waarbij elk muzikale laatje tot voorbij het schroevende keerpunt wordt open getrokken, en geforceerd terug geplaatst wordt. Desnoods met veel duw en wringwerk om het weer passend te krijgen, en lukt dat niet, dan is dat ook prima.

De band is in principe het kunstenaarscollectief Poil, gemuteerd met vrouwelijke aanhang in het nog vervreemdende Le Grand Sbam. De Yin Yang kant van de mensheid met zware schizofrene denk ideeën. Het gehele proces waardoor het uiteindelijk zelfs nog soms melodieus opgediend wordt. Waar elke poging tot iets wat op een song lijkt monddood gemaakt wordt tot kakofonische tegenspartelende collages. Met twee geschoolde vrouwelijke sopraanstemmen die wonderbaarlijk genoeg een soort van harmonische samenzang weten over te brengen en de neurotische vibrafoon speelster als spannende aanvulling.

Hierdoor is het allemaal wel heel interessant te noemen. Meer dan gewoon maar heen klooien, en kijken waar dit alles naar toe leidt. Compromisloos je mede bandleden gruwelijk in de weg zitten, en hun dwarse pogingen tot componeren vermoeilijken door onnavolgbare dwaasheid. Dit is het lang verwachtte antwoord van deze Fransen op de No Wave beweging, die eind jaren zeventig vanuit New York de boel op kleine schaal wist te ontwrichten. Maar dit is net zo goed een op free jazz gebaseerde anti reactie op de muzikale verloedering en eenzijdigheid. Met Zappa en Gong als logische inspiratiebronnen van deze avantgardistische smeltkroes.

Dins O Sbam gooit opera en punk in een pepermolen, waardoor er een pittig, lastig te verteren product uit rolt. Een resultaat wat niet verkoopt, maar waar wel van geproefd wordt. De omlijsting is wat stroever en zwaarder. Er wordt niet netjes aangeklopt bij de metal, die deur wordt keihard open gedreund. Het respect van deze stoere groepering wordt overruled en opgeëist. Ze zitten met hun totaal eigen sound in niemands werkveld, waardoor het wel geaccepteerd zal worden.

Les Lotus Ont Fleuris, Je Suis Assis à Côté D’un éléphant Aux Oreilles Usées heeft een psychedelische naam, waarbij er alleen maar aan een cocktail van geestverruimende middelen gedacht kan worden. Terwijl het ene bandlid heerlijk high mellow aan het worden is, zit de andere in een dreigende bad trip. En onderweg komen ze elkaar als toevallige passanten ergens tegen. De opbouw is sprookjesachtig, avontuurlijk en bevreemdend. Sneeuwwitje en de boze heks in een, beangstigend te noemen.

Kouïa is zo onwaarschijnlijk duister, dat ze zich zowat weten te presenteren als duivelse vrouwelijke aanhangers van de blackmetal. De in zwart geklede woeste heren zouden bij het luisteren hiervan bescherming zoeken in de schoot van moederlief. Als een waar slachtveld voor het gehoor worden demonische vocalen afgewisseld met logge harde klanken. Verboden voor tere zieltjes. De onvoorspelbaarheid maakt het allemaal ongelofelijk boeiend.

Met Woubit splijten ze de geluidsgolven uiteen. Als geraffelde gescheurde donderwolken overschrijden ze de volgende grens. Waar Poil nog ongecontroleerd klonk, weten ze nu wel de balans te vinden, en daadwerkelijk iets toe te voegen. Hoe minimalistischer de opbouw, hoe effectiever het wil uitpakken. Met het afrondende Vishnu Foutrôline stoppen ze er de nodige funkende fusion in, met als basis iets wat in de verte wat van een dromerig slaapliedje weg heeft. Poil is betiteld als lastig en moeilijk te behappen, het vervolg in Le Grand Sbam is een stuk kleurrijker en net zo apart vooruitstrevend. Rare mensen, die Fransen.

Le Grand Sbam - Vaisseau Monde | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com