Bryan Ferry - Live at the Royal Albert Hall, 1974 (2020)

Bryan Ferry gaat zijn archieven ook openen, een solo live optreden tenmidde van zijn Roxy music carriere. Alle ‘ a really good time ‘ is een Roxy nummer, verder allemaal covers die op zijn eerste 2 solo platen te vinden zijn.

Ben een groot fan van de LP's These Foolish Things & Another Time, Another Place van hem. Kan het niet afwachten

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Bryan Ferry - Live At The Royal Albert Hall, 1974 - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Bryan Ferry - Live At The Royal Albert Hall, 1974
Bryan Ferry stond op een decemberavond in 1974 in de roemruchte Royal Albert Hall in Londen en maakte er een energiek en geïnspireerd feestje van

Roxy Music was in de eerste jaren van haar bestaan uitermate productief, maar zanger Bryan Ferry had ook nog tijd voor het maken van twee soloalbums die vooral covers bevatten. Op een van de laatste dagen van 1974 stond Bryan Ferry met een band, een flink orkest en een handvol achtergrondzangeressen in de Royal Albert Hall in Londen en hij maakte er een waar feestje van Uiteraard kwam er vooral materiaal van zijn eerste twee soloalbums voorbij, maar Bryan Ferry vertolkte het werk van andere op geïnspireerde en gepassioneerde wijze. Het levert een release op die historische waarde heeft, maar ook in artistiek opzicht zeker niet tegen valt.

Bryan Ferry stond in 1971 aan de basis van de Britse band Roxy Music, dat in de eerste helft van de jaren 70 vijf unieke en tot op de dag van vandaag bijzondere invloedrijke albums af zou leveren.

Ondanks de hoge productiviteit van Roxy Music, de band leverde tussen 1972 en 1975 maar liefst vijf albums af, had Bryan Ferry ook nog tijd voor het maken van soloalbums. In 1973, het jaar waarin ook For Your Pleasure en Stranded van Roxy Music werden uitgebracht, debuteerde de Britse zanger, die overigens ooit auditie deed als zanger voor King Crimson, met These Foolish Things, terwijl in 1974, het jaar van Roxy Music’s Country Life, voor mij het beste Roxy Music album, zijn tweede soloalbum Another Time, Another Place verscheen.

Ik heb de eerste twee soloalbums van Bryan Ferry altijd een stuk minder interessant gevonden dan het in 1976 verschenen derde soloalbum Let’s Stick Together, waarop Bryan Ferry, in tegenstelling tot op zijn eerste twee albums, ook een substantieel deel eigen werk vertolkte. These Foolish Things en Another Time, Another Place ontlenen hun kracht vooral aan de interessante selectie songs en natuurlijk aan de bijzondere stem van Bryan Ferry, die tot de betere zangeres van de vroege jaren 70 moet worden gerekend.

Deze week verscheen Live At The Royal Albert Hall, 1974, dat de Britse zanger live aan het werk laat horen. Live At The Royal Albert Hall opent met een geïnspireerd klinkende uitvoering van Sympathy For The Devil van The Rolling Stones, waarin Bryan Ferry wordt bijgestaan door een band die onder andere bestaat uit Roxy Music gitarist Phil Manzanera, Roxy Music drummer Paul Thompson en bassist John Wetton. Het wijkt niet eens zo gek veel af van het geluid van Roxy Music, maar dat verandert wanneer Bryan Ferry en zijn band vanaf de tweede track gezelschap krijgen van een uit de kluiten gewassen orkest.

Bryan Ferry werkt zich vol passie door een imposante rij covers heen en het zijn grotendeels de covers die we kennen van These Foolish Things en Another Time, Another Place. Zeker wanneer het orkest flink uitpakt, horen we Bryan Ferry vooral als crooner aan het werk en dat is een rol die hem op het lijf is geschreven.

De opnamen uit de Royal Albert Hall zijn ruim 45 jaar oud en komen hoorbaar uit een andere tijd, maar je hoort ook dat het een bijzonder optreden van Bryan Ferry was op die decemberavond in 1974. De Britse zanger bewaarde zijn experimentelere uitingen voor zijn band, maar vertolkt op deze decemberavond een flinke serie grote songs uit de geschiedenis van de popmuziek en doet dat op uitstekende wijze.

De klassiekers die hij met het orkest vertolkt laten horen dat Bryan Ferry ook als nachtclub crooner zijn brood had kunnen verdienen, maar ik heb een voorkeur voor de wat meer rock georiënteerde tracks in de setlist, die beter klinken dan de live-opnamen die ik van Roxy Music ken uit de betreffende periode.

De release van de opnamen uit 1974, die overigens werden gemaakt tussen twee Roxy Music tours in, heeft aan de ene kant historische waarde, maar aan de andere kant klinkt het bij vlagen geweldig en horen we Bryan Ferry met heel veel passie aan het werk. Ik had niet eens zo gek veel verwacht van deze opnamen uit de oude doos, maar Live At The Royal Albert Hall, 1974 is echt heel goed. Erwin Zijleman

Bryan ferry, een icoon. Helaas is zijn belang zwaar onderschat, hoewel hij minstens zoveel invloed als trendsetter heeft gehad als een Bowie, die status heeft hij nooit gekregen.
In de periode 73 toen Roxy music, een excentrieke avant garde band, de ene na de andere excentrieke en vernieuwende plaat uitbracht, starte ferry daarnaast een solo carrière. Zijn eerste 2 lp,s vol covers gebracht op zijn eigen excentrieke zeer karakteristieke wijze. Hier live vertolkt tijdens zijn eerste solo tour.
Blijkbaar is ferry zijn eigen archieven nu langzaam aan het ordenen nu hij inmiddels midden 70 is. Op juli staat hij weer op de Nederlandse planken.

<
Bryan Ferry heeft zeker zijn invloed gehad maar vergeleken met Bowie wel een stuk minder.
Ja Ferry was een stijlicon met 1 stijl dat deed en doet hij met verve.
Bowie heeft qua stijl en muziek veel meer gevarieerd en ook de kwaliteit lag imo veel hoger, vanaf 1980 was Roxy veel te lichtvoetig itt tot de 1e 5 prachtige platen.
De 1e twee soloplaten vind ik helemaal niets, vlakke nietzeggende covers.
Jammer ook dat hij op deze plaat niet meer van zijn latere werk deed, waar is Let´s stick together of the price of love? Don't stop the dance.

Grootfaas Lets stick together en The price of love komen uit 1976 en dit concert uit 1974, vandaar dat ze er niet opstaan
De platen van Roxy music, zeker de eerste drie waren zeer vernieuwend en toonaangevend, niets en niemand klonk als Roxy alleen Roxy, waarna er heel wat klonen ontstonden, Bowie, ook niet de minste, had een neus om heersende trends te vervolmaken, en daar een eigen draai aan te geven, Bowie was wel meer een kameleon, veranderde steeds van stijl en imago, terwijl Bryan ferry al snel een Excentrieke dandy werd, die hij altijd is gebleven.

Ah dan snap ik het, dacht het concert uit 2020 kwam, mss moet het jaar aangepast worden in concert uit 1974, uitgave 2020 of zo.
Ik weet wel dat Bowie de trends goed in de gaten hield maar dan doe je hem te kort vind ik, als je bv bij die five years documentaire hij uitlegt/speelt aan de beste Motown muzikanten hoe Fame gespeeld moet worden dan ben je niet alleen een copy cat daar is zijn oeuvre ook veel te eigen voor En ook Roxy had zijn invloeden Krautrock, VU bv

Ondanks dat het sterft van de covers is het een hele fijne luistertrip. Fantastisch geluid en de band is in vorm. Je hoort het plezier en vakmanschap er vanaf spatten!