Steve Gadd Band - 70 Strong (2015)

Album dat drummer Steve Gadd in 2015 met een aantal vrienden opnam ter gelegenheid van zijn 70e verjaardag.

De band bestaat , naast Gadd, uit Walt Fowler op trompet en flugel, Larry Goldings op toetsen en accordeon, Jimmy Johnson op bas en gitarist Michael Landau.

Het is met vijf kwartier best wel een lange zit en niet ieder nummer is even toegankelijk. Zelf skip ik altijd de tweede track, Freedom Jazz Dance (Eddie Harris) omdat ik vind dat het totaal niet past bij het genre op de rest van de CD.
De derde track, Written In Stone (Larry Goldings) maakt voor mij alles weer goed. Heerlijk accordeonspel van Goldings, steeds min of meer hetzelfde door Gadd aangegeven ritme en een ingetogen trompetsolo van Fowler.
The Long Way (Michael Landau) kent iets meer tempowisselingen en uiteraard een iets dominantere gitaar. Het blijft echter vooral de trompet van Fawler die dit album voor mij zo “lekker” maakt.
Sly Boots (Goldings) is iets meer uptempo en laat voor het eerst een korte drumsolo van de naamgever van de band horen.
Duke’s Anthem is een door Walt Fowler geschreven eerbetoon aan de in 2013 overleden toetsenist George Duke. Prachtige combi van gitaar en trompet in een fraaie ballad. In het laatste deel van het nummer de Hammond van Goldings in een korte solo….. meer kan een mens niet wensen.
Elegant Squires is wederom een compositie van Goldings. De Hammond kabbelt lekker voort in deze track, afgewisseld met een solo van Landau.
Desu is de enige compositie op het album van bassist Jimmy Johnson. Goldings heeft de Hammond ingeruild voor een Fender Rhodes en Fawler blaast, wederom ingetogen maar daarmee niet minder prachtig, de sterren van het dak. Vanzelfsprekend ook een korte bas solo van de componist.
De Volta Ao Samba (Chico Buarque) is de Braziliaanse noot op het album. Tip: luister ook eens naar het origineel van Buarque. Ik had, voor het beluisteren van deze track op het Gadd album, nog nooit van Buarque gehoord, maar ben zijn muziek hierna gaan beluisteren en met plezier.
Oh, Yeah? is een compositie uit 1976 van Jan Hammer. Sommigen zullen wellicht vinden dat ook deze track niet geheel passend is op dit album, maar wat mij betreft kan het prima. Lekkere gitaarsolo van Landau.
Het slotstuk Blues For…. is een compositie van diezelfde Landau. Na de uitspattingen op Oh, Yeah? is de rust min of meer teruggekeerd in deze blues. Fawler blaast, Goldings is terug bij de Hammond, Landau beroert de elektrische gitaar, Johnson speelt de baslijn en Gadd doet het slagwerk. Niets mis mee!
Zie dat ik heb verzuimd om iets over de opener Foam Home te schrijven. Het is het enige nummer op het album dat door de gehele band is geschreven. Prima opener.

Opvallende aan het album is dat niemand de behoefte heeft om te laten horen hoe virtuoos men is. Vrijwel alle tracks ademen rust en intimiteit uit. Misschien hoort dat wel bij een (toen) 70-jarige. Ik ben een stukje jonger, maar kan het album 70Strong, op die tweede track na, enorm waarderen.