Rebecca Foon - Waxing Moon (2020)

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Rebecca Foon - Waxing Moon - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Rebecca Foon - Waxing Moon
Rebecca Foon maakt op haar solodebuut zich langzaam voortslepende en beeldende muziek die het oor betovert en de fantasie stevig prikkelt met bijzondere klanken

De muziekscene van het Canadese Montreal heeft al heel veel bijzondere muziek opgeleverd en ook het debuut van Rebecca Foon past in deze categorie. De Canadese muzikante speelde tot dusver vooral voor en met anderen, maar eist nu zelf haar plekje in de spotlights op. Dit doet ze aan de ene kant met filmische instrumentale tracks en hiernaast met uiterst ingetogen tracks met zang. Het is ingetogen en subtiele muziek, maar ook muziek die bestaat uit meerdere lagen en muziek waarin de spanning op bijzondere wijze wordt opgebouwd. Een album om langzaam te ontdekken en je steeds verder in te verliezen.

Rebecca Foon is een Canadese muzikante, die al een aantal jaren opereert in de avontuurlijke muziekscene van Montreal. De klassiek geschoold celliste maakte deel uit van onder andere Set Fire To Flames, A Silver Mt. Zion en Esmerine, maakte muziek als Saltland en speelde met onder andere Patti Smith en Nick Cave & The Bad Seeds. Waxing Moon is het eerste album dat Rebecca Foon onder haar eigen naam uitbrengt en het is een heel bijzonder album geworden.

Waxing Moon opent met track die in het hokje neoklassiek past. Het is een door piano gedragen track waarin noten en stilte in eerste instantie in balans zijn, waarna het pianospel losbarst en strijkers worden toegevoegd. Het levert beeldende klanken op die me doen denken aan Michael Nyman’s soundtrack bij de film The Piano; een soundtrack waarbij je ook prima je eigen beelden kunt verzinnen (al is de film ook prachtig). Rebecca Foon bouwt in de openingstrack van haar eerste soloalbum de spanning fraai op en breekt deze net zo makkelijk weer af.

Met de fraaie pianoklanken in de openingstrack zou de Canadese muzikante best een heel album kunnen vullen en ook een album lang interessant kunnen blijven, maar in de tweede track horen we een andere kant van de muzikante uit Montreal. Repeterende akoestische gitaarakkoorden worden in deze track gecombineerd met de zachte zang van Rebecca Foon. Het levert een track op met een bijna hypnotiserende uitwerking. Het is ook een track die uitnodigt tot aandachtige beluistering, want de atmosferische klanken onder de akoestische gitaar en de stem van Rebecca Foon zijn van een al even bijzondere schoonheid.

Ook de derde track op het album laat beeldende muziek horen die niet zou misstaan op een filmsoundtrack. Een laag strijkers die klinkt als een drone, wordt gecombineerd met subtiele pianoklanken en achtergrondvocalen van Rebecca Foon. Het is een track die net als zijn twee voorgangers de fantasie stevig prikkelt en die ondanks de vele repeterende elementen steeds weer net wat anders klinkt.

De wat experimentelere instrumentale tracks worden afgewisseld met wat toegankelijkere songs met vocalen, maar ook in deze songs creëert Rebecca Foon een bijzondere sfeer en maakt ze muziek die bijna dwingt tot luisteren. De songs met vocalen zijn uiteindelijk in de meerderheid en zijn meestal piano gedreven met atmosferische klanken ter ondersteuning.

De Canadese muzikante maakt deze muziek niet alleen, want met Richard Reed Parry (The Arcade Fire), Jace Lasek (The Besnard Lakes), Sophie Trudeau (Godspeed You Black Emperor) en Patrick Watson en zijn vaste bassist heeft Rebecca Foon zich verzekerd van een aantal zeer competente muzikale medestanders, die de muziek op Waxing Moon prachtig en op avontuurlijke wijze inkleuren. Ik heb het de laatste tijd al vaker gezegd, maar ook Waxing Moon van Rebecca Foon is weer zo’n album dat aan kracht wint wanneer je de volumeknop wat open draait of het album met de koptelefoon beluistert.

Het tempo in de instrumentale tracks en in de tracks met vocalen en akoestische begeleiding ligt laag, maar in het aanstekelijke Wide Open Eyes sleurt Rebecca Foon je ook nog even de dansvloer op. Het is een incidenteel uitstapje, want het grootste deel van Waxing Moon bevat muziek die goed is voor totale onthaasting. De opbrengst van al dit moois is overigens voor het goede doel en gaat naar Pathway To Paris, een organisatie die zich inzet voor de uitvoering van het klimaatakkoord van Parijs. Erwin Zijleman

Bij de naam Rebecca Foon ging er nou niet direct een lichtje bij mij branden, al is haar werk wel bij een groot alternatief publiek bekend. Ze is namelijk een van de smaakmakers binnen het A Silver Mt. Zion collectief, waarbij ze de alles verwoestende postpunk tegengas geeft met haar dreigende liefkozende cello begeleiding. Het is natuurlijk magisch om je zo op de kaart te zetten. Net als de mede bandleden heeft ze meer dan genoeg kwaliteiten in huis die er om vragen om juist ook die andere zachtere kant van haar te presenteren.

Dat doet ze dan ook in het met Bruce Cawdron opgezette Esmerine. Klassiek filmisch van vormgeving met hier en daar nog die breed uitweidende postrock beleving. De toon is klassiek filmisch met de nadruk op de duistere cineastische kant. De verstilde avant-garde is een stuk lichter op A Common Truth, die als Saltland het daglicht mag aanschouwen. Hier zijn het de vocalen die ze uitgebreid het woord laat voeren, en kan gerust gezien worden als een veredelde solo plaat.

Bij het onder haar eigen naam uitgebrachte Waxing Moon is weer veel meer sprake van een groepsalbum. Gebruik makende van vrienden uit de bruisende Montreal scene die allang naam hebben gemaakt bij Arcade Fire, Godspeed You! Black Emperor en The Besnard Lakes. Patrick Watson laat hun stemmen passend samensmelten in het herfstkleurende duet Vessels. Dit zegt zoveel meer over Rebecca Foon, die blijkbaar net zo geliefd is bij collega’s om haar muzikale bijdrages als om haar sterke persoonlijkheid.

Waxing Moon is een liefdesverklaring aan de stervende aarde. Rebecca Foon, gaat op zoek naar de kern van de wereld om deze te helen. Hoe dichter ze bij de basis komt, hoe wranger haar maatschappijkritische voordracht. De instrumentale passages laten al direct vanaf New World in de vorm van gekwetste natuur de eeuwig beschadigde leegte horen als de mensheid er niet meer is.

De vanzelfsprekende kalmte in de sensueel hese vocalen van Rebecca Foon presenteren zich als de ziel van Moeder Aarde. Als observator plaatst ze zichzelf als verlengstuk tussen de organische muziek en diepgaande teksten. Steeds vaker vervult de strijkstok van de cello de rol van een belerende aanwijsstok.

De momenten dat de zangkwaliteiten omarmt worden door de fraaie begeleidende muziek hebben de mooiste klankkleuren. De opbeurende drive van het betere Arcade Fire werk is terug te horen in de gitaar akkoorden van het statige Wide Open Eyes. Met de ambient new age passages zoekt ze haar leermeesters in grootheden als David Sylvian en Mark Hollis. Personen die zich als kluizenaars uit de popmuziek terug trokken, om ruimte te maken voor een meer spirituele inslag. Waar ze uiteindelijk het bandsgeluid voor opofferden.

De rust in de vrouwelijke vocalen geeft het geheel een Keltisch dreampop randje mee. De treurende violen in This Is Our Lives passen hier wonderbaarlijk goed tussen. Het verlangen naar mythes en legendes die zich diep in het groen afspelen wordt hiermee opgeroepen. De donkere schaduw van de alles vernietigende mensheid die door middel van machines het woongebied der sprookjes opslokt en uitspuwt in versnipperend zaagsel. Klaar om door de wind meegenomen te worden en te verdwijnen in het niets.

Waxing Moon gaat veel verder als wollige uitgetreden hippies die als kapitalistische New Agers het woud intrekken om tegen bomen te praten. Waxing Moon is juist een aanklacht tegen deze milieu beweging, die toelaten dat de door hun zo geliefde bebossing zo drastisch aan het verdwijnen is.

Rebecca Foon - Waxing Moon | Klassiek | Written in Music - writteninmusic.com