menu

Alice Boman - Dream On (2020)

mijn stem
3,81 (35)
35 stemmen

Zweden
Pop / Folk
Label: [PIAS]

  1. Wish We Had More Time (3:40)
  2. Heart on Fire (4:06)
  3. The More I Cry (4:11)
  4. Who Knows (2:59)
  5. Don't Forget About Me (3:06)
  6. Everybody Hurts (3:36)
  7. Hold On (3:00)
  8. It's OK, It's Alright (3:47)
  9. This Is Where It Ends (3:53)
  10. Mississippi (2:03)
totale tijdsduur: 34:21
zoeken in:
avatar van Zwammer
3,5
Don't Forget About Me is alvast een prachtige popsong. Maakt me nieuwsgierig naar dit album.

avatar van musicfriek
4,5
Ze komt hier net voorbij, erg fijne stem en de muziek klinkt veelbelovend. Tracks 1,5 en 6 zijn alvast top.

avatar van erwinz
4,0
recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Alice Boman - Dream On - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Alice Boman - Dream On
Alice Boman komt met haar langverwachte debuut en het is een debuut dat mooier en mooier wordt wanneer je de tijd neemt om het te ontdekken

Alice Boman maakt al jaren EP’s en is bovendien te horen in populaire films en series, maar van een debuutalbum kwam het tot dusver nog niet. Tot nu dan, want eindelijk is het debuut van de Zweedse singer-songwriter verschenen. Dream On klinkt op het eerste gehoor vooral zoet en zweverig, maar het is een album waarvoor je de tijd moet nemen en dat je bovendien met volledige aandacht moet beluisteren. Dan hoor je hoe mooi en veelzijdig de instrumentatie op het album is en hoor je hoe mooi Alice Boman zingt. Al met al een perfecte soundtrack voor de winter die van mij nog wel even mag duren.

Alice Boman is een singer-songwriter uit het Zweedse Malmö, die aan het eind van 2013 opdook met haar eerste EP, die min of meer per ongeluk in handen van een platenmaatschappij kwam en onbedoeld werd uitgebracht.

Sindsdien maakte de Zweedse singer-songwriter nog een aantal EP’s en zag ze haar songs bovendien opduiken in een aantal populaire tv-series en films.

Ruim 6 jaar na de release van haar eerste EP verscheen deze week dan eindelijk het debuut van Alice Boman, Dream On.

Iedereen die de muziek van Alice Boman kent, weet dat de muzikante uit Malmö een voorkeur heeft voor mooie luisterliedjes. De meeste songs op Dream On zijn ingetogen en beginnen vaak betrekkelijk sober met subtiele klanken en de fluisterzachte zang van Alice Boman. De ingetogen instrumentatie heeft over het algemeen een wat atmosferisch, psychedelisch en Scandinavisch karakter en het is een instrumentatie die ook eenvoudig kan worden uitgebouwd naar volle en breed uitwaaiende klanken. Het is een instrumentatie die makkelijk betovert, maar die ook knap in elkaar steekt.

Het past allemaal prachtig bij de zachte stem van Alice Boman, die wat heeft van Ane Brun en Agnes Obel, maar die me persoonlijk vooral doet denken aan de eveneens uit Zweden afkomstige Sophie Zelmani, die ik overigens reken tot mijn persoonlijke favorieten. Net als Sophie Zelmani heeft Alice Boman een prachtige fluisterstem en kan ze prima overweg met flink wat melancholie, waarmee Dream On de sfeer van de eindeloze Scandinavische winter ademt.

Ik moet eerlijk toegeven dat ik bij eerste beluistering wel wat kriegel werd van de fluisterzang en de teksten over verloren liefdes en dat ik Dream On bovendien wat te zoet vond klinken, maar bij herhaalde beluistering werd het album alleen maar beter. Alice Boman maakte haar debuut in samenwerking met een aantal producers. Dat viel me bij eerste beluistering niet zo op, maar het klankentapijt op het album wordt alleen maar mooier en indrukwekkender. Ook de stem van de Zweedse singer-songwriter dringt zich steeds wat meer op en bovendien laat Dream On telkens meer invloeden horen, want naast invloeden uit de pop, hoor ik ook invloeden uit de folk, dreampop, psychedelica en ambient in de muziek van de Zweedse singer-songwriter.

Dream On doet het uitstekend op de achtergrond, zeker wat later op de avond, maar pas toen ik het album met de koptelefoon beluisterde hoorde ik de vele lagen in de instrumentatie en hoorde ik bovendien hoe knap het allemaal in elkaar steekt. Ook de zang van Alice Boman is met de koptelefoon overigens mooier en vooral warmer dan bij vluchtige beluistering op de achtergrond.

Ik begrijp inmiddels overigens wel waarom de muziek van Alice Boman zo geliefd is bij filmmakers en makers van tv-series. De muziek van de Zweedse singer-songwriter is ruimtelijk, emotievol en ook nog eens beeldend, waardoor het een film of tv-serie eerder verrijkt dan in de weg zit.

Ik luister zelf maar zelden naar EP’s en Dream On is daarom mijn eerste kennismaking met de muziek van Alice Boman. Het is een kennismaking die me na enige gewenning zeer goed is bevallen, zeker toen ik er met volledige aandacht naar luisterde, waardoor het album nog vaak voorbij gaat komen, zeker zolang de lente nog niet is begonnen. Erwin Zijleman

avatar van overmars89
4,0
Dit is inderdaad een prachtige plaat waar ik elk nummer bijna net zo mooi vind. De kwetsbaarheid van haar stem maakt dit een intieme luisterervaring. De kleine details en subtiliteiten in de productie maakt het album inderdaad helemaal af. De sombere teksten zijn ook prachtig, om heerlijk in te zwelgen. Ik twijfel voor een *4.5 , maar daar moet ik hem nog een paar keer vaker voor moeten opzetten.

avatar van dafit
4,0
Uit mijn Popcorn-nieuwsbrief over de beste nieuwe popmuziek (aanmelden kan hier):

Het is de vraag of er ooit een vervolg komt op Twin Peaks: The Return, maar de Zweedse zangeres Alice Boman lijkt met Dream On alvast te solliciteren voor een een plekje op de soundtrack daarvan. Haar dromerige nieuwe album met piano, warme synthesizerklanken en haar hoge, soms wat wankele stem is duidelijk beïnvloed door de muziek van Julee Cruise, die een prominente rol had in de eerste Twin Peaks-film.

Achter de droevige, trage nummers lijkt een groot mysterie schuil te gaan. Luister maar eens naar het wat duistere, maar wonderschone Hold On. En sinds Michael Stipe hoorden we niet eerder iemand zo aangrijpend de woorden Everybody Hurts zingen. Ander hoogtepunt is The More I Cry, dat hard aan kan komen bij mensen met liefdesverdriet: “So I close my eyes, I’m holding back the tears / Cause the more I cry, the more you disappear.”

Bomans muziek werd eerder al gebruikt in series als Wildbill, Transparent, Suits en 13 Reasons Why en de zangeres verdient na Dream On een podium in The Roadhouse. David Lynch, kom alsjeblieft snel in actie!

avatar van bommel
4,5
overmars89 schreef:
Dit is inderdaad een prachtige plaat waar ik elk nummer bijna net zo mooi vind. De kwetsbaarheid van haar stem maakt dit een intieme luisterervaring. De kleine details en subtiliteiten in de productie maakt het album inderdaad helemaal af. De sombere teksten zijn ook prachtig, om heerlijk in te zwelgen. Ik twijfel voor een *4.5 , maar daar moet ik hem nog een paar keer vaker voor moeten opzetten.
Eens met ieder woord

avatar van bommel
4,5
Ik ga naar 4,5 * , regelmatig kippenvel, wat een prachtige melancholische muziek

avatar van Fathead
4,0
Ja, mooie, warme plaat, hoor!

Dim
Ze kijkt wel een beetje streng. Gelukkig maakt ze goede muziek.

avatar van AOVV
4,5
geplaatst:
Alice Boman is een 27-jarige jongedame uit Malmö, Zweden, en brengt, na enkele EP's, nu pas haar debuutplaat uit. Ik moet eerlijk wezen, ik kende haar hoegenaamd niet, maar las hier unaniem positieve commentaren, dus heb ik het album maar 'ns opgesnord. En sindsdien heeft het zich opgewerkt tot één van de eerste muzikale hoogtepunten van 2020.

De albumhoes weet mij meteen te intrigeren; Boman heeft een zekere aantrekkingskracht, vind ik, met haar wat strenge blik, al schuilt daar volgens mij ook een flinke dosis weemoed en verdriet achter. Want de tien songs die zij op de luisteraar loslaat, zijn voor het merendeel liedjes over liefdesverdriet, fatalisme en verlatingsangst. Ik heb niet al te veel over haar opgezocht op het wereldwijde web, maar het lijkt me dat zij net een uit een heftige relatie komt, in duizend stukken uiteen is gevallen en met Dream On een monumentale poging onderneemt om de brokken te lijmen. Door een kwestie onomwonden te bezingen, kan je ook voor afsluiting zorgen.

Ik weet niet of deze hele geschiedenis 100% waarheidsgetrouw is, maar zo voelt het toch aan voor mij. En dat maakt de connectie die ik met het album heb een pak intenser en inniger; ik ben het de afgelopen maanden echt gaan koesteren. Boman heeft een engelachtig mooie stem, en samen met de veelal lieflijke muzikale omkadering zorgt die er moeiteloos voor dat ik de buitenwereld en al diens beslommeringen een dik halfuur vergeet.

De liedjes dan. Mag ik opener Wish We Had More Time één van de mooiste liedjes vinden die ik de afgelopen jaren heb gehoord? Jazeker! De ondertoon is spookachtig en sprookjesachtig tegelijk, de tekst is simplistisch maar o zo doeltreffend, de zang is... hemels. Dat laatste geldt eigenlijk voor elk liedje op deze plaat, trouwens.

Ik ga niet elke song bespreken, ik zal er de absolute hoogvliegers even uitlichten. Ik zal het eerst over een tweetal hebben waarvan de titels me erg aan bekende popsongs doen denken. Don't Forget About Me aan het befaamde nummer van Simple Minds, maar daar houdt de vergelijking ook gelijk op. In deze song, die zowaar dansbaar is, klinkt Boman als het lieflijke, wat schuchtere achternichtje van haar landgenote Robyn, een uiterst aangename associatie. Dat heeft, toegegeven, vooral met de subtiele elektronische instrumentatie te maken.

Na dit nummer komt een song die - en dat had ik na vier minuten in dit album te zijn ondergedompeld niet verwacht - misschien nóg beter is dan de opener: Everybody Hurts. Elke rechtgeaarde muziekliefhebber moet uiteraard onmiddellijk aan R.E.M. denken, en ik vermoed dat Boman daar de mosterd ook deels is gaan halen. Het nummer staat in het midden van de plaat, een geschikte plaats voor een kroonjuweel. Uit de tekst meen ik op te maken dat Boman's liefje haar voor een ander heeft laten staan:

"Who are you holding now? Who are you holding now?
Is she everything that I am not? Is she everything that I am not?"


Ze weet vervolgens ook wel op een mooie manier te relativeren, wat ook wel meer voorkomt op dit album:

"Every heart aches;
Every heart breaks;
But everything's gonna be alright;
I tell you, everything's gonna be alright;
Everybody hurts, everybody hurts, sometimes."


It's OK, It's Alright is ook een song die opvalt, omdat deze andere horizonten verkent dan de overige songs. Akkoord, de stem van Boman is uniek genoeg om makkelijk te worden herkend, maar hier heb ik ook associaties met vooral Björk (zowel vocaal als instrumentaal) en - in mindere mate - Kate Bush. Namen als klokken.

Een laatste nummer dat ik wil aanhalen, is This Is Where It Ends, omwille van de aangrijpende tekst, en de manier waarop dit treffend wordt omlijst door de instrumentatie. De song begint erg ingetogen, minimalistisch haast, met een fluisterende Alice Boman, die weemoedig terugkijkt op verloren gegane tijden die echter blijven voortleven als haarscherpe herinneringen. En het zijn net die herinneringen die de pijn des te feller maken. In het tweede deel breekt de song schutterig open, om uiteindelijk tot een bijzonder fraaie maar confronterende climax te komen. Al wat Boman uiteindelijk nog kan uitbrengen, is het volgende:

"It's Over..."

En zo heb ik een pak meer tekst gewijd aan dit album dan ik oorspronkelijk van plan was; het zal mijn enthousiasme omtrent de plaat wel wezen. Laat ik dan, om af te sluiten, nog een strofe uit de opener citeren, omdat deze, hoewel in een compleet andere context dan in het liedje zelf, treffend aangeeft wat ik van dit album denk:

"There's no tomorrow;
There's no past;
There is nothing, but this feeling;
And this feeling, I want it to last."


4,5 sterren, dubbel en dik verdiend!

avatar van BrotherJohn
3,0
geplaatst:
Ik houd van dreampop, van melancholie, van harmonie, van een verfijnde productie, van een breekbaar stemgeluid, van muziek die teruggrijpt naar eerdere decennia (in dit geval onder meer 80's synths). Dit alles is hier aanwezig en toch vind ik de slechts 34 minuten best moeilijk uit te zitten. Is het dan toch iets te eentonig en simplistisch? Of een gebrek aan muzikale ideeën? Of aan scherpe kantjes? Of zwelgt ze teveel in weemoed? Of is het gewoon té mooi gemaakt / te gepolijst? De muziek is gevoelig en raakt, maar ergens ligt het er ook wel weer erg dik bovenop. Het lonkt en verleidt, ik zet het dan ook vaak op en heb het al veel geluisterd, maar ben dan ook wel steeds weer snel verzadigd. Voordat de verzadiging intreedt neig ik naar 4,5*, ik houd het voorlopig denk ik toch maar op 3,5*. Haar eerdere werk (EP's en singles) zijn denk ik beter aan mij besteed.

Gast
geplaatst: vandaag om 14:51 uur

geplaatst: vandaag om 14:51 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.