Na het uiteenvallen van Sonic Youth zijn alle bandleden bezig met allerlei soloprojecten. De platen van Lee Ranaldo vind ik stukken minder relevand dan die van Kim (+Body/Head) en Thurston (+band/Chelsea Light Moving). Ook dit is weer een veel te wisselvallige en bedaarde plaat. Enkele nummers zijn geslaagd te noemen, maar te veel anderen zijn ronduit cheesy. Dat refrein van het titelnummer bijvoorbeeld... allejezus, het lijkt wel relipop.