Ledfoot - White Crow (2019)
mijn stem
4 stemmen
Verenigde Staten
Blues
Label: TBC
-
Dead Man Can Do (2:22)
-
Right Down the Hole (2:05)
-
This Wayward Son (3:57)
-
Nobody (3:03)
-
You've Gone Astray (3:55)
-
Where I Lost Hope (3:04)
-
The Wrong Road (2:03)
-
Little Dog (3:18)
-
Ain't Yet Been (3:08)
-
When an Angel Falls (3:48)
1
geplaatst: 11 december 2019, 10:32 uur
Ledfoot is de artiestennaam van de nu eenenzestigjarige Tim Scott McConnell, ooit geboren op een trailerpark, ergens in Florida. Hij toert al sinds de tweede helft van de jaren zeventig, zowel solo als met The Rockats en The Havalinas, respectievelijk in de jaren tachtig en negentig.
Begin jaren negentig vroeg Bob Dylan hem persoonlijk of hij met The Havalinas wilde openen voor diens Oh Mercy toer in Frankrijk en Engeland. Ze toerden bijvoorbeeld ook met Chris Isaak en Tina Turner. Vele anderen maakte gebruik van zijn kwaliteiten als songschrijver, van TnT tot aan Sheena Easton. Bekendste afnemer was Bruce Springsteen, voor wie hij High Hopes schreef.
Sinds 1982 brengt hij soloplaten uit, eerst onder zijn eigen naam, waaronder voor grote labels als Sire Records, Geffen en Warner. Zo’n vijfentwintig jaar geleden vestigde McConnell zich in Noorwegen en nam in 2006 de artiestennaam Ledfoot aan.
White Crow is, na een stilte van zeven jaar, intussen zijn vierde album als Ledfoot. Overigens is dit nieuwe album pas mijn eerste kennismaking met zijn muziek. Na de korte opener Dead Man Can Do was ik al volledig verkocht.
Met zijn ruime podiumervaring heeft hij op zijn twaalfsnarige gitaar een volledig eigen gitaarstijl ontwikkeld. Geweldige finger picking wordt gecombineerd met erg zware snaren, open gitaar stemming en het gebruik van een stompbox.
In het verleden kreeg hij nog weleens hulp, zoals van Sivert Høyem (Madrugada) op Damned. Deze keer kon hij het in zijn eentje af en toch maakt hij op mij grote indruk met zijn akoestische blues. Af en toe is zijn zang aan de bezwerende kant en vaak intens. Zijn stem en manier zingen heeft overigens in afsluiter When An Angel Falls wat weg van de betreurde Schotse zanger Jackie Leven.
De tien compacte composities tikken net het half uur aan, maar dat mag voor mij de pret niet drukken. Hierdoor grijp ik juist nog sneller naar het album terug. White Crow verscheen op 1 november reeds in thuisland Noorwegen, maar wordt gelukkig op 24 januari ook in Nederland uitgebracht. White Crow is voor mij intense, akoestische blues op zijn best.
Begin jaren negentig vroeg Bob Dylan hem persoonlijk of hij met The Havalinas wilde openen voor diens Oh Mercy toer in Frankrijk en Engeland. Ze toerden bijvoorbeeld ook met Chris Isaak en Tina Turner. Vele anderen maakte gebruik van zijn kwaliteiten als songschrijver, van TnT tot aan Sheena Easton. Bekendste afnemer was Bruce Springsteen, voor wie hij High Hopes schreef.
Sinds 1982 brengt hij soloplaten uit, eerst onder zijn eigen naam, waaronder voor grote labels als Sire Records, Geffen en Warner. Zo’n vijfentwintig jaar geleden vestigde McConnell zich in Noorwegen en nam in 2006 de artiestennaam Ledfoot aan.
White Crow is, na een stilte van zeven jaar, intussen zijn vierde album als Ledfoot. Overigens is dit nieuwe album pas mijn eerste kennismaking met zijn muziek. Na de korte opener Dead Man Can Do was ik al volledig verkocht.
Met zijn ruime podiumervaring heeft hij op zijn twaalfsnarige gitaar een volledig eigen gitaarstijl ontwikkeld. Geweldige finger picking wordt gecombineerd met erg zware snaren, open gitaar stemming en het gebruik van een stompbox.
In het verleden kreeg hij nog weleens hulp, zoals van Sivert Høyem (Madrugada) op Damned. Deze keer kon hij het in zijn eentje af en toch maakt hij op mij grote indruk met zijn akoestische blues. Af en toe is zijn zang aan de bezwerende kant en vaak intens. Zijn stem en manier zingen heeft overigens in afsluiter When An Angel Falls wat weg van de betreurde Schotse zanger Jackie Leven.
De tien compacte composities tikken net het half uur aan, maar dat mag voor mij de pret niet drukken. Hierdoor grijp ik juist nog sneller naar het album terug. White Crow verscheen op 1 november reeds in thuisland Noorwegen, maar wordt gelukkig op 24 januari ook in Nederland uitgebracht. White Crow is voor mij intense, akoestische blues op zijn best.
0
geplaatst: 13 december 2020, 20:48 uur
Album een tijd terug een paar keer geluisterd en vervolgens even met rust gelaten. Wist niet goed wat ik er precies van vond. Herkansing gegeven en die doorleefde, sonore stem weet me toch te pakken. Donker album en Ledfoot zingt en speelt behoorlijk wat ellende van zich af. Sobere begeleiding op zijn akoestische gitaar maakt het lekker af. Vaker gedaan maar voldoende origineel om te boeien.
* denotes required fields.
* denotes required fields.