Saturnalia Temple - Gravity (2020)

Dit is een beetje een vreemd album. Ik beken dat ik het overige werk niet ken. Wie het lijflied Saturnalia Temple tot zich neemt, hoort aanvankelijk een eenvoudige stonerriff die een wankele zanglijn naar het einde van de horizon draagt, maar waant zich gaandeweg toch ineens in een zinderende exegese die enigszins herinnert aan wat Hawkwind ons bracht. In het met weinig middelen het maximale bereiken, lijkt hiermee het streven van deze band ontward te zijn.

Als dan het titelnummer verder gaat met een gelijkaardig patroon moeten er ineens rasperige blackmetal vocalen gedragen worden. Over vreemde uitwerkingen gesproken. Ik kan niet zeggen dat dan dezelfde effecten bereikt worden als met het knappe voorgaande nummer. Zo wordt je weliswaar op het verkeerde been gezet, maar dat is het dan ook wel.

De trage stoner die door de broer van Abbath wordt ingebruld maakt de boel wel wat onbedoeld lachwekkend.