The Orb - Abolition of the Royal Familia (2020)

Bij het openingsnummer denk je: zit er een verkeerde CD in het doosje (een CD?). En duurt het nog een paar nummers voordat de Orb geestverruiming pas echt begint te werken. Alex Paterson is inmiddels ook alweer 60 en vernieuwend is The Orb al lang niet meer, als ze dat al ooit waren. En toch kan dit album nog goed mee en is het zelfs beter dan veel gehypte flauwekullofielectronica die door veel puberslaapkamerbedwantsen in elkaar wordt gevogeld en bij tijd en wijle wordt gepresenteerd als the next big thing. Ik ben inmiddels de tel kwijtgeraakt hoeveel albums The Orb heeft gemaakt, maar deze laatste is in elk geval behoorlijk prettay prettay prettay.

"Abolition of the Royal Familia" gaat verder waar voorganger "No Sounds Are Out Of Bounds" ophield en lijkt tevens geïnspireerd te zijn door hun vroege jaren '90 albums "Ultraworld" en "UFOrb". Zoals we ondertussen gewend zijn van The Orb zijn de nummers een mengelmoes van ambient (house), downtempo en dub, doorspekt met de kenmerkende, vreemde geluidssamples die uit het geluidsarchief van frontman Alex Paterson zijn getoverd. Het album start met het zeer fijne, doch ietwat (te) korte "Daze" en "House of Narcotics", een nummer wat zo uit de hoogtijdagen van de 90's house zou kunnen komen. Ook "Hawk Kings" en "Honey Moonies" (dat verdacht veel wegheeft van "Outlands") borduren verder op deze sound. Een andere uitschieter is "Shapeshifters", waar we een zwoele trompet horen (ingeblazen door Roger Eno), begeleid door rustige ambient synths die geleidelijk overvloeien in dubby reggae. Steve Hillage en Miguette Giraudy (van System 7) zijn van de partij op "Ital Orb" en "The Weekend It Rained Forever" en wordt er verder samengewerkt met Gaudi en oudgedienden Martin Glover en Youth. Verrassend is ook "The Queen of Hearts", een old school jungle/d&b nummer. "Slave Till U Die No Matter What U Buy", een voortkabbelend ambientnummer boordevol vreemde stemsamples, sluit het album af. "Abolition..." is een album wat haar schoonheid pas na meerdere luisterbeurten prijsgeeft, maar het is optimaal genieten van begin tot eind.

'Martin Glover en Youth'? Youth IS dezelfde als Martin Glover.
Youth is een gerenomeerd producer en bassist bij Killing Joke...

Bedank overigens voor je review, ik ga dit album aanschaffen!

PS: Ik kwam erachter dat je alleen met een aanschaf via www.theorb.com je er een tweede schijfje bijkrijgt (nml met dubversies van het originele album) !

Overal lees ik positieve reacties op deze nieuwe plaat. En ik heb nu een paar keer geluisterd maar ik kan er niet zoveel mee. Er staan zeker aangename stukken op en echt slecht is het nergens, sterker nog, de kwaliteit van het geheel, qua geluid, qua mix, is zelfs erg goed te noemen. Maar ik krijg er gewoon totaal geen Orb gevoel bij. Nou was dit bij wel meer platen zo want vanaf Cydonia staan er regelmatig 'gezongen' nummers op de albums. Dat is echter meestal toch niet echt mijn kopje thee. Maar hier staat het verder af dan waar ik de Orb ooit om ben gaan waarderen. Misschien dat ze hun tijd ver vooruit zijn, maar ik ben bang dat het toch echt zo is dat de kwaliteit van de Orb niet zozeer word bepaald door LX Patterson maar door de mensen met wie hij samenwerkt. Trash, Kris Weston, Andy Hughes, Thomas Fehlmann en Greg Hunter hebben zo'n grote stempel op de sound gedrukt door de jaren heen. Je moet met die mensen werken om daar ook maar een beetje op te lijken. En elke keer als LX van team wisselt en met nieuwe mensen in zee gaat valt het me zwaar tegen. Jammer, want ik had echt zin in een fijne nieuwe Orb plaat. Nu lijkt de Orb steeds meer een naam met twee gezichten te worden.

Ideaal voor tijdens een bbq op de achtergrond maar voor een heel album actieve beluistering toch net iets te langdradig en teveel van hetzelfde.