2
geplaatst: 16 december 2019, 13:09 uur
De multiculturele groep Deleyaman werd opgericht door Aret Madilian. Tot zijn dertiende woonde deze van Grieks-Armeense afkomst zijnde Madilian in Istanbul. Samen met zijn familie, waaronder zijn muzikale broer Gérard, verhuisde hij naar Los Angeles. Uiteindelijk zou hij via Parijs aan de Normandische kust belanden, waar hij in 2000 samen met de Franse zangeres Béatrice Valantin de groep Deleyaman oprichtte.
Sentinel is intussen hun achtste album. De titel is zowel het Franse als Engelse woord voor schildwacht. Men zingt ook in die talen, op eerdere albums maakt men soms ook gebruik van het Armeens. Dit interessante kwartet, welke verder uit broer Gérard en Guillaume Leprevost bestaat, valt moeilijk in een hokje te plaatsen.
Hun atmosferische muziek, waarin gebruik gemaakt wordt van soundscapes, bevat raakvlakken met artrock, wereldmuziek, new wave tot aan het Franse chanson. Hun teksten zijn poëtisch, soms maakt men gebruik van reeds bestaande gedichten, zoals in De Roses Vermeilles en The Valley. In laatstgenoemde compositie is Brendan Perry van Dead Can Dance te horen op bouzouki, cimbalom en drums.
Dead Can Dance is een groep waarmee men muzikale raakvlakken heeft en tevens een nauwe relatie onderhoudt. Tijdens hun laatste tournee coverde Dead Can Dance nog het Deleyaman nummer Autumn Sun. Overigens is ook pianist Jules Maxwell van diezelfde groep te horen op Sentinel.
Bijzonder tintje aan de muziek geeft de Armeense doedoek, een dubbelriet-blaasinstrument , gemaakt van abrikozenhout. Het speelt meteen een prominente rol in opener Exil, bespeeld door Gérard en gezongen in het Frans door Béatrice.
Een andere grote blikvanger is de gemakkelijk herkenbare ,warme en melancholische stem van Aret. Aret speelt ook nog gitaar, bas, percussie, drums en toetsen op het album. Overigens is het pas mijn eerste, bijzonder aangename kennismaking met de muziek van Deleyaman.
De programmeur van De Piek in Vlissingen ontdekte ze tien jaar geleden al, waar Deleyaman hun allereerste concert in Nederland gaven. Niet zo verwonderlijk dat daar de albumrelease show gehouden zal worden. Zeer warm aanbevolen, zowel prachtalbum als concerten.
Deleyaman live:
17-01 VLISSINGEN: De Piek
18-01 BRUSSEL: Art Base
Sentinel is intussen hun achtste album. De titel is zowel het Franse als Engelse woord voor schildwacht. Men zingt ook in die talen, op eerdere albums maakt men soms ook gebruik van het Armeens. Dit interessante kwartet, welke verder uit broer Gérard en Guillaume Leprevost bestaat, valt moeilijk in een hokje te plaatsen.
Hun atmosferische muziek, waarin gebruik gemaakt wordt van soundscapes, bevat raakvlakken met artrock, wereldmuziek, new wave tot aan het Franse chanson. Hun teksten zijn poëtisch, soms maakt men gebruik van reeds bestaande gedichten, zoals in De Roses Vermeilles en The Valley. In laatstgenoemde compositie is Brendan Perry van Dead Can Dance te horen op bouzouki, cimbalom en drums.
Dead Can Dance is een groep waarmee men muzikale raakvlakken heeft en tevens een nauwe relatie onderhoudt. Tijdens hun laatste tournee coverde Dead Can Dance nog het Deleyaman nummer Autumn Sun. Overigens is ook pianist Jules Maxwell van diezelfde groep te horen op Sentinel.
Bijzonder tintje aan de muziek geeft de Armeense doedoek, een dubbelriet-blaasinstrument , gemaakt van abrikozenhout. Het speelt meteen een prominente rol in opener Exil, bespeeld door Gérard en gezongen in het Frans door Béatrice.
Een andere grote blikvanger is de gemakkelijk herkenbare ,warme en melancholische stem van Aret. Aret speelt ook nog gitaar, bas, percussie, drums en toetsen op het album. Overigens is het pas mijn eerste, bijzonder aangename kennismaking met de muziek van Deleyaman.
De programmeur van De Piek in Vlissingen ontdekte ze tien jaar geleden al, waar Deleyaman hun allereerste concert in Nederland gaven. Niet zo verwonderlijk dat daar de albumrelease show gehouden zal worden. Zeer warm aanbevolen, zowel prachtalbum als concerten.
Deleyaman live:
17-01 VLISSINGEN: De Piek
18-01 BRUSSEL: Art Base
2
geplaatst: 16 december 2019, 22:00 uur
Interessante act waarvan helaas maar weinig op Spotify staat, waardoor ze moeilijk te volgen zijn.
Verbaasd dat er nu wel een single te streamen is: Deer on the Run, zelfs met video
Sentinel | Deleyaman op Bandcamp
Verbaasd dat er nu wel een single te streamen is: Deer on the Run, zelfs met video
Sentinel | Deleyaman op Bandcamp
2
geplaatst: 17 december 2019, 09:33 uur
Ik blijf de band via Bandcamp volgen! Ben ook erg benieuwd!
2
geplaatst: 17 januari 2020, 11:11 uur
Eerste beluistering valt goed, al is het wel een album voor later op de avond.
Ergens las ik een stukje van een recensie waar een vergelijking met Leonard Cohen werd gemaakt en dat hoor ik er ook wel in.
Ergens las ik een stukje van een recensie waar een vergelijking met Leonard Cohen werd gemaakt en dat hoor ik er ook wel in.
0
geplaatst: 17 januari 2020, 11:49 uur
Omdat sommige dagen in januari toch nog niet zo heel veel van de 'later op de avonden' verschillen, zet ik Sentinel nu maar even op. Mooi dat dit album en nog twee andere albums van Deleyaman op Spotify staan. De klankkleur van de doedoek is in elk geval bijzonder mooi.
0
geplaatst: 17 januari 2020, 12:44 uur
Alicia schreef:
Mooi dat dit album en nog twee andere albums van Deleyaman op Spotify staan.
Mooi dat dit album en nog twee andere albums van Deleyaman op Spotify staan.
Nu de overige albums nog
0
geplaatst: 21 januari 2020, 15:23 uur
Ik kende de artiest totaal nog niet, maar ben onder de indruk; mooi, sfeervol album. Vooral het openingsnummer is erg sterk!
1
geplaatst: 20 februari 2020, 07:07 uur
E-Clect-Eddy schreef:
Eerste beluistering valt goed, al is het wel een album voor later op de avond.
Ergens las ik een stukje van een recensie waar een vergelijking met Leonard Cohen werd gemaakt en dat hoor ik er ook wel in.
Eerste beluistering valt goed, al is het wel een album voor later op de avond.
Ergens las ik een stukje van een recensie waar een vergelijking met Leonard Cohen werd gemaakt en dat hoor ik er ook wel in.
Ja, ik hoor ook heel duidelijk Leonard Cohen, en niet alleen door de stem.
Soms ook een beetje Elbow.
Ga ik zeker nog een tweede keer beluisteren dit album.
1
geplaatst: 20 februari 2020, 11:02 uur
De muzikale fijnproevers moet dit album nog ontdekken want 18 stemmen (op dit moment) is toch wat laag, voor een album waarop zoveel uitstekende musici te horen zijn.
Misschien dat de stijl / genres minder aansprekend zijn?
Misschien dat de stijl / genres minder aansprekend zijn?
2
geplaatst: 20 februari 2020, 16:25 uur
E-Clect-Eddy schreef:
De muzikale fijnproevers moet dit album nog ontdekken want 18 stemmen (op dit moment) is toch wat laag, voor een album waarop zoveel uitstekende musici te horen zijn.
De muzikale fijnproevers moet dit album nog ontdekken want 18 stemmen (op dit moment) is toch wat laag, voor een album waarop zoveel uitstekende musici te horen zijn.
Vergeleken met vorige albums is 18 stemmen extreem veel.
1
geplaatst: 27 februari 2020, 15:25 uur
E-Clect-Eddy schreef:
De muzikale fijnproevers moet dit album nog ontdekken want 18 stemmen (op dit moment) is toch wat laag, voor een album waarop zoveel uitstekende musici te horen zijn.
De muzikale fijnproevers moet dit album nog ontdekken want 18 stemmen (op dit moment) is toch wat laag, voor een album waarop zoveel uitstekende musici te horen zijn.
Ik weet niet of ik tot de fijnproevers behoor, maar ik heb het album inmiddels ontdekt. Het is inderdaad van uitstekende kwaliteit.
3
geplaatst: 5 oktober 2020, 19:18 uur
Wat is Deleyaman toch een heerlijke compromisloze band. Met Sentinel plaatsen ze je frontaal weer terug in de kleurrijke jaren tachtig op een kleurloos zolderkamertje. Terwijl de zonnestralen de kou bestrijden krijg je dat weemoedige zwartgallige gevoel welke in die tijd domineerde. En wees eens eerlijk, wie verlangt er niet af en toe terug naar die openlijke kwetsbaarheid, waarbij de enige vertrouwde vriend de pen is, klaar om voor jou je gevoelens op papier te zetten.
De van oorsprong Griekse Aret Madilian mag er als multi instrumentalist de gefilterde warmte aan toevoegen. Dat zijn roots in dit muzikale tijdperk liggen is overduidelijk hoorbaar. Niet vreemd als je nagaat dat hij in 1981 al debuteerde in de synthpopband Vogue om vervolgens in 1983 een doorstart te maken in het veredelde postpunk solo project Wog.
Bij het Franstalige Exil introduceert Aret al direct zijn medecompagnon en tevens broer Gerard Madilian, die de adembenemende rouwende klanken uit de duduk tevoorschijn tovert. Met dit Armeens blaasinstrument komt een soortgelijke triestheid voort die ook uit de hobo opgeroepen kan worden. De mooie zachte stem van de Franse Beatrice Valantin vormt een ander belangrijk element van Deleyaman. Voor de overige subtiele invulling is Guillaume Leprevost met zijn fraaie dwalend sferisch gitaarwerk verantwoordelijk. Het is een avontuurlijke multiculturele ervaring, die je in alle rust moet ondergaan en ervaren.
De gitaar mag lekker glijden in het berustende Become, waarbij Aret met donkere vaderlijke vocalen zich voegt bij Beatrice. Alsof ze in duo zang voorzichtig de wereld toespreken in een berustend slaapliedje. Met het vioolspel van Mădălina Drouvin Obreja in Keep The Light wordt er een folk intro neergezet, waar al snel de ritmesectie in de vorm van drum en bas overheen walst. Dit vraagt veel van de zangeres, die er een donker evenwicht aan toe weet te voegen. Veel dieper zoekt ze naar haar sprookjesachtige vocale mogelijkheden. Is het zichzelf open stellen? Of is het simpelweg de aanpak die de songsmid van haar vraagt? Ik neig naar dat laatste, op deze achtste plaat zullen de muzikanten elkaar ondertussen als trouwe vrienden aanvoelen.
De combinatie van afwisselende zangpartijen tussen man en vrouw in combinatie met wereldse instrumenten doet sterk aan Dead Can Dance denken. Zeker als daar nog een duister gothic sfeertje aan gekoppeld wordt. Niet vreemd dat beide bands met elkaar bevriend zijn, en behalve de toetsenist Jules Maxwell ook frontman Brendan Perry hier een bijdrage vervult, al is het nu als veelzijdige instrumentist. Ondanks de kwetsbaarheid van Beatrice Valantin in het breekbare De Roses Vermeilles staat ze nog mijlenver verwijderd van de onaardse zangkunsten van Lisa Gerrard. De dromerige engelenstem van Beatrice wordt in alles overschaduwt door die goddelijke ervaring, welke met magie de denkbeeldige hemelpoort weet open te breken.
Het is mooi om te ervaren hoe beschavingsbelevingen zich weten te vinden in The Valley. Op treffende wijze stoppen Aret en Beatrice genoeg vaderlandse roots in hun voordracht. Juist deze diverse accent verschillen geven er een brede natuurlijke kijk op. De voertaal is dan wel Engels, je hoort overduidelijk dat er een andere tongval aan ten grondslag ligt. Het is een sensueel liefdesspel waarbij de passie nog extra opgezweept wordt door de exotische instrumentenkeuze van Perry die er als een opgewonden hartslag doorheen wandelt.
Met de nodige psychedelica laat Still Waters een ander retro geluid horen, al is de weg naar een mysterieuze woestijnsound niet eens zo heel ver weg. Deer on the Run doet vreemd genoeg muzikaal wat Frans aan, terwijl het hier vooral Arat is die die openbare chansonachtige triestheid weet te verpakken in een door treurnis omgeven poëtisch prachtspel.
Dan is de slide gitaar in Slaves zo vertrouwd als een moeder die voorzichtig haar kind ontwaakt voor een ontbijt. In alle andere gevallen zou je juist hierdoor verrast worden, hier is het zelfs wat gewoontjes. Sentinel wordt verder namelijk als een bloeddorstige vampier gevoed door een zorgvuldig gepland overschot aan verrassende wendingen, waardoor deze ultieme sfeerverandering niet eens meer opvalt. Ongelofelijk hoe dit album al zo snel zo’n vertrouwd gevoel weet op te roepen. Prachtplaat!
Deleyaman - Sentinel | Pop | Written in Music - writteninmusic.com
De van oorsprong Griekse Aret Madilian mag er als multi instrumentalist de gefilterde warmte aan toevoegen. Dat zijn roots in dit muzikale tijdperk liggen is overduidelijk hoorbaar. Niet vreemd als je nagaat dat hij in 1981 al debuteerde in de synthpopband Vogue om vervolgens in 1983 een doorstart te maken in het veredelde postpunk solo project Wog.
Bij het Franstalige Exil introduceert Aret al direct zijn medecompagnon en tevens broer Gerard Madilian, die de adembenemende rouwende klanken uit de duduk tevoorschijn tovert. Met dit Armeens blaasinstrument komt een soortgelijke triestheid voort die ook uit de hobo opgeroepen kan worden. De mooie zachte stem van de Franse Beatrice Valantin vormt een ander belangrijk element van Deleyaman. Voor de overige subtiele invulling is Guillaume Leprevost met zijn fraaie dwalend sferisch gitaarwerk verantwoordelijk. Het is een avontuurlijke multiculturele ervaring, die je in alle rust moet ondergaan en ervaren.
De gitaar mag lekker glijden in het berustende Become, waarbij Aret met donkere vaderlijke vocalen zich voegt bij Beatrice. Alsof ze in duo zang voorzichtig de wereld toespreken in een berustend slaapliedje. Met het vioolspel van Mădălina Drouvin Obreja in Keep The Light wordt er een folk intro neergezet, waar al snel de ritmesectie in de vorm van drum en bas overheen walst. Dit vraagt veel van de zangeres, die er een donker evenwicht aan toe weet te voegen. Veel dieper zoekt ze naar haar sprookjesachtige vocale mogelijkheden. Is het zichzelf open stellen? Of is het simpelweg de aanpak die de songsmid van haar vraagt? Ik neig naar dat laatste, op deze achtste plaat zullen de muzikanten elkaar ondertussen als trouwe vrienden aanvoelen.
De combinatie van afwisselende zangpartijen tussen man en vrouw in combinatie met wereldse instrumenten doet sterk aan Dead Can Dance denken. Zeker als daar nog een duister gothic sfeertje aan gekoppeld wordt. Niet vreemd dat beide bands met elkaar bevriend zijn, en behalve de toetsenist Jules Maxwell ook frontman Brendan Perry hier een bijdrage vervult, al is het nu als veelzijdige instrumentist. Ondanks de kwetsbaarheid van Beatrice Valantin in het breekbare De Roses Vermeilles staat ze nog mijlenver verwijderd van de onaardse zangkunsten van Lisa Gerrard. De dromerige engelenstem van Beatrice wordt in alles overschaduwt door die goddelijke ervaring, welke met magie de denkbeeldige hemelpoort weet open te breken.
Het is mooi om te ervaren hoe beschavingsbelevingen zich weten te vinden in The Valley. Op treffende wijze stoppen Aret en Beatrice genoeg vaderlandse roots in hun voordracht. Juist deze diverse accent verschillen geven er een brede natuurlijke kijk op. De voertaal is dan wel Engels, je hoort overduidelijk dat er een andere tongval aan ten grondslag ligt. Het is een sensueel liefdesspel waarbij de passie nog extra opgezweept wordt door de exotische instrumentenkeuze van Perry die er als een opgewonden hartslag doorheen wandelt.
Met de nodige psychedelica laat Still Waters een ander retro geluid horen, al is de weg naar een mysterieuze woestijnsound niet eens zo heel ver weg. Deer on the Run doet vreemd genoeg muzikaal wat Frans aan, terwijl het hier vooral Arat is die die openbare chansonachtige triestheid weet te verpakken in een door treurnis omgeven poëtisch prachtspel.
Dan is de slide gitaar in Slaves zo vertrouwd als een moeder die voorzichtig haar kind ontwaakt voor een ontbijt. In alle andere gevallen zou je juist hierdoor verrast worden, hier is het zelfs wat gewoontjes. Sentinel wordt verder namelijk als een bloeddorstige vampier gevoed door een zorgvuldig gepland overschot aan verrassende wendingen, waardoor deze ultieme sfeerverandering niet eens meer opvalt. Ongelofelijk hoe dit album al zo snel zo’n vertrouwd gevoel weet op te roepen. Prachtplaat!
Deleyaman - Sentinel | Pop | Written in Music - writteninmusic.com
* denotes required fields.
* denotes required fields.