Black Heaven - Suicide Songs (2019)

Suicide Songs is mijn eerste kennismaking met Black Heaven. Een project van zanger Martin Schindler die vooral bekend is van zijn hoofdband Mantus een Rammstein achtige band en van het meer obscure Sepia waarmee hij een album heeft uitgebracht Sepia - Goodbye Tristesse (2007).

Black Heaven kwam op mijn pad doordat het Duitse blad Orkus zo vriendelijk was om bij mijn abonnement verlenging deze cd als extra cadeau erbij te doen. Laat ik allereerst schrijven dat ik ze daar erg dankbaar voor ben want dit album is voor mij een van de eerste ontdekkingen van 2020.

Heel kort door de bocht zou je kunnen zeggen dat Black Heaven klinkt alsof Depeche Mode de zanger van Tiamat in dienst heeft genomen en samen met hem een album heeft gemaakt. Dat wil zeggen een zware en melancholische stem die toegedekt wordt door een warme deken van synthesizers.

Tekstueel en qua sfeer zit het allemaal sterk in het verlengde van wat je mag verwachten van een band uit Die Schwarze Szene. Somber melancholiek maar uiteraard altijd dansbaar en hier en daar zelfs bijzonder energiek. Hoogtepunten zijn voor mij No Love wat als compositie bijzonder knap in elkaar zit maar ook Into Suicide, My Fault, When I'm Dead , Wake Me Up en de hoopvolle afsluiter Disappear vind ik bijzonder mooi.

Suicide Songs is een concept album geworden dat Schindler schreef toen hij tegen een burn out aan zat. Hij had veel energie gestoken in de laatste paar albums van Mantus maar liep creatief vast en besloot daarom zijn oude liefde Black Heaven weer eens van stal te halen. Om een duidelijk onderscheid te maken tussen beide bands koos hij deze keer voor Engelse teksten die vanzelfsprekend gaan over zelfmoord maar vooral ook over zelfontplooiing, individualisme, autonomie en de sterke drang om los te breken van de dagelijkse sleur.

De titel van het album is dan ook geen aanmoediging tot zelfmoord maar juist een vurig betoog om door te gaan met het leven en niet op te geven. Martin Schindler is een overtuigd atheïst die niet gelooft in een tweede leven en altijd wil zoeken naar nieuwe invalshoeken om het bestaan toch interessant te houden.
Als het klaar is dan is er niets meer. Deze realisatie en de mogelijkheid om daarover te filosoferen maakt juist dat het leven de moeite waard is.

Of zoals Schindler het zelf zingt in het afsluitende Disappear

Maybe there's still hope for me

Net even geluisterd, niet direct mijn smaak vrees ik. De muziek spreekt me niet echt aan en het (Duitse) accent ligt er hier wel erg dik op. Doet me een beetje denken aan de 'Futurepop' van begin deze eeuw. Klinkt voor mij daarom wat gedateerd mede ook door het overall-electronics geluid. Maar dat is natuurlijk een kwestie van smaak, ook dit is een genre dat je moet liggen. Als je meer met electronics hebt kan ik me voorstellen dat dit je wel aanspreekt.