Tom Johnston - Everything You've Heard Is True (1977)
mijn stem
3 stemmen
Verenigde Staten
Rock
Label: Warner Bros.
-
Down Along the River (3:53)
-
Show Me (2:56)
-
Savannah Nights (3:59)
-
I Can Count on You (2:41)
-
Small Time Talk (3:48)
-
Reachin' Out for Lovin' from You (4:09)
-
Outlaw (3:28)
-
Man on the Stage (3:55)
0
geplaatst: 15 december 2019, 14:58 uur
Van de twee solozangers (Patrick Simmons was de andere) was de stem van Tom Johnston altijd de meest herkenbare voor het geluid van de Doobie Brothers tot aan 1976. In dat jaar moest hij de band verlaten vanwege ernstige gezondheidsklachten (o.a. maagbloedingen) en werd hij vervangen door Michael McDonald.
Het vervolg kennen we: met McDonald sloegen de Doobies muzikaal een heel andere richting in: de herkenbare down-to-earth rock van de eerste albums werd veel meer soul-, westcoast- en jazz-georiënteerd. Zodanig zelfs dat het leek alsof de Doobie Brothers ineens een heel andere band geworden waren.
Tom Johnston herstelde en begon aan een solo-carrière, die slechts twee albums zou duren. Wie verwachtte dat zijn eerste post-Doobies levensteken het soort rock zou bevatten waarmee de band groot was geworden, komt echter bedrogen uit. Everything you've heard is true bevat - wellicht onder invloed van de tijdgeest - muziek met een stevige soul en R&B-injectie. Niet hetzelfde als de Doobies met McDonald, maar toch wezenlijk anders dan voorheen.
Nou is dit qua instrumentatie en productie geen slechte plaat. Probleem is alleen dat de meeste nummers nogal op elkaar lijken. Steeds met hetzelfde funky slaggitaartje en een stevige, met blazers en conga's ondersteunde ritmesectie. Alsof Johnston steeds heeft geprobeerd om (mindere) varianten van de Doobies-klassieker Long train runnin' te schrijven.
De enige uitzondering is het iets lomere midtemo-nummer Reachin' out for lovin' from you. Maar dat is geen hoogvlieger en hetzelfde kan gezegd worden van het leeuwendeel van het songmateriaal. Het luistert weliswaar lekker weg, met de nog steeds zeer herkenbare leadvocal van Johnston als grootste troef, maar geen enkel nummer blijft echt hangen.
Voeg daaraan toe de belachelijk korte speelduur (nog geen 29 minuten, daar kon je toch ook in 1977 al niet meer mee wegkomen) en dit album moet toch vooral als een tegenvallende come-back beschouwd worden. De plaat had aan kracht kunnen winnen door de toevoeging van een afwijkend nummer: een echt stevige rocker a la China grove en/of een semi-akoestisch stuk als Clear as the driven snow of Toulouse street. Dat zou hebben geleid tot een afwisselender plaat met bovendien een acceptabele speelduur. Raar en jammer dat Tom Johnston daar de tijd niet voor genomen heeft.
Het vervolg kennen we: met McDonald sloegen de Doobies muzikaal een heel andere richting in: de herkenbare down-to-earth rock van de eerste albums werd veel meer soul-, westcoast- en jazz-georiënteerd. Zodanig zelfs dat het leek alsof de Doobie Brothers ineens een heel andere band geworden waren.
Tom Johnston herstelde en begon aan een solo-carrière, die slechts twee albums zou duren. Wie verwachtte dat zijn eerste post-Doobies levensteken het soort rock zou bevatten waarmee de band groot was geworden, komt echter bedrogen uit. Everything you've heard is true bevat - wellicht onder invloed van de tijdgeest - muziek met een stevige soul en R&B-injectie. Niet hetzelfde als de Doobies met McDonald, maar toch wezenlijk anders dan voorheen.
Nou is dit qua instrumentatie en productie geen slechte plaat. Probleem is alleen dat de meeste nummers nogal op elkaar lijken. Steeds met hetzelfde funky slaggitaartje en een stevige, met blazers en conga's ondersteunde ritmesectie. Alsof Johnston steeds heeft geprobeerd om (mindere) varianten van de Doobies-klassieker Long train runnin' te schrijven.
De enige uitzondering is het iets lomere midtemo-nummer Reachin' out for lovin' from you. Maar dat is geen hoogvlieger en hetzelfde kan gezegd worden van het leeuwendeel van het songmateriaal. Het luistert weliswaar lekker weg, met de nog steeds zeer herkenbare leadvocal van Johnston als grootste troef, maar geen enkel nummer blijft echt hangen.
Voeg daaraan toe de belachelijk korte speelduur (nog geen 29 minuten, daar kon je toch ook in 1977 al niet meer mee wegkomen) en dit album moet toch vooral als een tegenvallende come-back beschouwd worden. De plaat had aan kracht kunnen winnen door de toevoeging van een afwijkend nummer: een echt stevige rocker a la China grove en/of een semi-akoestisch stuk als Clear as the driven snow of Toulouse street. Dat zou hebben geleid tot een afwisselender plaat met bovendien een acceptabele speelduur. Raar en jammer dat Tom Johnston daar de tijd niet voor genomen heeft.
* denotes required fields.
* denotes required fields.