Muriel Grossmann - Reverence (2019)

Zo, deze plaat komt binnen.
Dit is pas echt lekker improviseren. De muziek houdt het midden tussen heftige postbopjams en spiritual jazz. Muriel is echt een godin op de saxofoon.

En dan die daverende composities en superstrakke en intense ritmes. Dit is echt heerlijk opzwepend en hypnotiserend tegelijk. Deze plaat is echt net uit, maar zal wel eens in de eindlijstjes kunnen belanden.

Alsof je een plaat uit de late jaren 60 op zet. Heerlijk ouderwets!

Vandaag ben ik in de stralende zon met de auto naar zee gereden met dit album op. Dat ging er goed in!

Door mijn uitschijven-inschrijven-uitschrijven-inschrijven-gejojo ben ik al mijn Muriel Grossmann stemmen kwijt. Volgens mij had ik haar platen wel minstens op de 4,5* gezet.

Toegankelijke, spannende, sprankelende jazz. Het is warme, opbeurende muziek zonder dat de composities verzanden in oppervlakkigheid. De speelstijl van Grossmann heeft daarnaast iets traditioneels; het doet mij op deze plaat denken aan Pharaoh Sanders. Dat ze die vergelijking moeiteloos doorstaat, geeft wel aan dat we hier met een verdomd indrukwekkende artiest van doen hebben.