Een experimenteel album waarin piano en bas centraal staan. Donkere en sombere geluidstapijten voeren de boventoon. En dat als ode aan een eiland waar toch vaak de zon schijnt.
Olafsson leren kennen via het werk van Johann Johannsson. Moet wel even tot je doordringen deze muziek. Inspiratie komt dus van het soms desolate landschap van Lanzarote. Vraag me dan wel altijd af op welke manier je die indrukken omzet in muziek...maar dat ligt zeker ook aan mij. Als ik aan het eiland denk zijn het de vele hoogtemeters die ik op mijn racefiets daar ooit heb gemaakt
Enfin, toch een zeer boeiend album. De songs waarin blazers en viool subtiel zijn toegevoegd steken er bovenuit. Fijn plaatje.