Double Echo - Burning in Blue (2019)

Interessante band die duidelijk is geïnspireerd door het typische jaren 80 4AD geluid. Was hun eerste album nog gothic rock en darkwave, dit album is veel gevarieerder van pop tot darkwave en daarom ook wat aantrekkelijker wat mij betreft. Het is een dromerige luisterplaat die door de mooie instrumentatie en mannelijke en vrouwelijke tweezang niet snel gaat vervelen. De sfeer van een vroege Clan of Xymox, Cocteau Twins en This Mortal Coil hoor ik hier zeker terug. Ik heb het album nog niet in bezit maar werd vandaag getipt. Ik ben opnieuw aangenaam verrast met de ontdekking van dit trio. Ze hebben vorige maand een nieuw album uitgebracht en heb ik nog niet gehoord.

Burning In Blue | Double Echo - doubleecho.bandcamp.com

Misschien iets voor jou jorro?

Dat hoor ik niet echt terug, een Japan associatie hoor ik wel terug in hun geluid

Kijk, en dat is dan weer interessant.

Ik heb zelf niks van Japan, maar daar lijkt het inderdaad ook op Premonition.

Japan???? Premonition verklaar je nader...

(Het laatste nummer, daar hoor ik wat van Japan, daarvoor niet)

Het titelnummer is idd het meest Japan qua sfeer. De muzikale benadering van het album vind ik qua beleving het meest op Japan lijken, baswerk, synths. Ook Dalis Car is wel vergelijkbaar. Het gitaarwerk lijkt daar dan weer minder op en schurkt meer aan bij de postpunk bands van die tijd, zoals Danse Society.
Akkoord, Chameleon Day?

Ik hoor toch echt weinig Japan, ook niet in de muzikale benadering. En ook niet in het baswerk. Karn's partijen bevatten een funky touch. Dat hoor ik hier niet. Dalis Car durf ik zo niet te zeggen, dat album moet ik weer eens opleggen. Dit is best aangename dark wave. En dat is Japan niet. Inderdaad meer richting Danse Society.

Leentjebuur spelen is ook deze band niet vreemd. Ik berust mij er maar in. Ik hoor toch nauwelijks post-punk, wave, whatever meer, dat echt origineel is en anders is het in mijn oren amper nog om aan te horen.

Ik vind het geluid op dit album wel iets té dromerig en ook te 'ingeklinkt', maar dat is een stijlopvatting waar ik doorgaans wat minder mee heb.

En ja hoor... ik hoor nu toch ook iets Japan-achtigs in dat laatste nummer.

Zal 'em wel 'ns uitgebreider aanslingeren. Het eerste nummer deed me nl bar weinig en deed me sterk denken aan het latere, meer mechanistische werk van (Clan of) Xymox - ooit gezien tijdens Summer Darkness en dat was een muzikale 'waste of time'.