Een nieuwe van de excentrieke Engelsman Jim Noir, zijn 'quirky Synthpop' debuut is leuk maar vooral de thematische opvolger
Jim Noir (2008) rond astronaut (?) commander Jameson is wat mij betreft een schot in de roos. Eenvoudige teksten en melodieën maar wel heel herkenbaar in zijn eigen stijl, vol analoog klinkende synths. Wat 'droogjes' gezongen, met de nodige melancholie en humor.
Met elke nieuwe release hoop ik op een vergelijkbaar sterk album maar helaas... en na de eerste beluistering meen ik dat het ook ditmaal niet het geval is. Het is wel een ander soort album. Meer ingetogen, meer invloeden uit de Ambient en Jazz, en minder Synthpop / Pop.