menu

Roosbeef - Lucky (2020)

mijn stem
3,78 (58)
58 stemmen

Nederland
Pop
Label: Buffel

  1. Rodeo (3:25)
  2. Sterrenmeisje (3:48)
  3. Menselijke Mensen (3:53)
  4. In Mijnen Tijd (4:21)
  5. Dichtbij (3:34)
  6. Amerika II (3:51)
  7. Onder Bedwelming (4:29)
  8. Mathilde (3:14)
  9. Noodaan (3:41)
  10. Baby, Ik Kom Eraan (2:46)
totale tijdsduur: 37:02
zoeken in:
Menselijke mensen. Leuk liedje dat direct in je kop blijft hangen .

avatar van Gretz
4,0
Enorm naar uitgekeken! Menselijke Mensen kan zich alvast meten met de beste nummers van de eerdere platen

avatar van Norrage
4,5
Prachtig weer, vooral het ingetogen middenstuk met Dichtbij en Amerika II. Weer zo intiem en melancholisch tegelijk. Ze maakt alleen maar prachtplaten.

avatar van AstroStart
4,5
Dichtbij Een nummer dat kippenvel geeft. Menselijke Mensen is het beste Roosbeef-nummer ooit. Vooral de eerste helft van dit album is grote klasse.

avatar van Erikpol
3,5
Menselijke mensen is inderdaad erg goed. Rest nog even beter beluisteren.

avatar van EttaJamesBrown
3,5
Over een paar maanden zie ik Roosbeef in VERA.

Een jaar of 10 geleden zag ik haar daar voor het laatst en was bijna de zaal uitgezet omdat ik teveel praatte. Ja, ook tijdens de liedjes vonden enkele omstanders. Ik vond ze lief.

avatar van aERodynamIC
4,0
Roosbeef is mama en minder meisje. Het levert gewoon weer een sterk album op. Volwassener? Wellicht, maar ook dan weet Roosbeef te scoren.

avatar van erwinz
4,0
recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Roosbeef - Lucky - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Roosbeef - Lucky
Roosbeef keert na een paar jaar afwezigheid terug met een strakker geluid en vastere zang, maar de eigenzinnigheid is gelukkig gebleven in haar persoonlijke popliedjes

Nederlandstalige popmuziek is nooit een grote liefde voor mij geweest, maar het debuut van Roosbeef vond ik direct charmant en bijzonder. We zijn inmiddels flink wat jaren verder en Roos Reebergen is volwassen geworden. Dat hoor je ook in haar muziek, die strakker klinkt, en je hoort het in haar zang, die zelfverzekerder klinkt. De eigenzinnige popliedjes en de mooie en bijzondere observaties in haar teksten zijn gelukkig gebleven, waardoor Lucky minstens net zo makkelijk verleidt als het debuut van Roosbeef alweer meer dan tien jaar geleden deed.

Mijn eerste kennismaking met de muziek van Roosbeef stamt uit 2008, toen het album Ze Willen Wel Je Hond Aaien Maar Niet Met Je Praten verscheen. Het was het debuut van de band rond of het alter ego van de uit Duiven afkomstige Roos Reebergen.

In 2008 was ik nog enigszins allergisch voor Nederlandstalige popmuziek en zat ik nog vol vooroordelen over popmuziek in de eigen taal. Ik was echter direct zeer gecharmeerd van de bijzondere popliedjes van Roosbeef.

De songs van Roos Reebergen hadden iets knulligs (voor Engelstalige bandjes meestal wat respectvoller omschreven als lo-fi), maar ze waren ook reuze charmant en bovendien puur en eerlijk. Ze Willen Wel Je Hond Aaien Maar Niet Met Je Praten heb ik uiteindelijk verrassend vaak beluisterd, al is het maar omdat mijn kinderen, destijds nog klein, gek waren op popliedjes als Te Heet Gewassen (en vooral het zinnetje “speel je koehandel met een ander”).

Ook het tweede album van Roosbeef, Omdat Ik Dat Wil uit 2011, beviel me goed, al miste ik de pure magie en de charme van het debuut. Na Kalf uit 2015 vertrok Roos Reebergen samen met haar man naar de Verenigde Staten en kreeg ze een kind. Het leek het einde van Roosbeef, maar inmiddels is Roos Reebergen terug in Nederland, gewend aan het moederschap en klaar voor een terugkeer in de muziek.

Het nieuwe album van Roosbeef heeft een Engelse titel gekregen, maar de songs van Roosbeef zijn nog altijd in het Nederlands. Vergeleken met het charmant knullige geluid van het debuut klinkt Lucky flink anders. Het geluid van Roosbeef is veel strakker en flink elektronischer dan het rammelgeluid op het debuut. Het is een geluid dat hierdoor wat minder eigenzinnig is, maar het is een mooi geluid, dat de ruimte op aangename wijze vult en dat bijzonder knap is geproduceerd door de Vlaming Pascal Deweze.

Wat voor de muziek op Lucky geldt, geldt ook voor de zang van Roos Reebergen. Waar de zang op het debuut vaak wat onvast klonk, strijken de vocalen op Lucky maar zelden tegen de haren in.

Roosbeef heeft hiermee afstand genomen van de twee dingen die Ze Willen Wel Je Hond Aaien Maar Niet Met Je Praten zo charmant en aantrekkelijk maakten, maar toch heeft Lucky me makkelijk overtuigd. Een groot deel van de kracht van het debuut van Roosbeef schuilde immers in de bijzondere en persoonlijke teksten en die zijn er op Lucky nog steeds. De teksten op het nieuwe album van Roosbeef verdienen het om uitgeplozen te worden en raken meer dan eens de juiste snaar.

Ook het vermogen om lekker in het gehoor liggende popliedjes te schrijven is Roos Reebergen nog niet kwijt. Lucky staat vol met aangename popliedjes, maar het zijn ook popliedjes met inhoud. Roosbeef is op Lucky volwassen geworden en daar is niets mis mee. Songs over onhandige liefdes en kleine problemen zijn songs over het moederschap en het leven als volwassene geworden, maar het zijn nog altijd persoonlijke songs die net zo puur en eerlijk klinken als de songs op het charmante debuut, al zijn ze nu verpakt in een opvallend hecht bandgeluid.

Roosbeef mist op Lucky de ruwe charme van Ze Willen Wel Je Hond Aaien Maar Niet Met Je Praten, maar overtuigt met uitstekende popsongs, die de fantasie minstens evenveel prikkelen. Een groot liefhebber van Nederlandstalige popmuziek ben ik nog steeds niet, maar Roosbeef slaagt er nog steeds in om onze wat harde en a-melodieuze taal zacht en melodieus te maken. Een prima comeback al met al. Erwin Zijleman

avatar van Wickerman
3,5
Een ietwat ander geluid na een paar jaar weg te zijn geweest. Iets minder opvallend, maar de kenmerkende stem blijft en de teksten zijn wat volwassener. Beklijft minder dan het steengoede Omdat ik dat wil.

avatar van vigil
4,5
Rodeo is wel heel erg Lakshmi (maar wel goed!) maar daarna gaat ze weer enigszins terug naar haar eigen stijl. Ietsje meer ingetogen en met wat meer electronische ondersteuning.

Zullen we samen in de zandbak gaan?

avatar van PUbu
Leuk, snufje van de eenzame fietser door Menselijke Mensen, geweldig nummer

avatar van Cor
4,0
Cor
Tekstueel altijd al grappig en gevat. Met een interessante muzikale ontwikkeling. Dromerig en mijmerend. En een mooie heldere klankkleur die al deze aspecten van haar muziek mooi vormgeven. Goed album.

avatar van AOVV
3,5
Mooi hoor, deze plaat. De albumcover oogt wat somber in zwart-wit, de liedjesteksten gevat, met een wrang soort humor en ironie ("Toen ik nog jong en ongelukkig was; oh, ik verlang zo terug naar die tijd"). Dan verwacht je halvelings al dat de albumtitel ironisch bedoeld is, maar daartegenover staat dan weer de dromerigheid die door quasi elk nummer schemert en een kiem van - jawel - gelukzaligheid lijkt te bevatten. Of toch op z'n minst een mijmerende ijver om die state of mind te halen.

Vooral de eerste drie songs zijn erg sterk, daarna weet het me net wat minder het album in te trekken. De lieflijke afsluiter lijkt te handelen over het omgaan met moeder - of bij uitbreiding ouder - zijn, te moeten/mogen zorgen voor een kind en wat dat met zich meebrengt.

Allerminst een straf om te beluisteren, dit Lucky van Roosbeef.

3,5 sterren

Ik heb dit jaren links laten liggen vanwege hoge irritatiefactor. Nu weet ik niet of het aan mij ligt of dat Roosbeef zich ontwikkeld heeft, maar Spotify speelde “Menselijke mensen” uit zichzelf gisteren na afloop van het nieuwe DeWolff album en ik betrapte mezelf erop dat ik het zowaar goed vond. Daarna het hele album geluisterd en ja hoor, het bleek allemaal verdomd goed. Dus bij deze en for what it’s worth; ik ben om!

avatar van Slowgaze
3,5
Grappig om te lezen dat VDB79 nu wel om is, want ik vrees dat ik zelf hierna af ga haken met Roosbeef. Het debuut heb ik veel geluisterd, maar ik was alweer negen jaar geleden vooral echt weg van tweede album Omdat ik dat wil - ik geef het toe, mijn eigen hipstergehalte was toen ook een stuk hoger. Ik bleek echter nogal snel uitgeluisterd te zijn op Kalf, dat best een goed album was, maar ik had het gevoel dat Roosbeef nauwelijks nog stappen zette en de liedjes een zekere sprankel misten, zeker vergeleken met iemand als Eefje de Visser. Die laatste is zich nog steeds volop aan het ontwikkelen gezien het recente Bitterzoet, maar dit is gewoon weer Roosbeef, met een minimale progressie. Veel liedjes bevallen me goed, maar ik merk dat die kindvrouwtjesvibe en -stem me best wel tegen beginnen te staan; volwassener zou ik dit album ook nauwelijks noemen. Eigenlijk is alleen 'Noodaan' slecht - veruit het irritantste refrein dat ik tot nu toe in 2020 heb gehoord -, maar van een vierde album, vijf jaar na de vorige, mag je toch echt meer verwachten.

Gast
geplaatst: vandaag om 03:56 uur

geplaatst: vandaag om 03:56 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.