Bridgewater Brothers - Lightning and Thunder (1978)
mijn stem
1 stem
Verenigde Staten
Jazz
Label: Denon
- Silent Rain (9:08)
- Dear Trane (10:38)
- Lightning and Thunder (16:40)
0
Soledad
geplaatst: 3 mei 2022, 12:37 uur
Met: Cecil Bridgewater (trumpet), Ron Bridgewater (tenor saxophone, soprano saxophone, flute), Stanley Cowell (piano), Reggie Workman (bass), Michael Carvin (drums)
Met name in de jaren '70 zijn er toch wel heel wat jazzplaatjes verloren gegaan in de zin dat men het in de VS of zelfs Europa niet meer de moeite waard vond uit te brengen. Gelukkig bleef jazz in Japan populair en vonden veel muzikanten daar een plek alsnog muziek uit te brengen. De muziek werd opgenomen in New York en vervolgens in Japan op vinyl geperst. Labels als Denon en Baystate hebben heel wat leuke plaatjes om te te ontdekken. Deze Bridgewater Brothers zijn me beide niet even bekend. Cecil ken ik wel goed van zijn uitstekende bijdrage in het Max Roach kwartet eind jaren '70 begin jaren '80. Hij verscheen op wel meer spirituele bop plaatjes. Broer Ron ken ik niet goed en maakt de minste indruk op deze plaat.
De plaat begint rustig en kalm met 'Silent Rain'. Ron Bridgewater speelt in eerste instantie fluit maar pakt bij het soleren de sopraan op. Een uiterst aangenaam thema met veel gevoel voor detail. Ware uitblinkers hier zijn Cecil met een uitstekende trompet solo en de immer hard groovende Reggie Workman op de bas. De sopraan solo van Ron Bridgewater is wat saai. Zijn sound ligt me niet zo en het klinkt wat één uit een dozijn. De tweede track op kant B is mooi maar ik had wel wat meer power gelust hier. Het is nu een beetje alsof de plaat niet op gang komt. Het is wederom het heerlijk basspel van Reggie Workman dat het meeste imponeert.
Kant B is dan weer stukken vrijer. Opent zelfs als freejazz om het effect van de bliksem en de donder na te bootsen om vervolgens langzaam over te gaan in een lekkere postbop track. Uiteraard genoeg mogelijkheden voor Stanley Cowell om eens flink uit te pakken met een virtuoze solo. Ron Bridgewater weet me weer niet te overtuigen maar broer Cecil speelt een uitstekende solo. Goede afsluiter van een heel redelijke plaat.
Ik weet niet hoe die Japanners het flikken maar het geluid is weer van een bizar hoge kwaliteit. Perfect uitgebalanceerd en loepzuiver. bijna 50 jaar oud maar nog geen tikje of kraakje te horen. Het Denon label weet het wel waar te maken maar misschien voelt hij zich ook gewoon thuis bij mijn Denon versterker....
Met name in de jaren '70 zijn er toch wel heel wat jazzplaatjes verloren gegaan in de zin dat men het in de VS of zelfs Europa niet meer de moeite waard vond uit te brengen. Gelukkig bleef jazz in Japan populair en vonden veel muzikanten daar een plek alsnog muziek uit te brengen. De muziek werd opgenomen in New York en vervolgens in Japan op vinyl geperst. Labels als Denon en Baystate hebben heel wat leuke plaatjes om te te ontdekken. Deze Bridgewater Brothers zijn me beide niet even bekend. Cecil ken ik wel goed van zijn uitstekende bijdrage in het Max Roach kwartet eind jaren '70 begin jaren '80. Hij verscheen op wel meer spirituele bop plaatjes. Broer Ron ken ik niet goed en maakt de minste indruk op deze plaat.
De plaat begint rustig en kalm met 'Silent Rain'. Ron Bridgewater speelt in eerste instantie fluit maar pakt bij het soleren de sopraan op. Een uiterst aangenaam thema met veel gevoel voor detail. Ware uitblinkers hier zijn Cecil met een uitstekende trompet solo en de immer hard groovende Reggie Workman op de bas. De sopraan solo van Ron Bridgewater is wat saai. Zijn sound ligt me niet zo en het klinkt wat één uit een dozijn. De tweede track op kant B is mooi maar ik had wel wat meer power gelust hier. Het is nu een beetje alsof de plaat niet op gang komt. Het is wederom het heerlijk basspel van Reggie Workman dat het meeste imponeert.
Kant B is dan weer stukken vrijer. Opent zelfs als freejazz om het effect van de bliksem en de donder na te bootsen om vervolgens langzaam over te gaan in een lekkere postbop track. Uiteraard genoeg mogelijkheden voor Stanley Cowell om eens flink uit te pakken met een virtuoze solo. Ron Bridgewater weet me weer niet te overtuigen maar broer Cecil speelt een uitstekende solo. Goede afsluiter van een heel redelijke plaat.
Ik weet niet hoe die Japanners het flikken maar het geluid is weer van een bizar hoge kwaliteit. Perfect uitgebalanceerd en loepzuiver. bijna 50 jaar oud maar nog geen tikje of kraakje te horen. Het Denon label weet het wel waar te maken maar misschien voelt hij zich ook gewoon thuis bij mijn Denon versterker....
* denotes required fields.
* denotes required fields.