Moon Halo - Chroma (2020)

Wat een heerlijke stem heeft die Marc Atkinson toch... De muziek klinkt allemaal lekker, al is het me net iets teveel een afwisseling van stijlen van rock, (retro-)pop, beetje R&B, funky en iets te weinig "prog" al is dat een beetje een contradictio interminus natuurlijk...

Moon Halo is een gelegenheidsproject van 2 leden van Riversea, Marc Atkinson en David Clements samen met Iain Jennings, lid van Mostley Autumn. Riversea maakt zeer melodieuze Floydiaanse progressieve rock en Mostly Autumn doet dat ook, maar zij voegen daar nog folk invloeden aan toe. Het drietal krijgt op dit debuutalbum ondersteuning van diverse bevriende muzikanten en het resultaat is dat “CHROMO” een zeer melodieus schijfje is geworden. Als je het zou moeten omschrijven, kom ik bij prog-poprock, want het heeft van alles een beetje. De toetsen zijn dominant aanwezig, dat is ook het instrument waarop Jennings elke keer weet opzien baart, de zang van Atkinson is zo mooi, dat het regelmatig kippenvel oplevert. Zijn warme stemgeluid geeft elke track iets extra’s. Voor de degelijk ritmesectie zorgen Clements op de basgitaar en ex Mostly Autumn drummer Alex Cromatry. En dan het instrument dat in menig (zo niet alle) progressief rockalbum prominent aanwezig is, de gitaar. Deze wordt bespeeld door Martin Ledger, die in de Heather Findley Band speelt. Prachtig spel, soms wat ruiger, maar altijd melodieus. Op “CHROMO” staan 13 tracks, bij elkaar 1 uur muziek. Er staan 2 songs op die rond de zes en een halve minuut klokken, waarvan “THE VEIL” een prachtige ballad is met daarin een weergaloze mooie gitaarsolo. “PARACHUTE” is een rocker, waarbij Atkinson alles van zijn stem vraagt. “WHAT’S YOUR NAME” is een song van iets meer dan 3 minuten dat een moderne feel heeft. “LET ME OUT” heeft een wat funky karakter door de “slappende” bass, daarnaast prachtige keyboardsolo’s. “ACROSS THE GREAT DIVIDE” is een rustige song van ruim 5 minuten, zelfs wat dreigend. “DON’T LET IT END LIKE THIS” is de tweede 6 en een halve minuut durende track en daarin zit alles wat deze plaat zo mooi maakt. Prachtige samenzang van Atkinson met Olivia Sparnenn-Josh (Mostly Autumn), melodieus refrein, toetsensolo’s en een prachtige gitaarsolo richting met einde van “CHROMO”. Ik hoop inderdaad met dat dit het “einde” is en dat er een vervolg komt op dit fantastisch album. Een prachtig begin van 2020!

Kippenvel! De eerste plaat die me dit jaar iets doet. The Web krijg ik niet meer uit mijn hoofd.

Geweldig, luistert heerlijk weg en af en toe stijgt het album naar grote hoogte, prettige verrassing begin 2020, The Veil is mijn eerste favoriet...

Een gelegenheidsproject? Ik hoop dat het daar niet bij blijft. Als dit de eerste worp is, en de heren echt hun draai gaan vinden......je proeft gewoon dat er nog meer potentie in dit gezelschap zit, waardoor het een nog wat consistenter geheel wordt met een meer eigen geluid. Het klinkt prachtig, maar soms hoor je Steve Hackett (geen straf hoor), soms de bombast van Marillion, soms Pink Floyd, en mijn favoriete nummer Seventh Heaven is weer heerlijk bluesy. Veelbelovend!