The Woody Shaw Concert Ensemble - At the Berliner Jazztage (1977)
mijn stem
1 stem
1
Soledad
geplaatst: 31 december 2019, 14:27 uur
Met: Woody Shaw (trompet), Rene McLean (alto, soprano sax), Frank Foster (soprano sax, tenor sax, flute), Slide Hampton (trombone), Ronnie Matthews (piano), Stafford James (bass), Louis Hayes (drums)
Holy fuck wat een plaat weer van Shaw. En hoe triest dat hij zo weinig aandacht krijgt op Mume. Toegegeven: slechte platen ben ik nooit bij hem tegengekomen maar ook niet elke plaat verdiend meer dan 3.5 ster. Maar deze wel hoor! Dit is Shaw live (wat meestal smullen is) met een supergroep waarin hij met name eigen composities vertolkt. Ook dat is niet eens altijd een garantie voor een superplaat maar op deze plaat klopt alles. En het gekke is: een cd release is er niet, de plaat is sowieso wat ondergesneeuwd tussen al zijn werk op Columbia. En ook binnen het Muse oeuvre, waarop hij misschien nog wel betere platen uitbracht, is dit een beetje een ondergeschoven kindje. Lang leve de platenspeler: RYM zegt boven de vier sterren en meestal zegt dit wel wat. Ik koop em gewoon op vinyl.
En daar krijg je geen spijt van. De band barst van de energie. 'Hello To The Wind' is een mooie modale composities met mooie arrangementen. Er zijn oosterse invloeden waarneembaar. Blijkbaar was dit toch iets meer dan een jamsessie want er wordt ook echt compositie gespeeld en arrangementen die de solist begeleiden. 'Obsequious' is dan weer een lekker uptempo nummer ook te vinden op het immer erg goede studio album 'Love Dance'. De overige tracks zijn van eenzelfde niveau. Trombonist Slide Hampton kende ik als een meer traditionele speler maar speelt stevige solo's. Frank Foster is volledig in vorm en dat zegt voldoende. Maar de echte show wordt misschien nog wel gestolen door Ronnie Matthews en Stafford James. Wat een bizar goede ritmesectie: de subtiele akkoorden en uiterst soepele solo's van Matthews met daarom heen geborduurd de mompelende bas van James. Dit is niet de eerste plaat waar zij in positieve zin opvallen. Grappig is dan, dat buiten Shaw's opnames, ik niets van ze ken.
En Woody Shaw dan? Shaw is helemaal niets aan te merken. Ik denk dat hij misschien wel de meest innovatieve trompettist was uit de '70's (naast Charles Tolliver dan): een soort Clifford Brown uit dat decennium. Hij kopt, hij swingt, hij gaat van volledige vrijheid terug naar de structuren. En hij had vooral ook een groot compositioneel talent. Het is allemaal een stuk interessanter dan wat Miles aan het doen was in dit jaar, naar mijn bescheiden mening.
In tegenstelling tot die Miles Davis heeft Woody die sterrenstatus nooit bereikt, al is hij zeker geen onbekende. Vaak ligt de nadruk, door goede remasters en heruitgaven, op zijn repertoire voor Columbia en Contemporary. Voor mij maakte hij zijn beste platen echter op Muse (The Moontrane, Love Dance, deze). Die zijn echter lastiger te verkrijgen of vaak heruitgebracht op 32jazz die er werkelijk altijd in slaagt de lelijkste cover uit te kiezen voor een reissue. Deze dus maar op origineel vinyl en ik moet zeggen: het klinkt prachtig ondanks het feit dat Muse altijd perste op flinterdunne plaatjes. Er is een prachtige box op Mosaic beschikbaar maar die is met 250 euro voor mij echt iets te duur. En ik bezit nu toch al een aardig deel van die opnames
Een hele dikke aanrader voor Shaw liefhebbers!
Holy fuck wat een plaat weer van Shaw. En hoe triest dat hij zo weinig aandacht krijgt op Mume. Toegegeven: slechte platen ben ik nooit bij hem tegengekomen maar ook niet elke plaat verdiend meer dan 3.5 ster. Maar deze wel hoor! Dit is Shaw live (wat meestal smullen is) met een supergroep waarin hij met name eigen composities vertolkt. Ook dat is niet eens altijd een garantie voor een superplaat maar op deze plaat klopt alles. En het gekke is: een cd release is er niet, de plaat is sowieso wat ondergesneeuwd tussen al zijn werk op Columbia. En ook binnen het Muse oeuvre, waarop hij misschien nog wel betere platen uitbracht, is dit een beetje een ondergeschoven kindje. Lang leve de platenspeler: RYM zegt boven de vier sterren en meestal zegt dit wel wat. Ik koop em gewoon op vinyl.
En daar krijg je geen spijt van. De band barst van de energie. 'Hello To The Wind' is een mooie modale composities met mooie arrangementen. Er zijn oosterse invloeden waarneembaar. Blijkbaar was dit toch iets meer dan een jamsessie want er wordt ook echt compositie gespeeld en arrangementen die de solist begeleiden. 'Obsequious' is dan weer een lekker uptempo nummer ook te vinden op het immer erg goede studio album 'Love Dance'. De overige tracks zijn van eenzelfde niveau. Trombonist Slide Hampton kende ik als een meer traditionele speler maar speelt stevige solo's. Frank Foster is volledig in vorm en dat zegt voldoende. Maar de echte show wordt misschien nog wel gestolen door Ronnie Matthews en Stafford James. Wat een bizar goede ritmesectie: de subtiele akkoorden en uiterst soepele solo's van Matthews met daarom heen geborduurd de mompelende bas van James. Dit is niet de eerste plaat waar zij in positieve zin opvallen. Grappig is dan, dat buiten Shaw's opnames, ik niets van ze ken.
En Woody Shaw dan? Shaw is helemaal niets aan te merken. Ik denk dat hij misschien wel de meest innovatieve trompettist was uit de '70's (naast Charles Tolliver dan): een soort Clifford Brown uit dat decennium. Hij kopt, hij swingt, hij gaat van volledige vrijheid terug naar de structuren. En hij had vooral ook een groot compositioneel talent. Het is allemaal een stuk interessanter dan wat Miles aan het doen was in dit jaar, naar mijn bescheiden mening.
In tegenstelling tot die Miles Davis heeft Woody die sterrenstatus nooit bereikt, al is hij zeker geen onbekende. Vaak ligt de nadruk, door goede remasters en heruitgaven, op zijn repertoire voor Columbia en Contemporary. Voor mij maakte hij zijn beste platen echter op Muse (The Moontrane, Love Dance, deze). Die zijn echter lastiger te verkrijgen of vaak heruitgebracht op 32jazz die er werkelijk altijd in slaagt de lelijkste cover uit te kiezen voor een reissue. Deze dus maar op origineel vinyl en ik moet zeggen: het klinkt prachtig ondanks het feit dat Muse altijd perste op flinterdunne plaatjes. Er is een prachtige box op Mosaic beschikbaar maar die is met 250 euro voor mij echt iets te duur. En ik bezit nu toch al een aardig deel van die opnames
Een hele dikke aanrader voor Shaw liefhebbers!
* denotes required fields.
* denotes required fields.