John Wetton - Caught in the Crossfire (1980)

Opmerkelijk. U.K. werd ontbonden en kort daarop verscheen Wettons eerste soloalbum wat bijna voor de lol lijkt te zijn gemaakt. Turn On The Radio was de single die niet veel heeft gedaan maar toch regelmatig door de KRO werd gedraaid. Melodieuze rechttoerechtaan mainstreamrock van vrij eenvoudige structuur wat in niets aan U.K doet denken maar meer een voorbode richting Asia is. Desalniettemin best een aangenaam schijfje. De titeltrack doet me wat denken aan *Double Vision* van Foreigner.

Aangename popplaat met enkele bekende namen (Barriemore Barlow op drums).

Lekkere stem had John toen nog. Ik was toen helemaal gek van die vent, en had alles van hem (Asia, UK, King Crimson, Heep, Wishbone Ash, Wetton/Manzanera), maar vind hem nu een zeur.

Deze plaat ligt me nog steeds wel.

Mooie liedjes als Cold is the Night en rockers als de titelsong en Paper Talk en Baby Come Back lijken simpel maar zijn best aardig...

Ik vind Wettons stem toch redelijk constant gebleven door de jaren. Hij heeft idd een mindere tijd gehad maar nu schijnt hij na Icon en Asia weer een redelijk soloalbum te hebben afgeleverd met medewerking van een aantal oude proggrootheden. Laat die man maar waaien, naarmate hij ouder en grijzer en wijzer wordt legt hij steeds meer gevoel in zijn muziek vind ik.

Tsja, ik weet het niet. Ik vind hem een beetje de belichaming van ouwelullenmuziek. Vooral met die laatste Asia-platen. En dat ie overgestapt is op akoestische gitaar...

Tuurlijk is het een ouwe lul. Maar dat worden wij ook. Ik vind het in ieder geval nog wel een van de beste representanten uit een tijd dat hedendaagse muziek me nog kon boeien.

John Wetton - Raised in Captivity (2011)

Alleen voor Turn on the radio al een 3*, grijs gedraaid destijds...

Cold is the Night was altijd mijn favoriete track. Ik zie trouwens dat ik andere songs heb aangevinkt.

Is je liefde voor Wetton weer wat opgebloeid?

Bij mij begint ie weer wat in te kakken. Asia kan me weinig meer boeien in de huidige voortzetting...

Cold is the night en het titelnummer zijn mijn favoriet, zeker niet het beste solo-album van Wetton

Ik heb deze uit nostalgie een halve punt erbij gegeven. Als tiener was ik gek op Wetton en zijn werk. Ik leerde hem kennen via UK en King Crimson.
Ik was ook erg blij uit te vinden toentertijd dat hij ook in Heep en Wishbone Ash meespeelde/zong.
Maar als volwassene heeft hij wel mijn favoriete versie van Asia de nek om gedraaid.

Kom op, laat ik deze ook weer eens wat leven in blazen. Een wat recht-toe-recht-aan-plaat van Wetton, tussen zijn avonturen van UK, King Crimson aan de ene kant en Wishbone Ash en Asia aan de andere kant.

Wetton's eerste gooi naar volledige pop-songs en eerste stappen van de progressive rock vandaan.
Wetton heeft ook een leuke band bij elkaar gesprokkeld van allemaal 'classic rocker', zoals drummer Simon Kirke van Bad Company en Free, Martin Barre van Jethro Tull en Phil Manzanera van Roxy Music.

De muziek ligt ergens in het verlengde van wat Foreigner ons schenkt. In feite wel een opmaatje naar Asia, maar dan zonder overdreven synthesizers.

Ik had deze vroeger op lp met een totaal andere hoes. Maar die hoes is net als de hoes die hier wordt gebruikt niet heel veel soeps.

Wat ook bijzonder is, is dat deze plaat op het E.G.-label is verschenen, die toch wat spannendere platen van bijvoorbeeld King Crimson, Roxy Music, Bill Bruford, ENO en Robert Fripp uitgaf. Dan is deze plaat toch een beetje standaard-rock. Maar voor wie wel houdt van de stem van Wetton en eens wil weten hoe het klinkt als hij Amerikaanse rock maakt.