Occult - The Enemy Within (1996)

Wat een blikkerige kitscherige hoes. Zo, dat is eruit! Dan naar de muziek: Een vooruitgang t.o.v. het debuut. Associaties met Slayer, Kreator, beetje Assassin en veel Protector krijg je zeker als je dit 2e Occult schijfje opzet. Ondertussen hadden ze destijds ook een zangeres erbij gekregen bij het Venlose Occult naast zanger Sephiroth, hetgeen gezellig voor afwisseling zou zorgen. Dit schijfje kwam trouwens uit in een tijd toen mijn favoriete muziek: Thrash Metal in de underground een beetje doorborrelde nadat het tussen 1983 en 1990 ongelooflijk groot was geweest in metalland. Midden jaren 90 was het Black Metal en de opkomende en de voor altijd afschuwelijke Nu-Metal die opkwam; daarom was elk Thrash schijfje midden jaren ZEER welkom! Alhoewel deze 2e Occult schijf wel wat beter in elkaar steekt dan haar "verrotte" duistere debuut, een klassieker is deze ook niet. Op enkele leuke/goede nummers en leuke ideeën na, is het net niet echt opwindend, bijna saai, voorspelbaar (al 1000 keer eerder gehoord daarvoor), en irriteert de drums wederom doordat de snare in het geluid niet boven de bassdrum knalt, maar saai om en om is gedaan in de snelle stukken waardoor er een saai punkgevoel ontstaat, terwijl keiharde Thrash Metal hier de bedoeling is. Jammer! Want de productie is op deze schijf beslist niet slecht. Regelmatig, door vooral de gitaren, is het een agressief gebeuren. Maar helaas wist dus Occult met deze 2e ook geen Reign in Blood, een Pleasure to Kill of Terrible Certainty af te leveren.