The Tears of Technology (2020)
Alternatieve titel: Bob Stanley & Pete Wiggs Present the Tears of Technology
mijn stem
7 stemmen
Verenigd Koninkrijk
Electronic / Pop
Label: Ace
-
China Crisis - Jean Walks in Fresh Fields
-
Turquoise Days - Grey Skies
-
Simple Minds - Real to Real
-
Illustration - Tidal Flow
-
Care - An Evening in the Ray
-
Soft Cell - Youth
-
John Foxx - Europe After the Rain
-
Patrik Fitzgerald - Personal Loss
-
Eyeless in Gaza - Lights of April
-
Orchestral Manoeuvres in the Dark - Sealand
-
Thomas Leer - Private Plane
-
Electronic Circus - Direct Lines
-
The Pale Fountains - Unless
-
Chris & Cosey - October (Love Song)
-
New Musik - A Map of You
-
The Human League - WXJL Tonight
-
Paul Haig - Christiana
-
The Teardrop Explodes - Tiny Children
-
Oppenheimer Analysis - Behind the Shades
-
Trevor Bastow - Feather Bed
0
geplaatst: 28 maart 2022, 10:42 uur
Al vele synth-pop-albums (en verzamelaars) verorberd de afgelopen jaren.
En inmiddels merk ik dat het steeds lastiger is om verrast te worden.
Bij deze verzamelaar lukt dat dan ook niet helemaal.
Tidal Flow is eigenlijk de enige uitzondering daar op. Illustration tourde in de 80's blijkbaar wel, maar er is vrijwel niets vastgelegd op de (gevoelige?) plaat.
Ook An Evening in the Ray is een prettige synth-song.
Verder valt me steeds meer op hoe vals er toch ook in die tijd gezongen werd, misschien zelfs als unique selling point van het genre. De nummers van Soft Cell, Eyeless in Gaza en Thomas Leer vind ik steeds onuitstaanbaarder worden, als je kijkt naar de parels die het genre óók heeft voortgebracht.
En een algemene reminder is dat OMD eigenlijk altijd boven de rest van de artiesten uittorent.
En inmiddels merk ik dat het steeds lastiger is om verrast te worden.
Bij deze verzamelaar lukt dat dan ook niet helemaal.
Tidal Flow is eigenlijk de enige uitzondering daar op. Illustration tourde in de 80's blijkbaar wel, maar er is vrijwel niets vastgelegd op de (gevoelige?) plaat.
Ook An Evening in the Ray is een prettige synth-song.
Verder valt me steeds meer op hoe vals er toch ook in die tijd gezongen werd, misschien zelfs als unique selling point van het genre. De nummers van Soft Cell, Eyeless in Gaza en Thomas Leer vind ik steeds onuitstaanbaarder worden, als je kijkt naar de parels die het genre óók heeft voortgebracht.
En een algemene reminder is dat OMD eigenlijk altijd boven de rest van de artiesten uittorent.
* denotes required fields.
* denotes required fields.