Code Orange - Underneath (2020)

Ik vind het vorige werk van Code Orange ontzettend goed en verfrissend, maar ze willen op Underneath te veel in één plaat proppen. De band vergroot voornamelijk de elektronische invloeden en de melodieuze altrockpassages, maar behoudt daarbij ook de brute metalcoreriffs en -breakdowns. Toch gaat de integratie van glitches op een gegeven moment behoorlijk op de zenuwen werken. Werkelijk ieder nummer zit vol met bakken met glitches en stops/starts. Dat gebeurde op eerder materiaal ook op een gedoseerde manier, waardoor dat ook echt impact had.

Nu wordt het vooral irritant: je zit als een luisteraar in een verdomd lekkere riff en groove en dan wordt hij compleet de nek omgedraaid door glitches en fragmentarische wisselingen. Af en toe geen enkel probleem, maar nu merk ik dat ik compleet niet in een flow terecht kom. Er zijn daarentegen ook heel veel passages waarbij de electronic wel uitstekend werkt, maar dan wordt het meer ingezet als een sfeerversterker of accentuering van een gitaarriff of groove.

Ook zijn de melodieuze tracks lang niet zo sterk als op eerdere platen. Ik lees ronduit lovende kritieken over deze plaat met zelf predicaten als ''vernieuwers'' en ''revolutionair'', maar dat vind ik absoluut niet het geval.

Voor mij helpen de glitches & stop/stars persoonlijk de plaat ook wat om zeep, precies of je vinyl blijft haperen.

Ik moet het volledig eens zijn met het verhaal van Don Cappuccino. De voorganger van dit album kwam bij mij toch wat bruter binnen. De start-stops zijn hier wat teveel van het goede.

Jammer, want Code Orange laat in wezen weer horen dat ze prima songs kunnen schrijven. Alleen slaat de balans op Underneath geregeld een stuk door.

3 sterren