Robert Cray Band - That's What I Heard (2020)

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Robert Cray Band - That's What I Heard - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Robert Cray Band - That's What I Heard
Robert Cray vierde zijn grootste successen misschien in de jaren 80, maar zijn beste albums maakt de Amerikaanse muzikant in het recente verleden en het heden

Met Right Next Door kreeg Robert Cray in de jaren 80 zijn wereldhit, maar een eendagsvlieg is het zeker niet. De Amerikaanse muzikant heeft inmiddels een enorme stapel albums op zijn naam staan en de albums die hij de laatste jaren maakte met producer Steve Jordan zijn wat mij betreft de beste van het stel. Ook op That's What I Heard maakt Robert Cray indruk met een mix van blues en heel veel soul en imponeert hij als zanger en als gitarist. That's What I Heard is vooral een laidback album en in de lome mix van soul en blues voelt de Amerikaanse muzikant zich als een vis in het water. Weer een topalbum.

Noem de naam Robert Cray en vrijwel iedereen zal direct denken aan het album Strong Persuader uit 1986 en de hiervan afkomstige single Right Next Door. Ook ik kende de Amerikaanse muzikant overigens lange tijd vooral van het betreffende album en het wat mij betreft nog betere Bad Influence uit 1983.

Na de succesvolle albums uit de jaren 80, die Robert Cray uiteindelijk een plekje in de Blues Hall Of Fame opleverden (in 2011), verloor ik de bluesmuzikant vrijwel volledig uit het oog, tot in 1999 het uitstekende Take Your Shoes Off verscheen. Het samen met producer Steve Jordan gemaakte Take Your Shoes Off schat ik veel hoger in dan de in commercieel opzicht veel succesvollere albums van Robert Cray uit de jaren 80, maar het album verkocht beduidend minder.

Het is een album dat er de afgelopen tien jaar een aantal stevigere concurrenten heeft bijgekregen. Robert Cray dook in 2012 op het met het verassend sterke Nothin But Love, maar de grootse vorm vond hij op het in 2014 verschenen In My Soul en op het in 2017 uitgebrachte Robert Cray & Hi Rhythm.

Laatstgenoemde twee albums werden, net als Take Your Shoes Off, geproduceerd door Steve Jordan en de combinatie Robert Cray en Steve Jordan is er een die wat mij betreft uitstekend werkt. Het is een combinatie die de blues van Robert Cray wat meer de kant van de soul heeft opgetrokken en dat is een genre dat hem uitstekend ligt. De Amerikaanse muzikant beschikt immers over een prachtig soulvolle stem, die met enige regelmaat herinnert aan de grote soulzangers uit de jaren 60 en 70, met Sam Cooke als het meest relevante vergelijkingsmateriaal.

In My Soul en Robert Cray & Hi Rhythm zijn helaas wat onderschatte albums en ook met zijn nieuwe album zal Robert Cray het succes van Strong Persuader waarschijnlijk niet gaan evenaren. Ook op That's What I Heard werkt Robert Cray weer samen met Steve Jordan en ook dit keer is het een samenwerking die uitstekend werkt. That's What I Heard is net als zijn directe voorgangers een album waarop de Amerikaanse muzikant de blues uit zijn jongere jaren vermengt met invloeden uit de soul.

Net als op deze voorgangers heeft Robert Cray zich weten te omringen met topmuzikanten, onder wie Steve Jordan, die het album niet alleen produceerde, maar ook plaatsnam achter de drumkit. That's What I Heard bevat flink wat lome en laidback soultracks en met name in deze tracks hoor je goed hoe mooi en soulvol de stem van Robert Cray is. De muzikant uit Oregon treedt ook dit keer in de voetsporen van de grote soulzangers uit het verleden en overtuigt bijzonder makkelijk.

Dat doet hij niet alleen met zijn stem, maar natuurlijk ook met zijn gitaarspel, dat heerlijk bluesy kan klinken, maar ook buiten de lijntjes van de blues durft te kleuren. That's What I Heard is een voornamelijk ingetogen en subtiel album en het gitaarspel is vaak even ingetogen en subtiel. Het is gitaarspel dat nadrukkelijk de handtekening van Robert Cray bevat, maar ik vind het veel mooier en trefzekerder dan het wat stevigere gitaarwerk uit de jaren 80.

Robert Cray heeft de pensioengerechtigde leeftijd inmiddels bereikt en heeft de veertig dienstjaren er inmiddels ruimschoots opzitten, maar ook op That's What I Heard klinkt de Amerikaanse muzikant weer bijzonder geïnspireerd. Mooi album. Erwin Zijleman

Mooi stukje weer, erwinz! Ik ben het met je eens dat zijn laatste jaren misschien wel zijn sterkste jaren zijn. Nothin But Love vind ik zijn beste. In My Soul doet daar nauwelijks voor onder.

Ik kan je de albums Some Rainy Morning uit begin jaren negentig een Twenty ook aanraden. Maar Robert Cray heeft gewoon heel veel moois gemaakt!

Die album had ik nog niet op mijn netvlies staan, maar dankzij jouw mooie recensie ga ik er snel achteraan. Ik ben benieuwd. Robert Cray stelt mij vrijwel nooit teleur!!

Wat een mooi gedreven én afwisselend album zeg. Ik was de beste man uit het oog verloren, maar dit is weer ouderwets genieten.

Robert Cray & Hi Rhythm - Robert Cray & Hi Rhythm (2017) vond/vind ik ook een puik album, strakke band is dat met een frisse sound.

Dat vind ik ook een uitstekend album, Poles Apart! Zeker nets mis mee. En zo kan ik er nog wel een paar opnoemen!!
Heb je dit album al een kans gegeven?

Ik heb hem inmiddels bij de plaatselijke platenboer op vinyl aangeschaft. De plaat klinkt goed en een mooie uit klap hoes. Veel informatie over de muzikanten, het opname proces en meer. Enige minpunt is het gebrek aan songteksten. Ik ben er blij mee.

Nog niet, maar gaat wel gebeuren

staat op mijn verlanglijstje …….. Dus één van de volgende weken ga ik hem aanschaffen. Kan niet slecht zijn .

Dat zou ik zeker doen; ik wissel alleen van kant; afgelopen dagen geen andere Lp op de draaitafel geweest.

Robert Cray draait al een geruime tijd mee, maar er lijkt geen sleet op te komen. Dit album is een lekker blues-soul album laat dat duidelijk zijn. Nothin but love vond ik ook al zou sterk en deze laatste haalt dit niveau zeker wel ………..

Er zit zeker geen sleet op. Sterker nog, hij lijkt alleen maar beter te worden!
Dit is weer een heerlijk album. Zoals we van hem gewend zijn.

Dit is toch weer een heel sterk album. Het klinkt als een klok. Hele fijne productie, goede songs, veel variatie, uitstekende instrumentatie.

Ik heb Robert Cray altijd een erg fijne artiest gevonden, maar ik moet toch wel zeggen dat de laatste vijftien jaar van zijn carrière echt zijn beste periode is. Vanaf Twenty geef ik enkel 4 of 4,5 ster. Een zeer stabiele artiest op hoog niveau. Ook zijn stem blijft echt heel goed. Zit nog een enkele sleet op. Deze rasartiest wordt in augustus toch alweer 67 jaar. Inmiddels heb ik hem ook maar opgenomen in mijn artiesten top tien.

Deze plaat zit voor mij tussen de 4 en 4,5 ster, voorlopig geef ik nog 4 sterren. Een stijging sluit ik evenwel niet uit.

Goeie, doorleefd klinkende bluesplaat van Robert Cray. Hij heeft een stem die aardig binnenkomt, en ook de nodige soul bevat. Het songmateriaal bevat ook behoorlijk wat afwisseling, met plaats voor het stevigere blueswerk, maar melancholie en heerlijk wegdromen komen evengoed aan bod.

3,5 sterren

lekkere plaat

Alhoewel ik niet een groot favoriet ben van de gitaarspelstijl van Robert Cray, vind ik dit album en de voorganger heerlijk. Direct bij eerste luisterbeurt merkte ik dat ik plezier had in alle nummers. Dat had ik niet verwacht. Na een tweede luisterbeurt was het heel simpel: aanschaffen.

Reden: Cray zingt mooi, Cray zingt goed, zeer zuiver en met de nodige soul. Het gitaarspel is fijn, de nummers klinken allemaal fris, origineel. De mix van blues met soul doet het zeer goed. Daarmee komt ook een ander fijn punt naar voren: het is geen standaard album, doch een album waar Cray met zijn band zorgvuldig te werk is gegaan. Het is alsof de liefde voor het vakmanschap van muzikant zijn heel goed doorkomt. Een heerlijk album om zowel intenstief naar te luisteren als om op de achtergrond te laten afspelen.