Stephen Fellows - Slow Glass (2020)

Dit is het 'nieuwe geluid' van Stephen Fellows, (ex)zanger/gitarist van The Comsat Angels en een van mijn grote favorieten uit het "gouwe ouwe" wave tijdperk.

Echter... vergelijken met de fraaie platen van weleer kunnen we maar beter niet doen. Wat wel is gebleven zijn de aardige liedjes, maar helaas hoor ik ook een stem dat aan slijtage behoorlijk onderhevig is geweest. Weliswaar wordt de zang met wat kunst en vliegwerk nog een beetje overeind gehouden, maar op deze manier filter je ook veel van de warme persoonlijkheid en de emotie naar de achtergrond met als gevolg dat ik 'smachtend na jaren radiostilte uit Sheffield' niet weet wat ik nu van dit nieuwe album moet vinden. Natuurlijk, niet alle krasse knarren kunnen of willen blijven 'rocken'. Dit hoeft ook niet, maar het is wel te hopen dat de liedjes toch nog iets meer gaan doen. Het moet allemaal op z'n minst wél 'raken'!
En dat laatste doet Slow Glass op een of andere manier dus niet.

[quote]Heb nu aantal keren naar het nieuwe album geluisterd. Het is voor mij een groeiplaat. Persoonlijke favorieten tot nu toe zijn Closer Now; Shakespeare; Not Going Down en Got Lost.

Dat zou ook niet eerlijk zijn. Dit is een solo-album zonder de andere muzikanten van The Comsats. Ik luister het album nu voor het eerst op zijn bandcamp en ik ben aangenaam verrast. Liedjes schrijven kan hij nog steeds. Slow Glass | Stephen Fellows - stephenfellows.bandcamp.com

The Comsat Angels waren geen rockers, geen groep van grote gebaren, geen zwartbejaste gothics, maar introverte, gevoelige jongens uit een grauwe industriestad die nergens bij hoorden en zich daar heel bewust van waren. Dat reflecteerde hun muziek. Ze konden niet anders dan zijn wie ze waren. Daarom werden ze nooit zo groot als The Cure, Simple Minds of Echo & The Bunnymen, en daarom mislukten ook hun eigen pogingen om een groter publiek aan te spreken. Afgaande op Slow Glass is Stephen Fellows intussen een paar jaar ouder en wijzer, maar verder dezelfde als toen. De songs van vroeger hadden, ondanks de soms monumentale sound, altijd iets schuchters en breekbaars, en Slow Glass is schuchter van begin tot eind. Melodieus maar nooit uitbundig en steeds spaarzaam gearrangeerd - ook bij de Comsats was less vaak more. Genoeg parallellen dus qua sfeer en aanpak, al doet hij nergens een al te nadrukkelijke poging om het geluid van vroeger te laten herleven, en verpakt hij zijn songs in een sfeerrijke ambient sound. Fellows' stem wordt hier steevast door de elektronica getrokken en doet me denken aan John Cale, een vergelijking die hij vermoedelijk zelf graag zal horen. Als hij zich voor het vervolg even veel tijd neemt als voor dit debuut, zal de release party daarvan in het hiernamaals worden gehouden, vrees ik, maar als het bij deze blijft, heeft Fellows toch iets om met enige trots op terug te kijken.