Cable Ties - Far Enough (2020)

Australisch bandje, met een fantastisch punk/postpunk album.
Het openingsnummer begint rustig, maar er wordt vlug een versnelling hoger geschakeld om niet meer te vertragen.

Een album met twee gezichten. Het heeft een afwisselende gitaarsound die ik bijzonder fijn vind. Aan de andere kant moet je echt van de strot van de zangeres houden en dan vooral als haar toch al schelle stem overgaat naar schreeuwen. De tijd zal het leren, of ik die stem écht ga trekken. Wanneer dat niet het geval is, zou dat wel jammer zijn, want de sound is echt prima voor elkaar..

Een album met verschillende gezichten. Buiten de rrrriott girl zang, hoor ik zowel 70's 80's en 90's hierin terug. Vooral muzikaal hoor ik soms accoorden die diverse garage rockbandjes 43 jaar gelden ook ook gespeeld zou kunnen hebben, tot zover de ritme sectie.

Jenny McKechnie maakt hier een groot verschil haar schreeuwende zang klinkt bij mij niet verkeerd in de oren, soms heb ik zelfs een associatie met zangers uit het jaren 80 hairbands hardrock genre.

De opener Hope is een aanzet dat er veel in het vat zit, dat vat wordt opengemaakt op Lani dat klinkt als een langzaam opende zwarte tulp, en dat is een groot hoogtepunt, hopenlijk zitten er bij het volgende album meer vaten.

Dit album ademt energie. Na het rustige intro van Hope wordt er een energiebom over de luisteraar uitgestort. En dat op een erg prettige wijze. De soms schreeuwende zang draagt daar sterk aan bij.
Eerste hoogtepuntje is Sandcastle.
Dat de zangeres ook zonder te schreeuwen kan overtuigen bewijst het volgende hoogtepunt Lani.
Ook Anger's Not Enough vind ik een fijn nummer. Pillow vormt een waardige afsluiter.
Goed voor (minimaal) 4*

Het Australische Cable Ties was drie jaar geleden al een van de grote verrassingen uit Melbourne. Een nieuwe lichting gitaarbands plavuiste eerder wegen gangbaar voor deze brok aan onbestuurbare energie die er al snel een waardige eersteling uitperste. Zo heet gloeiend als ze zich presenteerden vervolgen ze strak het uitgezette pad met Far Enough. De onmogelijke opgave om nog doeltreffender te werk te gaan wordt met beide werkhanden aangegrepen. Nog meer dan op het debuut schalt de rauwheid van de postpunk hierin door.

Jenny McKechnie heeft dat pittige van de powervrouwen uit de jaren negentig vermengt met het opgefokte van de verfrissende punkbeweging van ruim tien jaar eerder. Een jeugdige rockchick 2.0, klaar om verbaal eens flink van zich te laten horen. Veel meer heeft ze niet nodig, maar met het ritmische tweetal Nick Brown en Shauna Boyle krijgt haar smerige gitaarspel en ophitsend stemgeluid nog extra volume. Nick Brown heeft het vermogen om zijn bas laag gestemd duister te laten klinken, terwijl Shauna Boyle slagvaardig met haar gedempte stokken te werk gaat.

Och wat is Jenny nog lief en zoet als ze als een in twijfel verkerende singer-songwriter Hope introduceert. De dromerige inleiding spat al snel uiteen als die opgekropte sneer het overneemt. Als ze dan vervolgens in het refrein haar scheur wijd open zet is het definitief voorbij met de rust. De volumeknop is ondertussen al gelijkwaardig opgevoerd tot standje noise en gaat samen met haar de uitgetekende strijd aan. And It Might Be Hopeless But I Lose Hope But I Bring On That Ending weerklinkt er krachtig. Precies, het moet maar eens afgelopen zijn met die wanhoop! De start is gemaakt. Man, wat kan ik hiervan genieten!

Waarom korte schetsen produceren als je de mogelijkheid hebt om het geheel helemaal vol te kalken. Qua tracklengte wordt er nergens rekening gemaakt met het opgelegde punkprincipe. Er wordt uitgebreid aandacht besteed aan de opmaak van de nummers, die zich langzaamaan ontwikkelen tot potige spierbundels; venijnig en doeltreffend. Voedingsrijk krachtvoer om te overleven in deze onzekere maatschappij.

De feministische houding van Jenny McKechnie wordt gesteund door de overige twee bandleden, die haar begrijpende boodschap mede uitdragen. Het is tijd voor een verandering; niet zeuren, maar aanpakken. Far Enough heeft net die afwisseling in zich waardoor het niet dreigt te verzanden in een onoverzichtelijke brei. Er wordt gespeeld met snelheidswisselingen, al zit er geen terugkoppelende versnelling op de vocalen van Jenny. Laat haar maar heerlijk doordraven, de rest van de band volgt wel.

Het tegen de hardrock aanleunende Lani is loeizwaar, bijna een duivelsuitdrijving. Het escapisme van een jong adolescent die ten onder gaat van de psychische spanning die het leven met zich meebrengt. Zwaar gebukt gaande onder de druk van buitenaf en tegen een burn-out aanlopend wordt de smeekbede niet beantwoord. Een teenage riot waarbij de enige vijand haar spiegelbeeld is.

Anger’s Not Enough is heerlijk opgebouwd met die holle prehistorische drumpartijen van Shauna Boyle. Het is mooi dat Cable Ties het verleden eert zonder over te schakelen naar vervlakking. Far Enough is by far een waardige opvolger van het naar de band genoemde debuut.

Cable Ties - Far Enough | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com