Deze verzamelaar werd opgebouwd uit nummers van rond '76 die in de gelijknamige film gebruikt werden.
De film speelt zich af in mei 1976 en regisseur Richard Linklater wou alleen nummers gebruiken die toen effectief op de radio gespeeld zouden kunnen hebben.
De studiobazen van Universal dachten hier anders over. Herwerkingen van de klassieke nummers door huidige MTV-bands zouden beslist een groter commercieel succes zijn...
Beide partijen wilden geen toegevingen doen, en het meningsverschil mondde uit in een heftige ruzie. Uiteindelijk kreeg Linklater, na veel moeite, toch zijn zin: in de film werden alleen originele nummers gebruikt.
Maar... De studiobazen van Universal dachten dat niemand zo'n album zou kopen. Het waren de jaren '90, wie zou nu zo'n oude rommel willen horen? Ze besloten het niet uit te brengen en gaven de rechten gewoon weg!
Dazed and Confused was een tienerfilm. Dat genre was '93 al lang uit de mode. Bovendien speelden er alleen jonge, onbekende acteurs in mee. Zoiets zou nooit kunnen aanslaan, dacht Universal, en ze voerden nauwelijks promotie voor de film. Hij werd op kleine schaal uitgebracht en in eerste instantie door maar weinig mensen gezien. Door mond-tot-mondreclame werd de film toch een sleeper-hit en in de loop der jaren is hij uitgegroeid tot een icoon.
Met dit album was het een heel ander verhaal. Geheel tegen verwachting in werd het een enorme hit! Het kreeg dubbel platinum en er werd zelfs een opvolger uitgebracht,
Even More Dazed and Confused. Volgens sommige popmuziekhistorici lagen de twee albums aan de basis van een herwaardering van jaren '70 rockmuziek, die daarvoor vaak als vlak en inhoudsloos gebrul afgedaan werd.
Het soundtrackalbum bracht in eerste instantie zelfs meer geld op dan de film.... En deze geldfontein had Universal gewoon weggegeven! Precies wat ze verdienden, zou je denken. Maar helaas zag ook Linklater, die de nummers allemaal uitgekozen had, er nooit een cent van.
De situatie rond Dazed and Confused was het zoveelste voorbeeld van de kortzichtigheid van op geld beluste studio's. Want als de mensen van Universal de nummers eens zorgvuldig doorgenomen zouden hebben, zouden ze toch tot de conclusie gekomen moeten zijn dat dit album een krachttoer is, vol wereldnummers van wereldbands!
Het is een zorgeloos album, met snelle, harde, rockende nummers van groepen als Black Sabbath, Deep Purple en Alice Cooper. Toch zit er af en toe zit ook een oprecht gevoelig moment in, zoals Tuesday's Gone van Lynyrd Skynyrd.
Er is weinig samenhang tussen de nummers van dit album. Storend vind ik dat absoluut niet. Net zoals de film, is dit album eerder een sfeerschets dan een sluitend geheel. Het is het ideale album voor een tripje met wat vrienden, maar het is ook geknipt om lekker bij weg te dromen en weer die prachtige sfeer van de film en de jaren '70 te voelen!
PS. Het ontbreken van Led Zeppelin komt inderdaad door een rechtenkwestie. Linklater wou de film eigenlijk afsluiten met hun nummer Rock and Roll. Daarom stuurde hij een tape naar Jimmy Page waarin hij persoonlijk smeekte om de rechten van dat nummer. Page keurde zijn verzoek goed. Maar in die tijd waren er problemen tussen Page en Plant. Als Page recht zei, zei Plant expres krom en vice versa. Toen Plant dus hoorde dat Page het verzoek goedgekeurd had, keurde hij het af. Uiteindelijk werd Slow Ride van Foghat als vervanger gebruikt.