The Winstons - Smith (2019)

Briljante op de Canterburys-stijl geënte en door Zappa beïnvloedde symfoprogjazzrockpop. De songs zijn allemaal songgericht met geweldige teksten en vocalen maar intussen wordt er lustig gesoleerd op toetsen, sax en gitaar, waardoor een vergelijking met Caravan, Hatfield & the North en Zappa snel kan worden gemaakt. Ook zijn er invloeden van The Beatles en Moody Blues hoorbaar. Een eclectische mix dus.

Intussen klinkt de band wel erg modern, maar niet melodramatisch indie. Wel knap dat de band een deal met Sony heeft weten binnen te slepen, maar toch enorm onbekend (althans op deze site) is gebleven.

Hoeveel moderne rock is er nou nog met mellotron, fluit, sax en orgel? Ik ken ze niet.
Ik zal deze plaat nog vaak draaien, want het is een verslavend dingetje. Bovendien speelt ook Richard Sinclair hier op mee, dus wat wil je nog meer, als diehard symfofan?

De band is interessant en het album zit vol fantasie. Toch weet ik het niet helemaal. Meer nog dan bij het debuutalbum heb ik moeite met de Wyatt en Soft Machine verwijzingen. Alsof de heren niet echt loskomen van hun klaarblijkelijke voorbeelden.